Ca. VI.
alūiniam quā ſibi preparabant: arguit eos qui precepta legis male interpretādo: etiam a bonis operihus ſabbato eſtimabant feriandum: cuꝫ lex a ſeruiiiopere .i. a malis abſtinere precipiat in ſabbato. vn̄muitur. Ait autem ad illos ieſus: Interrogo vos:ſi licet ſabbato bene facere an̄ male? CIRVL. Ninis ē idonea queſtio: nam ſi licet in ſabbato benecacere: nec aliquid obſtat vt laborantes a deo miſericordiam cōſequentur: deſinas colligere aduerſusxriſtum calūniam. Si autē nō licet in ſabbato bepefacere: ⁊ lex prohibet animarū ſaluteꝫ: factus eslecis accuſator. Ipſam quoqꝫ ſabbati ſanctioneꝫ ſipelimus diſcutere: ad opus pietatis ītroductū fuiſe reperiemus. Iuſſit enī in ſabbato feriari: vt quiecat inquit puer tuꝰ: ⁊ ancilla tua: bos tuus ⁊ qd̓lpet pecus tuū. qͥ vero bouis miſeret̉ ⁊ ceterorū peconomodo nō miſerebit̉ homīs graui morbo perpleri? Lex aūt in p̄ſentibus formā p̄figurauit futurorū: in quibus vtiqꝫ malorū ferie ſunt non bonoꝝ:nā licet ſecularia opera conquieſcāt: nō ocioſus tanen boni operis actus eſt: ī dei laudes requieſcere.AVG. de queſti. euā. Cū aūt dominꝰ corpꝰ curanerit. ſic īterrogauit. Animā ſaluā facere an̄ ꝑdereUdel qꝛ illa miracula ꝓpter fidē faciebat: vbi ſalꝰ ēaīe vel qꝛ ipſa ſanatio manꝰ dextre ſalutē aīe ſignificabat: q̄ a bonis operibꝰ ceſſans: aridā quodāmōdexterā habere videbat̉. vel aīam ꝓ homīe poſuit: ſicut dici ſolet: Tot aīe ibi fuerūt 7AVG. de cō. euā.Sed pōt mouere qūo mattheꝰ dixerit: ꝙ ip̄i īterroauerūt dn̄m ſi licet curare ſabbato: cū lucas hic ilos potiꝰ a dn̄o īterrogatos eē ꝑhibeat. itaqꝫ intellindū ē ꝙ illi pͥus īterrogauerūt dn̄m: ſi licet ſabbato curare Deīde ītelligēs cogitatiōes eorū: aditū accuſandi q̄rentiū: cōſtituit ī medio eū quē fuerat ſanaturꝰ: ⁊ īterrogauit q̄ marcꝰ ⁊ lucas eū īterrogaſſe cōmemorāt. Sequit̉: Et circūſpectis oībus. TQuaſi collectis oīm oculis: qͥnetiam īcitatanete eoꝝ ad cōſiderationē negocij dixit homī: Extēde manū tuā: Ego tibi mādo qͥ creaui hominē. audit aūt qͥ leſam habebat manū: ⁊ ſanꝰ fit. vn̄ ſequit̉:et extēdit ⁊ reſtituta ē ſani. manꝰ eiꝰ. Quoſ āt oportebat ī miraculo ſtupere augēt malitiaꝫ. vn̄ ſequit̉:Ipſi autē repleti ſūt īſipiētia ⁊ colloquebant̉ adinicē qͥd nā facerēt de ieſu ORI. Et vt narrat mattheꝰ: Exeūt: ⁊ cōſiliāt̉: vt occidāt eū. CIRVL. Cernis o phariſee operātē diuīe ac ſuꝑna maieſtate lierātē languētes: ⁊ mortem portas ex liuore. BEDA. Hō aūt iſte hūanū genꝰ ſignificat ī fecūditateoni oꝑiſ arefactū: ꝓ manu ī pͥmo parēte ad pomūextēſa ſanauit īnocēs manꝰ ī cruce extēſa. ⁊ bn̄ manus ī ſynagoga erat arida: qꝛ vbi maiꝰ donū ſciētie:yeſſor maiori ſubiacet culpe. AMB. Audiit̉ verba dicētis: Extēde manū tuā. Cōmunisſta generaliſqꝫ medicīa ē: ⁊ tu qͥ putas manū habere te ſanā: caue ne auaricia vel ſacrilegio cōtrahat̉.Extēde ſepiꝰ eā: vt ꝓximū iuues: vt vidue p̄ſidiū feras: eripias iniurie quē vides iniuſte cōtumelie ſubſacere. extēde ad pauperē: qͥ te obſecrat. extende adnm̄ ꝓ peccatis tuis: ſic manꝰ extēdit̉: ſic ſanat̉.factū ē aūt: ī illis diebꝰ exijt ī mōte orare: ⁊ erat ꝑnoctās ī or̄one dei.
