Lucas
Nūqͥd deferēdꝰ ē gͦ ad ipſum dn̄m: cū quo familiarequieſcit: pulſa orādo. de quo ſubdit̉: Et ille dein.rn̄. dicat: Noli mihi moleſtꝰ eē. qͥ differt dare: vultvt ampliꝰ deſideres dilatū: ne vileſcat cito datū.B ASI. Forſitan etiā ob hoc differt qͣſi ingemināstui aſſiduitatē: ⁊ frequentiam erga ſe: ⁊ vt agnoſcaſqͥd donū dei ſit ⁊ ī timore donata cuſtodias. Quicquid enī aliqͥs multo labore habet: nitit̉ cuſtodirene cū illud ꝑdiderit: ſuū laborem amittat GLO.Non gͦ aufert impetrādi licētiā: ſꝫ vehemētiꝰ accedit deſideriū orandi: on̄ſa difficultate ꝯſequēdi. Sequit̉ enī: Iā oſtiū clauſū ē YBEDA: Hoc ē oſtiuꝫqd̓ aꝑiri ſibi etiā paulꝰ expoſcit: nō ſolū ſuis: ſꝫ etiāppl̓i orōnibꝰ obſecrās ſe iuuari: vt aperiat̉ ſibi oſtiūad loquēdū myſteriū chriſti. Et fortaſſe illd̓ ē oſtium qd̓ aꝑtū vidit iohānes. cui dictū ē: Aſcēde huc⁊ oſtendā tibi q̄ oportet fieri. AVG. de que. euā.Significat̉ ergo tempus famis verbi: cum intelligētia clauditur: ⁊ illi qͥ apoſtlicā ſapientiā tāqͣꝫ panem erogātes ꝑ orbē terre p̄dicauerūt: iam ſunt inſecreta quiete cū dn̄o. Et hoc ē qd̓ ſubdit̉: Et puerimei mecū ſūt in cubili GREG. niſenꝰ: Opportune eos qͥ ꝑ arme iuſticie impaſſibilitatē vendicauerūt ſibi pueros appellat: docēs ꝙ bonum qd̓ ꝑ ſtudia in nobis acquirit̉ ab initio fuerat in natura repoſitū. nā qn̄ aliquis abrenūciās carni ꝑ rōnē exercitio vite virtuoſe paſſionē confutauit: tūc qͣſi puerinſenſibiliter ſe hꝫ erga paſſiōes. Cubile aūt requiēintelligimꝰ ſaluatoꝝ FGLO. Et ꝓpter p̄miſſa ſubdit: Nō poſſū ſurgere ⁊ dare tibi. qd̓ ē ad difficultatē impetrandi referēdū ¶ AVG. de que. euā. Uelaliter amicꝰ ad quē venit̉ media nocte: vt accomodet tres panes: vtiqꝫ ad ſil̓itudinē ponit̉ ẜm quamqͥs rogat deū in media tribulatiōe ꝯſtitutꝰ: vt ei tribuat intelligētiā trinitatis: qua pn̄tis vite ꝯſoleturlabores. Ipſa enī anguſtia media nox ē qͣ cogit̉ vehemēter inſtare. In tribꝰ aūt panibꝰ etiā illud ſignificatur vnius ſubſtātie eē trinitatē. amicꝰ aūt veniens de via intelligit̉ hoīs appetitꝰ: qͥ debet rōni ſeruire. ſeruiebat aūt ꝯſuetudini tꝑali: quaꝫ viā vocatꝓpter oīa tranſeūtia. Cōuerſo aūt hoīe ad deum:etiā ille appetitꝰ a ꝯſuetudine reuocat̉. Sed ſi noncōſolet̉ interius gaudiū de doctrina ſpiritali: qͣ creatoris trinitas p̄dicat̉: magne anguſtie ſūt in hoīeque p̄mit erūna mortalis: cū ab his q̄ foris delectātp̄cipit̉ abſtinētia: ⁊ intus non eſt refectio de leticiadoctrine ſpiritalis: tn̄ orando efficit̉ vt accipiat deſiderās intellectū a dn̄o: etiā ſi hō deſit ꝑ quē ſapiētia p̄dicet̉. Seqͥt̉ enī: Et ille ꝑſeuerauerit pulſans:dico vobis. Et ſi nō dabit illi ſurgēs: eo ꝙ amicuseiꝰ ſit: ꝓpter improbitatē tn̄ eius ſurget: ⁊ dabit illiquotquot hꝫ neceſſarios. Cōꝑatio ē a minori. ſi enīamicꝰ hō ſurgit de lecto ⁊ dat: nō amicicia ſꝫ tediocōpulſus: quātomagis deꝰ dat: qͥ ſine tedio largiſſime donat qd̓ petit̉ AVG. d̓ ver. dn̄i: Cū aūt ꝑueneris ad tres panes: hoc ē ad cibū ⁊ intelligētiā trinitatis: habes ⁊ vnde viuas: ⁊ vn̄ paſcas. Ne timeas: ne fineas: non enī panis ille finiet̉: ſꝫ indigētiaꝫtuā finiet. diſce ⁊ doce: viue ⁊ paſcē THEO. Uelaliter: Media nox finis ē vite: in quo multi ad deūadueniūt. Amicꝰ aūt ē angelꝰ qui accipit animam.Uel media nox eſt ꝓfundū tētationū in quo ꝯffitu
