Cq. XI.
ix o bona oꝑa fiduciā ſumē docuit: ꝯſequēter reviſſionē reatuū docet implorare. Sequit̉ enī. Et divime nobis peccata nr̄a TIVS. Hoc aut addirī eſt neceſſario: ꝓ eo ꝙ nullꝰ fine pctō reꝑitur: neimpediamur a ſacra ꝑticipatione ꝓpter hūana peccata. Cū enī teneamur exhibere chriſto oīmodamcinctitatē qͥ ſpm̄ſanctuꝫ habitare facit in nobis: requēdi ſumꝰ ſi nō obſeruemꝰ ei tēplū mūdū. Huic aut defectui ſubuenit̉ ꝑ dei bonitatē indulgentēhumane fragilitati pctōꝝ punitionē. Hoc aūt ipſuꝫiuſte fit a iuſto deo: qn̄ nos qͣſi habitatoribꝰ relaxanus. his .ſ. qͥ nobis nocuerūt: ⁊ debita nō exhibuerūt. vn̄ ſubdit̉: Siquidē ⁊ ip̄i dimit. om. de. nobis.RLL.Uult enī vt ita loqͣr: patientie quā hoīescolut imitatorē fieri deū: vt qualē ipſi exhibueruntꝯſeruis bonitatē: talē pari lance reciꝑe petāt a deoqui iuſta recōpenſat: ⁊ nouit oīm meſereri. Hec igitur aduertētes grates agēde ſūt debitoribꝰ noſtris:fūt enī nobis ſi ſapimꝰ cauſa indulgētie maxime: etpauca exhibentes plurima reꝑiemꝰ. nā ⁊ nos mult debemus ⁊ magna debita dn̄o: quoꝝ ſi mīmampartē a nobis vellet exigere: iā ꝑiſſemus. YAVG.de ver. dn̄i. Debitū aūt qͥd ē niſi pctm̄? Ergo ſi nō accepiſſes alieni fenoris pecuniā nō deberes: ⁊ iō peccatū tibi imputat̉. Habuiſti enī pecuniā cū quā diues naſcereris ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē factꝰ dei. ſedpdidiſti qd̓ habebas: ſicut arrogantiā deſiderās vēdicare: ꝑdidiſti humilitatis pecuniā: accepiſti a diabolo debitū qd̓ nō erat neceſſariū. cautionē tuā tenebat inimicus: ſꝫ eā dn̄s crucifixit: ⁊ ſuo cruore deleuit. Potēs ē aūt dn̄s qͥ abſtulit peccatū: ⁊ debitanr̄a donauit: cuſtodire nos aduerſus diaboli inſidias qͥ culpā generare ꝯſueuit. vn̄ ſequit̉: Et ne noſinducas in tētationē. quā .ſ. ferre nō poſſumꝰ. Sedqͣſi athleta talē vult tētationē: quā ferre poſſit humana ꝯditiō yTITVS. A diabolo enī tētari ē impoſſibile: ſed ne a deo relinqͣmur ad tētationes hecdep̄camur. Qd̓ aūt ex ꝑmiſſione diuina ꝯtingit: illd̓deꝰ qn̄qꝫ facere dicit̉ ī ſcriptura: ⁊ ẜm hoc niſi ꝓhibeat tētationis inualeſcētiā que ſupra nos ē: tuncnos in tētationē inducit̉. MAX. Uel mādat dn̄svt petamꝰ: Ne nos inducas in tētationē .i. nō ꝑmittas voluptuoſaꝝ ⁊ ſpōtaneaꝝ tētationū nos experientiā pati. Iacobꝰ aūt docet̉ ꝓ veritate certātes nōremitti tētatiōibꝰ inuolūtarijs ⁊ cauſatiuis laboruꝫdicens: Oē gaudiū exiſtimate frēs mei cū in tētationes varias incideritis. BASI. Nō tamē decet noſrando petere afflictiōes corꝑales. vniuerſaliter .n.ꝯcepit orare: non ſubire tētationē. ſꝫ poſtqͣꝫ aliquisſubijt: expetit a dn̄o petere virtutē ꝑferēdi vt ꝯſummetur in nobis illud: Qui ſuſtinet vſqꝫ ad finem ſalius erit. Y 4VG. in encheridion. At v̓o ꝙ matthein vltimo poſuit: Sed libera nos a malo. iſte nō poſuit: vt intelligamꝰ ad illud ſuꝑiꝰ qd̓ de tētatiōe diciue ꝑtinere. Idē quippe ait: Sed libera. nō ait: Etſbera. tanqͣꝫ vnā petitionē demōſtrans: noli hoc:ed hoc. Sꝫ ſciat vnuſquiſqꝫ in eo ſe liberari a malo ꝙ nō īfert̉ ī tētationē. AVG. de ver. dn̄i: Unſiqꝫ enī petit vt a malo: hoc ē ab inimico ⁊ pctōliberet̉. ſꝫ qui deo ſe cōmittit: diabolū nō timet: Sienim deus ꝓ nobis: quis contra nos;¶ At ait ad illos: Quis ur̄m hēbit
