Ca. VI.
onitia ieiunio egebat: ſꝫ ꝑticeps gr̄e eius: ſine ieiuio pecorata v̓tuoſe cōuerſabat̉. ꝙ ſi chriſtꝰ. xl. diericiunauerat: nō hͦ fuit vt ī ſe paſſionē mortificatet ſꝫ vt normā abſtinētie on̄dat carnalibᵐAVG.ccō euā. Euidēter aūt lucas alios de alijs hͦ dixiſenarrauit. vn̄ gͦ mattheꝰ dicit: Tūc acceſſerūt ad eūxiſcipuli iohānis dicētes: Quare nos ⁊ phariſei ieinnamꝰ: niſi qꝛ ⁊ ip̄i aderāt: ⁊ oēſ certatiꝫ vt qͥſqꝫ poerat hͦ obiecerūt. TAVG. ī eodē: Eſt aūt duplex ienniū. vnū ī tribulatiōe ad ꝓpiciādū deū ī peccatisiiud ī gaudio. cū tāto minꝰ delectāt carnalia: quāto ſpiritaliū maior ſarcīa ē: Interrogatus ergo dn̄scur diſcipl̓i eiꝰ n̄ ieiunarēt. de vtroqꝫ ieiunio rn̄dit.timo de ieiunio tribulatiōis. Seqͥt̉ .n. Quibus ip̄eijt. Nūqͥd po. fi. ſpō. dū cū il. ē ſpon. fa. ieiunare?Ry. Quaſi. d. Preſēs tēpