Ca. IX.

ciohānes dixerūt: Dn̄e uis dicimꝰnt ignis deſcēdat de celo ⁊ ꝯſumatlos? Et ꝯuerſus īcrepauit illoſ dicēs: Neſcitis cuiꝰ ſpūs eſtis. Filiushoīs nō uenit aīas ꝑdere ſꝫ ſaluareEt abierūt in aliud caſtelluꝫ.¶RLL. Cum immineret tp̄s quo decebat dn̄macta paſſiōe ſalubri: celū aſcēdere: decreuit aſcēde̓ricroſolymā. vnde dicit̉: Factū eſt au. dū cōple. di.aſſum. eiꝰ ⁊ ip̄e faci. ſu. firma. vt iret ī hieruſalē TIVS. Quia ibi oportebat verū agnum offerri vbi fiuralis agnꝰ immolabat̉. Dicit aūt: Firmauit faciēſuā i nō hūc ⁊ illuc ibat: nec ꝑambulabat municipia. ſed iter tenebat verſus hieruſalē. BED. Ceſſētrco pagani quaſi hoīem videre crucifixū: quē ⁊ tēiujs ſue crucifixionis cōſtat quaſi deū p̄uidiſſe: ⁊ qͣſi ſbōte crucifigēdꝰ locū quo crucifigēdꝰ erat firmaa facie .i. obſtinata atqꝫ imperterrita mēte petiſſe.CRIL.Miſit aūt nūcios paraturos ei ⁊ comitibus eiꝰ hoſpitiū: qui cum iuiſſent ad terrā ſamaritaiorū: nō fuerunt admiſſi. vnde ſequit̉: Et mi. nū. ſu.ante cōſpe. ſuum. Et eun. intraue. in ciuita. ſamari.vt para il. ⁊ nō recepe. illum. AMB. Diſce qꝛ recinoluit ab his quos ſciebat nō ſimplici mēte conuerſos: nam ſi voluiſſet ex indeuotis deuotos feciſſet. ſed deꝰ quos dignat̉ vocat: ⁊ quē vult religioſuꝫfacit. Cur aūt nō receperūt euāgeliſta memorat dicens: Quia facies eiꝰ erat eūtis in hieruſalē THE.Sed ſi intelligamꝰ ꝙ ꝓpter hoc illū nō receperunt:qꝛ ire hieruſalē determinauerat: inueniūt̉ hi excuſat qui nō receperūt eum. Sed dicendū eſt ꝙ in hͦ ꝙdicit euāgeliſta: Et nō receperūt illū. intelligit̉ illudꝙ neqꝫ in ſamariā venit. deinde quaſi aliquo interrogāte: quare nō receperūt ip̄m: neqꝫ eos adiuit: h̓dicit̉: nō qꝛ impotēs eſſet: ſed ꝙ illuc ire nolebat: iꝫhieroſolymā. BED. Uel hieruſalē ire conſpiciūt ſamaritani: dn̄m nō recipiūt. nō .n. contunt̉iudei ſamararitanis: vt iohānes oſtēdit̉. CIRVLSed cū dominꝰ qui omīa nouerat ſciret ꝙ eiꝰ nuncij nō eſſent a ſamaritanis recipiēdi: ideo tamē p̄cepit eis ꝙ precederēt: quia mos erat ei omīa ſatagoerga ꝓfectū diſcipulorū. Aſcēdebat quidē hieroſolymā ꝓpinquāte temꝑe paſſiōis. vt igit̉ quādo pati eūriderēt ſcandalizarent̉: cōſiderātes ꝙ oportet patientes eſſe cum cōtumelias inferūt aliqui: premiſitnaſi quoddā p̄ludiū ſamaritanorū repulſam. Proſuit aūt eis ⁊ aliter. Futuri .n. erant doctores orbislerrarū: ciuitates ⁊ villas ꝓcurātes ad p̄dicādū euāgelicā doctrinā: quibꝰ aliquādo occurrēt aliqͥ minime recipiētes ſacratā p̄dicatōem: quaſi nō cōcedentes ſecū cōmorari ieſum. Docuit igit̉ eos ꝙ diuinaꝫInnūciātes doctrinā pleni eſſe debebāt māſuetudiſe ſlo aūt hoſtiles ⁊ iracūdi: ⁊ in peccātes in eosritociter inſurgētes: ſed adhuc non ſunt tales: īmoxlo feruido cōcitati: volebant ignē de celo ſuꝑ eosdeducere. Sequit̉: Cū vi. au. diſci. eiꝰ iaco. ⁊ io. dixe.dn̄e vis dici. vt ig. deſcē. de ce. ⁊ ꝯiū. illos? AMB.Sciebat .n. ⁊ phinees reputatū ad iuſticiā: quia ſahieaos interemerat: ⁊ ad p̄ces helie ignem deſcen