amicū ⁊ ibit ad illuꝫ media nocte: ⁊dicet ad illuꝫ. Amice cōmoda mihitres panes: qm̄ amicꝰ meꝰ uenit deuia ad me: ⁊ non habeo qd̓ ponā an̄illum. ⁊ ille deintꝰ rn̄dēs dicat: nolimihi moleſtuſ eſſe: iā oſtiū clauſū ē:⁊ pueri mei mecum ſūt ī cubili: nonpoſſuꝫ ſurgere ⁊ dare tibi? Et ille ſiꝑſeuerauerit pulſans: dico uobis:⁊ ſi nō dabit illi ſurgēs: eo ꝙ amicꝰeius ſit: ꝓpt̓ improbitatē tn̄ eiꝰ ſurget: ⁊ dabit illi quotquot hꝫ necͣioſ.CIRVL. Docuerat ſupra ſaluator ad petitōꝫ apoſtoͣloꝝ: qͣliter oportet orare: poterat aūt contingereeos qͥ hoc ſalutare documētū receꝑant: effunde̓ qͥdem p̄ces iuxta traditā formā: ſed negligēter ⁊ remiſſe hoc facere: deinde cū nō exaudirēt̉ ꝑ primaꝫvel ſecūdā orationē deſiſtere ab or̄onibꝰ. Itaqꝫ nehoc pateremur: ꝑ modū parabole manifeſtat: ꝙ puſillanimitas in orationibꝰ dānoſa ē. Utiliſſimū voeſt ī eis patiētiā habere. vn̄ dr̄: Et ait ad illos: Quisveſtrū habebit amicū. THEO. Amicꝰ iſte deus ēqui oēs amat: ⁊ omnes ſaluos vult fierꝭ. 7AMB.Quis etiā eſt nobis amicitior: qͣꝫ qͥ ꝓ nohis corpusſuū tradidit; Dat̉ aūt nobis hic alius p̄cepti modꝰ:vt oībus momētis: nō ſolū diebus: ſꝫ etiā noctibusor̄o deferat̉. Seqͥtur enī: Et ibit ad illum media nocte. Sicut petijt dauid qn̄ dixit: Media nocte ſurgebam ad confitendū tibi. Neqꝫ enī timuit excitare dormiētē: quē ſcit ſemꝑ eē vigilātē. nā ſi ille tamſcus: ⁊ qui regni erat neceſſitatibꝰ occupatꝰ ſeptiesin die laudē dn̄o dicebat: quid nos face̓ debemus:quo frequētiꝰ carnis ac mētis fragilitate delinquimus? ꝙ diligēdo dn̄m deū tuū nō ſolū tibi: ſꝫ etiaꝫalijs poteris emereri. Sequit̉ enī: Et dicet illi: Amice cōmoda mihi tres pa. qm̄ ami. meꝰ ve. ad me devia: ⁊ nō ha. qd̓ po. an̄ illu. AVG. d̓ ver. dn̄i: Quiaūt ſūt iſti tres panes: niſi myſterij celeſtis alimentū: fieri enī pōt vt aliquiſ paſſus fuerit amicū aliqͥdinterrogātē: ꝙ rn̄dere nō poſſit: ⁊ tunc ſe īuenit nōhabere: qn̄ coactꝰ ē dare. Uenit ergo tibi amicꝰ deviā .i. de vita huius ſeculi: in qua omnes velut peregrini trāſeūt: nec vllus qͣſi poſſeſſor manet: ſꝫ omnihoī dicit̉: Tranſi: da venturo locū: aut forte de viamala: hoc eſt de vitā mala fatigatus. neſcio qͥs amicus tuus nō īueniēs veritatē: quā audita ⁊ ꝑceptabeatus fiat? Uenit ad te tanqͣꝫ ad chriſtianū ⁊ dic̄:Redde mihi rationē. Et interrogat qd̓ forte tu perſimplicitatē fidei neſciebas: ⁊ non eſt vnde reficiaseſuriētē: ⁊ compelleris querere in dominicis librisfortaſſis enī quod ille interrogauit: in libro poſituꝫeſt: ſed obſcurum eſt ipſum paulum aut petruꝫ autaliquem prophetam interrogare non fineris. Iamenim requieſcit familia iſta cū dn̄o iſto ſuo: ⁊ ſeculihuius ignorantia valida eſt: hoc eſt nox media: ⁊vrget amicuſ eſuriens: cui ſimplex fides nō ſufficit: