Ca. VI.
AcPRRI. Qui .n. ꝑcutiūt ꝓprias aīas: digni ſunt laz⁊ fletibꝰ nō maledictōibꝰ. Nihil .n. deteſtapiuiꝰeſt aīa maledicta: nec immūdiꝰ līgua que maledictōes offert. Homo es: aſpidū venena n̄ euomas:nec vertaris ī beluā. Eſt tibi datū os n̄ vt mordeas:ed vt alioꝝ vulnera ſanes. Inimicos aūt mādauitnobis annumerare gradui amicoꝝ. nō quorūcūqꝫ:ed p̄cipuoꝝ ꝓ quibꝰ orare ſolemꝰ. vnde ſeqͥt̉: Orateequētibꝰ vos. Pleriqꝫ aūt ecōtra procūbētes: ⁊rōte ſuꝑ terrā ꝑcutiētes: ⁊ manꝰ expādētes: non ꝓſnis criminibꝰ orāt deū: ſed aduerſus īimicos qd̓ nihil aliud eſt qͣꝫ ſeip̄m trāſfodere. Cū qͥ ꝓhibuit ꝯtramicos orare: p̄caris vt te maledicētē inimicis exaudiat: quō poſſibile eſt audiri qn̄ ꝓuocas; exauditurū verberādo inimicū corā rege: ⁊ ſi nō manibus:verbis tamē. Quid facis hō? ſtas vt veniā impetresoctōꝝ: ⁊ imples os amaritudine. Mitigationū ē tēiijs orōis ⁊ gemitꝰ: nō furoris. TED. Sꝫ meritonouet̉ qō: quō in ꝓphetis inueniūt̉ multe imp̄cationes aduerſus inimicos? Ubi vidēdū eſt: qꝛ ꝓpheteꝑimp̄catōem quid eēt futurū cecinerūt: nō optātisvoto: ſed ſpm̄ p̄uidētis/ CIRIL. Uetꝰ aūt lex mādabat nō offendere alios: vel ſi pͥus fuerimꝰ leſi: nōvltra ꝓportōes ledētiū iras ꝓtēdere. ſed ꝑfectio legꝭin chriſto eſt ⁊ in ſuis mādatis. vnde ſequit̉: Et qͥ teꝑcuſſerit in maxillā: p̄be ei ⁊ altera/ CIRYL. Naꝫ⁊ medici cū calce feriunt̉ ab inſanis: tūc maxīe miſeret̉ eis: ⁊ accīgūt ſe ad eoꝝ remedia. Tu quoqꝫ ſil̓eꝫhabeas ꝯiecturā erga ꝑſequētes. Ip̄i nāqꝫ ſunt quip̄cipue infirmant̉: nec pͥus deſiſtamꝰ qͣꝫ totā amaritudinē euomuerīt: tūc vberes grās aget tibi: ⁊ ip̄edeꝰ te coronabit: eo ꝙ frēm tuū a peſſima egritudīeiberaſtiBEDA:. Fere aūt cūcti ꝯͣ hoc mādatū ꝓlimꝰ: ⁊ p̄ẜtim potētes vel pͥncipes: nō ſolū ſi paſſirint cōtumelias: ſed ⁊ſi p̄ſtita eis nō ſit reuerētiaaduerſarios reputātes quicūqꝫ eos minus reueritiſunt qͣꝫ ſe reputauerīt dignos. Eſt aūt magna infamia pͥncipis eſſe ꝓmptū ad vindictā: nā ⁊ qualiteraliū docebit nil mali ꝓ malo repēdere: qui nocentibuere ſatagitꝟCIRVL. Uult autē dn̄s inſuꝑſe cōtēptorē reru. vnde ſequit̉: Et ab eo qͥ aufert tiētū: etiā tunicā noli ꝓhibere. Hec eſt .n. v̓tue omnino auerſa eſt a paſſione cupiditatis diuitiarū. Decet .n. eū qui piꝰ ē: ⁊ obliuiſci maloꝝubꝰ caros amicos iuuamꝰ ꝑſequētibꝰ cōfeRI. Nō aūt dixit: Fer humil̓r iniuriāpetu: ſed ꝓcedas ꝑ ſapientiā: ⁊ vlteriꝰ te diſpoiſas ad patiēdū que ille cupiat facere: ſuꝑās inſolēlia eiꝰ vbertate prudēti: vt habito pudore ī excellētiatiētia tua diſcebat. Sed dicet aliqͥs: Quō pōt hͦieri cū videris deū factū hoīem tot paſſum ꝓ te: adpūc queris ⁊ dubitas: quō poſſibile ſit neqͥtijs igͦſcefe ꝯruorū: qͥs tale paſſuſ ē qͣle dn̄s tuꝰ dū ligaret̉: flabellaret̉: ſputa ꝑferēſ: mortē patiēs? vn̄ ſeqͥt̉: Oī aūtpeleti te tribue. AVGV. Nō dicit oīa petēti: ſꝫ vtſa des qd̓ iuſte ⁊ honeſte potes .i. qd̓ nec tibi nec alteri noceat qͣꝫtū ſciri aut credi ab hoīe pōt: ⁊ cui iuaueris qd̓ petit: iudicāda eſt iuſticia: ⁊ aliqn̄haliqͥd tribuēs: cū petētē iniuſta correxeris.CRRl̓. I hͦ tamē peccamꝰ nō modicū: nō ſoluꝫnſoni dado potētibꝰ: ſꝫ ⁊ eos increpādo. Cur inquitplaborat: cur ocioſus alit̓ dic mihi ⁊ tu laborādo
