CA. Xx.

ir pecet: non petit: Quo ſit vt cū nō recipiat: quodpic picitur: nō falfificet̉. Nam ⁊ magiſtro dicente:duicūqꝫ vēiet ad me: aſſequet̉ diſciplinaꝝ peritiāadire magiſtꝝ realiter accipimꝰ. hoc ē ut feruēter ⁊piligēter vacet documentis ipſiꝰ. vn̄ ⁊ iacobꝰ dicit:Metitis ⁊ nō accipietis: eo ꝙ male petatis .ſ. cauſapoluptatū vanaꝝ. Sed dicet aliqͥs: īmo cum aliquirogāt ꝓ diuina noticia obtinēda: ⁊ recuꝑatiōe v̓turūj non obtinēt. cui dicendū: ꝙ nō ꝓpter ſe bona petiuerūt acciꝑe: ſꝫ vt cōmendent̉ ꝑ ea. BASI. Siqͥsgriā ob torporē exhibeat ſe deſiderijs ⁊ traditor ſuifiat in manꝰ hoſtiū: hūc deꝰ nec adiuuat: nec exaudit. eo ꝙ ꝑ pctm̄ alienū ſe fecit a deo. decet gͦ offerremidē quicqͥd intereſt ſua: clamare aūt ad deum vtadiuuet eū. Eſt aūt diuinū ſubſidiū implorādū: nōremiſſe ac mente huc illucqꝫ vagāte: eo ꝙ talis nōſolū nō impetrabit qd̓ petit: ſꝫ magꝭ dn̄m irritabit.nā ſi aliqͥs corā pͥncipe ſtans fixū habꝫ ⁊ intrinſecūa extrinſecū oculū: ne forſitan puniat̉: quātomagiſcorā deo attentū ac tremebūdum oportet aſſiſtere.Si v̓o debilitatus a pctō fixe nequis orare quātuꝫcūqꝫ potes teipſū cohibeas: vt ſtando corā deo adeum dirigas intellectu: ⁊ deus ignoſcit: eo ꝙ nō exgligentia ſed ex fragilitate non potes vt oportetaſſiſtere coram deo. Si ſic gͦ teipſū cōpellis: ne diſcedas donec accipias. Ideo gͦ qn̄qꝫ petis ⁊ nō accipis: qꝛ ꝑperā poſtulaſti: vel infideliter vel leuiter:vel nō ꝯferētia tibi: vel deſtitiſti. Sepiꝰ aūt quidaꝫbuiāt dicentes: Quare oramꝰ; an ignorat deꝰ quibus opꝰ ē nobis? Rouit quippe: ⁊ oīa ſpūalia vberius dat nobis ⁊ anteqͣꝫ poſtulemꝰ: ſed oꝑa v̓tutis⁊ regnū celoꝝ oportet pͥus optare: optantē v̓o q̄rere: ingerentē ꝑ fidē ⁊ patientiā qͥcquid intereſt ſua:in nullo delicto redargutū a ꝓpria ꝯſcīa. AMB.Ergo p̄ceptiuꝰ locus frequēter orādi ſpes ē impetrandi: rō aūt ꝑſuadendi pͥus fuit in p̄cepto: poſteaſit in exēplo: qd̓ on̄dit ſubdēs: Quis autē ex vobispatrē petit panē: nūqͥd lapidē dabit illiꝰ CIRVL.In quo inſtruit noſ ſaluator quiddā neceſſariū. frequēter enī inconſulto voluptatu impetu irruimusad ꝑnitioſa deſideria. Cū igit̉ aliqͥd taliū a deo petinus: neqͣqͣꝫ impetrabimꝰ: ad qd̓ on̄dendū vtit̉ patenti exēplo ex his q̄ penes nos ſūt. cū enī filiꝰ tuuspetit panē: gratāter ꝓpinas: qꝛ cibu petit opportunū: Qn̄ v̓o ſenſus penuria lapidē poſcit vt comedatnō affers ei: ſꝫ potius ꝓhibes eū a nociuo deſiderio:vt ſit ſenſus: Quis aūt ex vo. pa. pe. panē. quē .ſ. paidat. Nūqͥd lapidē dabit illi? ſcilꝫ ſi petierit. Eademqꝫ rō eſt in ſerpēte ⁊ piſce de quo ſubdit: Autpiſcē: nūqͥd ꝓ piſcē ſerpentē dabit illi? Et ſil̓iter inouo ⁊ ſcorpione. de quo ſubdit: Aut ſi petierit ouūnunqͥd porriget illi ſcorpioneꝫ? YQRIGE. Tu tn̄attende: ſi panis qͥdē eſt aīe cibꝰ in ꝯgnitiōe: ſine qnō ꝯtingit ſaluari: puta ꝑſpicax rō vite debite. piſcꝭaūt ē amor diſcipline: puta mūdi ꝯſtitutionē agnoſcere: elemētoꝝ effectu: ⁊ q̄cūqꝫ ꝯſequent̓ diſſerit ſapla. Itaqꝫ nec vice panis deuſ ꝓpīat lapidē: quē volebat diabolꝰ a xp̄o māducari: nec vice piſcꝭ ſerpētēque comedūt ethiopes: indigni piſces comede̓. necſimpliciter dat vice nutritiue ⁊ vtilis nō cōmeſtibilia ⁊ nociua: qd̓ refert̉ ad ſcorpionē ⁊ ouū AYG.de queſt. euā. Uel potiꝰ intelligit̉ charitas ꝓpt̓ ma