tus petit a deo tres panes: neceſſitateꝫ .ſ. corꝑis aīe⁊ ſpūs: ꝑ q̄ in tētatōibꝰ nō periclitamur. Amicꝰ aūtqui de via venit: ipſe deꝰ ē qͥ in tētationibꝰ nos probat: cui nō hꝫ qd̓ apponat qͥ in tētatiōe infirmatur.Qd̓ aūt dicit: Et clauſa ē ianua. intelligēdū ē ꝙ docet nos ante tētatiōes p̄ꝑatos eē: poſtqͣꝫ v̓o tētatni incidimꝰ: p̄ꝑationis ianua claudit̉: ⁊ imparati inuenti: niſi deꝰ adiuuet periclitamur.Et dico ego uobis: Petite ⁊ dabit̉ uobis: q̄rite ⁊ īuenietis: pulſate⁊ aꝑiet̉ uobis. Oīs eniꝫ ꝗ petit accipit: ⁊ ꝗ q̄rit īuenit: ⁊ pulſanti aꝑiet̉.Quiſ āt ex nob̓ petit patrē petit panē: nunꝗd lapidē dabit̉ illi? Aut piſce: nunꝗd ꝓ piſce ſerpētē dabit illi?Aut ſi petierit ouū: nūꝗd porrigetilli ſcorpionē? Si ergo uos cū ſitismali noſtis bona data dare filijs ueſtris: quātomagis pr̄ ueſter celeſtiſde celo dabit ſpm̄ bonū petētibꝰ ſe.AVG. d̓ ver. dn̄i: Poſita ſil̓itudine adiūxit exhortationem dn̄s: ⁊ oīno ſtimulauit nos q̄rere: petere:pulſare: donec accipiamꝰ qd̓ petimꝰ. vnde dicit: Etego dico vobiſ petite ⁊ dabit̉ vobis. CIRIL. Qd̓dic̄ Dico vobis: vim hꝫ iuramēti: deꝰ enī nō mētit̉.Qn̄cūqꝫ aūt innuit audiētibꝰ aliqͥd cū iuramētor cidit inexcuſabilē noſtre fidei paruitatem. CHRPer petitionē aūt orationē on̄dit: ꝑ inquiſitionemv̓o ſtudiū ⁊ ſolicitudinē cū ſubdit: Querite ⁊ īuenietis. que enī querunt̉ plurima cura indigēt: qd̓ maxime ē in deo. Plura nāqꝫ ſūt que ſenſū nr̄m impediūt: ſicut gͦ aurū ꝑditū querimꝰ: ſic deū ſolicite pequiramꝰ. On̄dit etiā ꝙ qͣꝫuis nō aperiat illico iantam: īmorādū ē. vn̄ ſubdit: Pulſate ⁊ aperiet̉ vobiſ.qꝛ ſi q̄rens īmoraberis: vtiqꝫ recipies. ob hoc recluſum ē oſtiū vt faciat te pulſare: ideo nō mox annuivt expoſcas. ¶GRECVS: Uel ꝑ hoc ꝙ dicit: Pulſate: forſitan inſinuat petere cū effectu. pulſat eniraliqͥs manu. Boni aūt oꝑis ſignū eſt manꝰ. vel hectria pn̄t aliter diſtingui. virtutis enī initiuꝫ ē peterenotā viā veritatis. Secūdꝰ v̓o gradꝰ eſt q̄rere qͣliteroporteat trāſire ꝑ viā. Tertiꝰ gradꝰ eſt vt cū v̓tutesattigerit: pulſet ad oſtiū: vt intret ſpatioſam cognitionē q̄ oīa orādo aliqͥs acqͥrit. Uel petere quidemeſt orare: q̄rere v̓o ꝑ bona oꝑa agere or̄oni ꝯdignaPulſare aūt ē or̄oni īmorari nec deſiſtē. AVG.de ver. do. Nō aūt nos tātū hortaret̉: ut peteremniſi dare vellet. Erubeſcat hūana pigritia: plꝰ vultille dare qͣꝫ nos acciꝑe? AAMBRO. Qui aūt ꝓmtit aliqͥd: ſpem dꝫ afferre ꝓmiſſi: vt momētis obedientia deferat̉: ꝓmiſſis fides. ⁊ iō ſubdit: Oīs enī qͥpe. acci. ⁊ qͥ q̄rit īuenit. ⁊ pul. aperiet̉ 7ORIG. Auiret aūt aliqͥs qͣlit̓ qͥdā orātes nō exaudiāt̉? Ad qd̓dicēdū: ꝙ qͥcunqꝫ recto tramite ad q̄rendū accedit:nil omittēs ex his q̄ conferūt ad petitoꝝ obtētu: accipiet reuera qd̓ p̄catus eſt dari ſibi. Siquis autendiuertēs a propoſito vere petitionis: cum nō perat