poſſides: ſꝫ ⁊ſi laboras: ad hͦ laboras vt vituꝑes aliūꝓpter vnicū panē ⁊ tunicā appellās cupidū t̓buasnec cōuitieris. Cur nec tu miſereris: ⁊ volētibꝰ difſuades? Si cūctis indrn̄ter erogauerimꝰ: ſemꝑ miſerebimur. Quia .n. abrā cunctos recipiebat: recepit ⁊angelos. Nam ⁊ ſi homicida ſit ⁊ p̄do: nōne tibi dignꝰ videt̉ panis hn̄di. Nō igit̉ ſimꝰ ſeueri alioꝝ cēſores: ne nos quoqꝫ exqͥſite iudicemur. Seqͥt̉: Et qͥ aufert que tua ſunt: ne repetas/ CHRY. A deo ꝑcipimꝰ omīa: qd̓ aūt dicimꝰ meum ⁊ tuū: nuda tm̄ ſuntverba. ſi nāqꝫ domū tuā aſſeris: emiſiſti v̓bū carensſubſiſtētia rei: nā ⁊ aer ⁊ ſolū ⁊ cemētū creatorꝭ ſūt.Tu etiā ip̄e qui domū deſtruxiſti: ſed ⁊ſi tuꝰ ſit vſusdubitat̉: nō ſolū ꝓpt̓ mortē: ſed etiā ꝓpt̓ reꝝ euētusaīa tua nō poſſidet̉ a te: ⁊ quo pacto tue reputabūt̉opes? Uult aūt deꝰ tua fore: q̄ tibi ꝓ frībus creditaſunt. fiēt aūt tua: ſi ꝓ alijs diſpēſaueris. Sin v̓o tibiaffluēter expēderis: q̄ ſunt tua iā facta ſunt aliena.Sꝫ ꝑꝑ nefandā opū cupidinē hoīes in curijs conrixant̉: ꝯͣ qd̓ chriſtꝰ ait: Et qͥ aufert q̄ tua ſunt: ne r̄petas. AVGV. de ver. do. in mō. Qd̓ de veſte: domofundo: iumēto: ⁊ gnaͣl̓r oī pecunia dicit. Nō auteꝫchriſtianū oꝫ ſic poſſidere ſeruū quō equū aūt argētū. ſeruꝰ ſi honeſtiꝰ a te regeret̉: qͣꝫ ab illo qui eū tibicupit auferre: neſcio vtrū qͥſqͣꝫ dicere audeat euꝫ debere ꝯtēni CHRI. Eſt aūt nobis inſita lex naͣlisꝑ quā dinoſcimꝰ qͥd ſit virtꝰ ⁊ vitiū. vnde ſeqͥt̉: Et ꝓut vul. vt fa. vo. ho. ⁊ vos fa. il. ſil̓r. Nō ait: Quecūqꝫnō vultis vt faciāt: nec vos faciatis. Cū enī due ſintvie que ducūt ad virtutē .ſ. abſtinētia mali: ⁊ oꝑatioboni: hāc ponit ꝑ iſtā ⁊ ꝑ illā ſignificās: ⁊ ſiqͥdeꝫ dixiſſet: Ut ſitis hoīes: diligite beſtias: eſſet mandatūdifficile. ſi v̓o hoīes diligere iuſſit: ad qd̓ naͣlis monitio eſt: quā difficultatē res cōtinet: quā leones ⁊lupi ſeruāt; in quibꝰ naͣlis cognatio amicitiā cogitOſtēdit̉ igit̉ ꝙ chriſtꝰ nihil ſtatuit noſtrā trāſcēdēsnaͣm: ſed quod dudū inſeruit cōſciētie noſtre: docꝫvt propͥa volūtas pro lege ſit tibi: vt ſi vis bene tibi:bene facias alij: ſi vis vt alius tui miſereatur: proximi miſerere.¶ Etſi diligitis eoſ qui uoſ diligūtq̄ uob̓ eſt gr̄a? Nā ⁊ pctōres diligētes ſe diligūt. Etſi bn̄feceritis hiſeuob̓ bn̄faciūt: que nob̓ eſt gr̄a? Siꝗdem ⁊ pctōres hoc faciūt. Et ſi mutuū dederitis his a ꝗbꝰ ſꝑatiſ reciꝑeq̄ gr̄a eſt uob̓? Naꝫ ⁊ pctōres pctōribꝰ fenerāt̉ ut recipiāt eqͣlia. Uerūtn̄ diligite inimicos urōs: bn̄facite:⁊ mutuū date: nihil inde ſperātes:⁊ erit merces ur̄a ml̓ta: ⁊ eritis filijaltiſſimi: qꝛ ip̄e benignꝰ ē ſuꝑ ingͣtoſ⁊ maloſ. Eſtote ergo miſericordesſicut ⁊ pater ueſter miſericors ē.CHRI. Dixerat dn̄s diligēdos eſſe inimicos: neaūt putares hypbolice eſſe dictū: eſtimās ſolum ad