iorē appetitū tam neceſſariū vt ſine illa cetera nihilſint: ſicut ſine pane menſa inops: cui cōtraria ē cordis duritia quā lapidi ꝯꝑauit. Piſcis aūt intelligit̉fides inuiſibiliū vel ꝓpter aquā baptiſmi: vel qꝛ deinuiſibilibꝰ locis capit̉. Qd̓ etiā fides huiꝰ mūdi fluctibꝰ circūiactata nō frangit̉: recte piſci cōꝑat̉. Cuiꝯtrariū poſuit ſerpētē ꝓpter venena fallacie: q̄ etiāpͥmo male ſuadendo p̄ſeminauit. In ouo intelligitur ſpes: ouū enī nondū ē fetus ꝑfectus: ſꝫ vouēdoſperat̉. Cui ꝯtrariū poſuit ſcorpionē: cuiꝰ aculeus:venenatꝰ retro timendꝰ ē: ſicut cōtrariū ſpei ē retroſpicere: cū ſpes futuroꝝ in illa q̄ ante ſūt ſe extēdat.QVG. de ver. do. Quāta tibi loqͥt̉ mūdus: quātapꝰ dorſū ſtrepit vt retro reſpiciat̉; O mūde īmūdeqͥd ſtrepis? qͥd auertere conaris: tenere ius periēs:qͥd faceres ſi maneres? quem nō deciꝑes dulcis: ſiamarꝰ alimēta mētiris? CIRIL. Ex p̄miſſo autēexēplo cōcludit: Si gͦ vos cū ſitis mali. i. cū mentēſuſceptiuā prauitatis geratis: nō aūt vniformē ⁊ fixam in bono ſic̄ deꝰ FBED A: Uel malos vocatſeculi amatores: qͥ d̓ant illa q̄ ẜm ſenſū ſuū iudicātbona: q̄ etiā in ſua natura ſūt bona ⁊ ad vſum infirme vite ꝑtinēt. vn̄ ſubdit: Noſtis bona data dare filijs vr̄is. Apl̓i etiā qͥ merito electionis bonitatē humani generis exceſſerant: ſuꝑne bonitatis reſpectumali eē dicūt̉: qꝛ nihil ꝑ ſemetipſū bonū niſi deitasſola. Qd̓ v̓o ſubditur: Quātomagis pr̄ veſter de celo dabit ſpm̄ bonū petētibꝰ ſe. Pro quo mattheuspoſuit: Dabit bōa petentibꝰ ſe. on̄dit ſpm̄ſcm̄ plenitudinē bonoꝝ dei: qꝛ oēs vtilitates q̄ ex donoꝝ deigratia ſuſcipiūt̉: ex iſto fonte emanant. ATHA.Niſi aūt ſpūſſcūs eēt de ſubſtātia dei qui ſolꝰ ē bonus: nequaqͣꝫ hic appellaret̉ bonꝰ: qn̄ dn̄s renuitdici bonus in eo ꝙ hō factꝰ eſt. AVGV. de ver.do. Ergo auare qͥd queris; aut ſi aliud petas: quidtibi ſufficiat: cui deus non ſufficit?Et erat ieſus eijciēs demoniū ⁊illd̓ erat mutuꝫ: ⁊ cū eieciſſet demoniū locutꝰ ē mutus: ⁊ admirate ſūtturbe. Quidā āt ex eis dixerūt: Inbeelzebub pͥncipe demonioꝝ eijcitdemonia. Et alij tētantes: ſignumde celo querebāt ab eo.GLO. Promiſerat dn̄s ꝙ ſpūs bonꝰ daret̉ orātibus: cuiꝰ quidē bn̄ficiū ſubſequenti miraculo demōſtrat. vnde dr̄: Et erat ieſꝰ eijciēſ demoniū ⁊ illd̓erat mutū. THEO. Dicitur aūt mutꝰ vt in pluribus qͥ non loquit̉. Dicit̉ etiā ⁊ qͥ nō audit: ſꝫ magisꝓprie qͥ nec audit nec loquit̉. Qui aūt a natiuitatenō audiuit: ex neceſſitate nō loqͥtur. Ea enī loqͥmurq̄ ꝑ auditū loqui docemur. Siqͥs tn̄ ex aliqua paſſione ſuꝑueniēte auditū amiſerit: hūc nihil ꝓhibetloqui. Qui aūt dn̄o oblatꝰ fuit: ⁊ mutꝰ erat lingua:⁊ ſurdus auditu ¶TITVS: Mutū aūt vel ſurduꝫdicit demoniū: qd̓ hanc ingerit paſſionem: ꝙ nonaudiatur diuinū verbū. Nam demones auferētesaptitudinē humani affectꝰ: obtundūt anime noſtreauditum: idcirco venit chriſtꝰ vt ⁊ eijciat demoniū:⁊ audiamꝰ verbum veritatis. vnum enim ſanauit