diſſe de celo: vt ꝓphete vindicaret̉ iniuria. BED.Sancti enim viri qui optime ſcirēt mortē iſtā queaīam diſſoluit a corpore nō eſſe formidandā: ſꝫ eoꝝtamē animū qui illā timerēt: nōnulla peccata morte punirēt quo ⁊ viuētibꝰ vtilis metꝰ incuteret̉ illisqui morte puniebant̉: nō ip̄a mors noceret: ſed peccatū quod augeri poſſet ſi viuerēt. AMB. Sꝫ vindicet̉ qui timet: vindictā nō querit: qui nō timet. ſimiliter oſtēdit̉ nobis in apoſtolis fuiſſe merita prophetarū: quādo eandē ſibi ptātē quā ꝓpheta meruit impetrādi iure p̄ſumūt: ꝙ ad ſermonē ſuū ignisde celo deſcēderit: qm̄ filij ſunt tonitrui. TTVS:Cenſet̉ aūt ab eis multo iuſtiꝰ eſſe ſamaritanos perire: dn̄m nō admittētes: qͣꝫ qͥnquagīta ſeruū excludere tētantes. Dominꝰ aūt in eos nō cōmouet̉: vton̄deret quia nō habet vltionis ſtudiū ꝑfecta virtꝰnec vlla ſit iracūdia vbi plenitudo eſt charitatis. nānec excludēda eſt infirmitas: ſed iuuāda ꝓcul a religioſis indignatio: ꝓcul a magnanimis cupiditaſ vltionis. vnde ſequit̉: Et cōuer. incre. il. ⁊ di. Neſcitiscu. ſpi. eſtis. BED. Rep̄hēdit in eis dn̄s nō exēplūꝓphete ſancti: ſed ignorātiā vindicandi que adhucerat in rudibꝰ: animaduertēs eos nō amare correptōnem: ſed odio deſiderare vindictā. Itaqꝫ poſteaqͣꝫ eos docuit: quid eēt diligere ꝓximū tanqͣꝫ ſeip̄m:infuſo ⁊ ſpūſancto nō defuerūt tales vindicte qͣꝫuis multo rariꝰ qͣꝫ in veteri teſtamēto: quia ſic̄ ſeqͥt̉:Filiꝰ ho. nō ve. āni ꝑde. ſed ſaluare. q. d. ⁊ vos ergoqui eiꝰ ſpū ſignati eſtis etiā acta eiꝰ imitamini: nūcpie cōſulētes: ſed in futuro iuſte iudicātesANIBNō enī ſemꝑ in eos qui peccauerūt eſt vindicādū:quia nōnūqͣꝫ ampliꝰ ꝓdeſt clemētia tibi ad patientiam: lapſo ad correptōem. Deniqꝫ ſamaritani citiꝰcrediderūt a quibꝰ hoc loco ignis arcet̉.¶ Factū eſt autē ambulātibꝰ illis inuia dixit quidaꝫ ad illū: Sequar tequocūqꝫ ieris. Dixit illi ieſus: Uulpes foueas habent: ⁊ uolucres celinidos: filiꝰ aūt hoīs nō hꝫ ubi caputſuū reclinet. Ait aūt ad alterū: Seq̄re me. Ille autē dixit: Dn̄e ꝑmitte mihi pͥmuꝫ ire: ⁊ ſepelire patremmeū. Dixitqꝫ ei ieſuſ: Sine ut mortui ſepeliāt mortuos ſuos: tu autēuade ⁊ annūcia regnū dei. Et ait alter: Sequar te dn̄e: ſꝫ ꝑmitte mihiprimū renūciare his qui domi ſuntAit ad illū ieſus: Nemo mittensmanū ſuam ad aratrū ⁊ aſpiciēs retro: aptus eſt regno dei.CIRVL. Etſi munificꝰ ſit oīm dn̄s: nō ſimplicit̓⁊ improuide ſingulis dat ⁊ ſuperna diuina dona:ſed illis qui digni ſunt reciꝑe: qui .ſ. aīaꝫ ſuā alienāta maculis prauitatū: ⁊ hoc nos docet euāgelicoruꝫv̓boꝝ v̓tꝰ cū dr̄: Factu ē au. ābu. il. ī via: di. qͥ ad illū: