Lucas
uitatē ſabbatū nūcupabāt: reqͥes enī dr̄ ſabbatum.Multotiēs gͦ cōtīgebat ī ꝑaſceue feſtiuitas: ⁊ vocabāt ꝑaſceuē feſtū ꝓpter ſabbatū. deīde pͥncipale ſabbatū ſecūdū pͥmū dicebāt: qd̓ ſcd̓m exn̄s a p̄cedētisdiei feſtiuitatē ICHRV. Duplex enī erat feſtum ⁊prīcipal̓ feſti ⁊ alteriꝰ ſolēnitatꝭ ſabbatiMSIDO.Uel dicit ſecūdo pͥmo: qꝛ ſcd̓m erat paſcha: pͥmū autē azimoꝝ: cū īmolarēt enī paſcha ī ſero: ſequēti diefeſtū azimoꝝ celebrabrāt. ꝙ aūt ita ſit: patet ex hͦ ꝙapoſtoli vellebāt ſpicas: ⁊ māducabāt: ī illo nāqꝫ tēpore ſpice flectūt̉ a fructū/ EPIPHA. Die igiturſabbati viſi ſūt trāſeūtes ꝑ ſegētes ⁊ ſpicas edebāt:on̄denteſ qm̄ diſſolutū ē vīculū ſabbati: vbi magnūaduenit ſabbatū: hͦ ē chriſtus qͥ fecit nos qͥeſcere aboꝑe delictoꝝ noſtoꝝ YCIRVL. Phariſei aūt ⁊ ſcribe ignari ſacrarū ſcripturarū. ī vnū cōſpirauerāt adreprehēdēdū chriſti diſcipulos. vn̄ ſeqͥt̉: Quidā aūtphariſeorū dice. ill. Quid fa. qd̓ n̄ lꝫ in ſabbatis? Dicmihi tu cū ī ſabbato tibi mēſa p̄ponit̉: nōne frāgispanē? Quid igit̉ alios rep̄hēdis? BEDA. Alij v̓odicūt ip̄i dn̄o hec fuiſſe obiecta. ſed a diuerſis: ⁊ ip̄idn̄o: ⁊ diſcipulis potuerūt obijci. ⁊ cuicūqꝫ obiectūad ip̄m maxīe reſpicit. AA MB. Dn̄s aūt defēſoreslegis arguit neſcire q̄ legis ſūt: exēplū īducēs dauidvn̄ ſequit̉: Et reſpō. ieſꝰ ad ęos di. Nec hͦ legiſtis qd̓fecit dauid: ⁊. qͥ cū eo erātꝭ CIRVL. Quaſi. d. Cuꝫexp̄ſſe dicat lex moyſi: Iudicate iuſtu iudicium: neccōſiderabis ꝑſonā ī iudicio: qͣliter īcrepatis diſcipulos qͥ vſqꝫ ī hodiernū diē extollitis dauid vt ſanctū⁊ ꝓphetā: cū moyſi p̄ceptū n̄ ſeruauerit D CHRI.Et attēde ꝙ qn̄cūqꝫ dn̄o fit ẜmo ꝓ ẜuis .i. diſcipulis: ſeruos ducit ī mediū .ſ. dauid ⁊ ſacerdotes. qn̄ vro ꝓ ſe ītroducit patrē ſicut ibi: Pater meꝰ vſqꝫ mōoperat̉: ⁊ ego oꝑor ¶THFO. Aliter aūt eos reprmit cū ſubdit̉: Et dicebat illis. qꝛ dn̄s ē filiꝰ hoīs ēſabbati. q. d. Ego ſū dn̄s ſabbati tāqͣꝫ diſpoſitor: ⁊ ſiclegiſlator ptātē habeo ſoluere ſabbatū. filiꝰ enī hominis vocatꝰ ē chriſtꝰ: qͥ dei exiſtēs filiꝰ miraculoſeignatꝰ ē filiꝰ homīs ꝓpter homīes fieri ⁊ vocari.CHRI. Marcꝰ aūt de cōi natura hͦ ip̄m ꝓtuliſſe fatet̉. dicebat enī: ꝓpter homīes ſabbatū factū ē:nō hō ꝓpter ſabbatū. Expedit igit̉ potiꝰ ſabbatumhomī ſubijci qͣꝫ huic colla ſubijcere ſabbato APBRO. Tō mediocre aūt myſteriū h̓ ē. Ager enī eſthic mūdus: agri ſeges ī ſatiōe hūani generis fecūditas numeroſa ſanctorum. Spice agri fructꝰ eccleſiequos oꝑbus diſcutiētes ſuis apoſtoli paſcebāt̉: noſtro ſe alētes ꝓfectu: ⁊ tāqͣꝫ folliculis corpoꝝ mentiū fructꝰ ad fidei lucē p̄claris operū ſuoꝝ miracul̓eruebat IBEDA: Spicas enim cōfricat: qꝛ ī illiꝫquos ī corpꝰ chriſti volūt traijcere: mortificāt veterē hominē: cū actibꝰ ſuis a terrena intētiōe extrahēdo. AAMB. Sꝫ hͦ putabāt iudei ſabbato nō licere.chriſtꝰ aūt noue gre munere deſignabat otiū legisopus gr̄e: mire tn̄ ſecūdo pͥmū: nō pͥmo ſecūdū ſabbatū dixit: qꝛ ſabbatū illud ex lege ſolutū ē qd̓ eratprimū: ⁊ hͦ primū factū ē quod ſecūdo cōſtitutū eſtSabbatū igitur dicit̉ ſecūdū iuxta numerū: primuꝫiuxta operatiōis gr̄am. meliꝰ eſt enim ſabbatū quoimpunitas dat̉: qͣꝫ quo pena preſcribit̉. Hoc forte p̄mum ē: hoc ī predeſtinatiōe cōſilij ⁊ ſcd̓m ī ſanctione decreti. Deīde ꝙ dauid cū ſocijs fugit: hic prefi-
guratus ī lege chriſtus ē: qͥ cū apoſtolis principmundi lateret. Quomodo aūt ille obſeruator legiatqꝫ defenſor: panes ⁊ ip̄e māducauit: ⁊ dedit hisſecū erāt: quos nō licebat manducare niſi ſacertibus? niſi vt ꝑ illā demōſtraret figurā ſacerdotacibū ad vſū trāſire populoꝝ: ſiue ꝙ oēs vitā ſacerotalē debemꝰ imitari: ſiue qꝛ omnes filij eccleſie ſadotes ſūt. vngimur enī ī ſacerdotiū ſanctū offeretes noſmetip̄oſ deo hoſtias ſpiritales. Si aūt ſabtū ꝓpter homīes factū ē: vtilitas aūt hominū polabat eſurientē hominē qui diu fuerit terre fruobus abdicatis veteris panis vitare ieiunia: non vriqꝫ lex ſoluitur: ſed impletur.¶ Factū ē aūt ⁊ ī alio ſabbato: ut ītraret ī ſynagogam ⁊ doceret. Eterat ibi hō ⁊ manꝰ eꝰ dextra erat arida. Obẜuabāt āt ſcribe ⁊ phariſei: ſiī ſabbato curaret: ut īuenirēt ūde adcuſarēt eū. Ip̄a uero ſciebat cogitatiōes eoꝝ: ⁊ ait hōi ꝗ hēbat manuꝫaridā. Surge ⁊ ſta ī mediū. Et ſugēs ſtetit. Ait āt ad illos ieſꝰ. Interrogo uos ſi lꝫ ſabbatis bn̄facere: anmale: aīaꝫ ſaluā facere an ꝑder̄? Etcircūſpectis oībꝰ dixit hōi: Extēdemanū tuā. Et extēdit: ⁊ reſtitutaēmanꝰ eiꝰ. Ipſi autē repleti ſūt īſipiētia: ⁊ colloquebant̉ adinuiceꝫ quidnam facerent de ieſu.A MBRO. Hic ad alia progreditur dominꝰ: naqui totū hominē ſaluum facere diſpoſuerat: per figula membra currebat. vn̄ dicitur: Factū eſt autemin alio ſabbato v̓t intraret in ſynagogā ⁊ doceret.BEDA:. Sabbatis maxime curat ⁊ docet: nō ſolūpropter inſinuandum ſpiritale ſubbatum: ſed etiaꝫpropter celebriorē populi conuentū GRICDocebat autē reuera trāſcendentia intellectu: ⁊ que ſalutis future. per eū reſerabant audientibus ſemitdeinde precedēte doctrina. ſubito diuinā oſtendbat virtutē. vn̄ ſequitur: Et erat ibi homo ⁊ manuseius dextra arida BEDA: Quia vero deſtructionem ſabbati quā in diſcipulis arguebant: probabili magiſter excuſauerat exemplo: nūc ipſum obieuando magiſtrū calūniari volunt. vn̄ ſequitur: Obſeruabant autē ſcribe ⁊ phariſei ſi in ſabbatis curaret: vt .ſ. ſi non curet: crudelitatis vel imbecillitatis:ſi curet trāſgreſſiones vicio arguāt. vn̄ ſequitur: Uiinuenirent v̓n̄ accuſarent illu. yCIRIL. Dic enūeſt mos aduerſarij: paſcit in ſe doloris morbū alioꝝpreconijs: ſed dominꝰ nouit omnia: ⁊ corda rimat.vn̄ ſequit̉: Ipſe autem ſciebat cogitatiōes eorum.ait homini qui habebat manū aridā: ſurge ⁊ ſta inmedio. Et ſurgens ſtetit: vt forſan incitaret ad pletatem crudelē phariſeū: ⁊ ipſa paſſio flammas mūgaret liuoris. BED A. Preueniēs autē dominus