Et cū dieſ factꝰ eēt uocauit diſcipulos ſuos: ⁊ elegit duodeciꝫ ex ipſisquos ⁊ apoſtolos noīauit: ſimoneꝫquē cognomīauit petrū: ⁊ andreamfratre eꝰ: iacobū ⁊ iohānē: philippū⁊ bartholomeū: matheū ⁊ thomā:iacobū alphei: ⁊ ſimonē ꝗ uocat̉ zelotes: ⁊ iudā iacobi: ⁊ iudā ſcariothqui fuit proditor.GLO. In ſurgētibꝰ aduerſarijs cōtra chriſti miracula ⁊ doctrinā: apoſtolos elegit qͣſi defēſores veritatis ⁊ teſtes: quoꝝ electiōi orationē p̄mittit. vn̄ dicit̉: Factū ē aūt ī illis diebꝰ: exijt ī montem orare.AMB. Noli īſidiatrices aꝑire aures: vt putes filiūdei qͣſi infirmū rogare vt īpetret: qd̓ īplere nō poſſit. ptātis enī autor obediētie magiſter ad p̄cepta v̓tutis ſuo nos īformat exemplo. 7CIRVL. Scrutemur igit̉ ī his q̄ chriſtꝰ egit: qͣliter nos doceat orationibus diuinis īſiſtere: ſemotim .ſ. ⁊ ſecreto: neminevidēte. amota quoqꝫ mūdana ſollicitudīe: vt ſurſuꝫad diuīe ſpeculatiōis ītuitu erigat̉ intētio: qd̓ deſignat̉ ī hͦ ꝙ ſemotiꝫ orabat ieſus exiēs ī montem.A MB. Ubiqꝫ etiā ſolꝰ obſecrat: dei enī cōſiliū hūana vota nō capiūt. Nec qͥſqͣꝫ īterioꝝ pōt eē ꝑticepschriſto: nō aūt oīs qͥ orat: aſcēdit ī mōtē: ſed qͥ orata terrenis ad ſuꝑiora ꝓgrediēs: ſed n̄ ille qͥ de ſeculidiuitijs aut de honore ſollicitꝰ ē. Oēs ſublimes inmontē aſcēdūt. q̄re ī euāgelio: īuenies ſolos ī montem cū dn̄o aſcēdiſſe diſcipulos. Spēs aūt tibi chriſtiane dat̉: forma p̄ſcribit̉ quā debeas emulari: cuꝫſequit̉: Et erat ꝑnoctās ī oratiōe dei. Quid .n. te proſalute tua facere oꝫ: qn̄ ꝓ te chriſtꝰ in oratiōe ꝑnoctat? ICHRY. Et ſurge igit̉ tu tēpore noctis. Purior ē tūc tēporis aīa: ip̄e tenebre ſilētiū nimiū poſſūt ſufficiēter ad cōpunctionē ꝑducere. Ceterum ſiip̄m quoqꝫ celū īſpicias pūctatu ſtellis qͣſi infinitislumībus. ſi ꝯſideres ꝙ qͥ ꝑ diē ſaltāt: iniurianturqꝫ:hi tūc nihil a mortuis diſcrepāt: deteſtaberis quēlibet auſum hūanū. Hec oīa ſufficiūt ad aīam erigēdā: tūc nō vexat inaniſ gloria: nō accidia: nō cōcita:tio occupat: nō ſic ignis ferri ſequeſtrat rubigineꝫvelut nocturna oratio eruginē peccatoꝝ. Queꝫ dieſol ꝑcuſſit: nocte refrigerat̉: quēlibet rorē ſuperantnocturne lachryme: ⁊ cōtra cōcupīam valēt ⁊ quēlibet timorē: ſi vero p̄dicto rore non foueat̉ hō: areſcit ſub die. Quapropter lꝫ nō multū ores noctu: ſemel ora vigilādo: ⁊ ſufficit. on̄de ꝙ nō ſolū ad corpꝰnox ꝑtinet: ſed etiā ad animā. AMB. Quid auteꝫte facere cōuenit cū vis aliqd̓ officiū pietatis adoriri: qn̄ chriſtꝰ miſſurꝰ apl̓os pͥus orauit? Seqͥt̉ .n. Etcū dies fa. eēt voca. diſci. ſu. ⁊ elegit. xij. ex ip̄is: quos⁊ apo. noīauit. Quos .ſ. ad ꝓpagādū auxiliū ſalutishūane ꝑ terrarū orbē ſatores fidei deſtīauit. Siml̓aduerte celeſte cōſiliū: nō ſapiētes aliquos nō diuites: nō nobiles: ſed piſcatoresᵇ ⁊ publicanos quosdirigeret elegit: ne diuitijs aut potētie nobilitatiſqꝫauctoritate traxiſſe aliquos ad ſuā gr̄am videretur:vt veritatis rō nō diſputationis gr̄a p̄ualeret. CI-
K 4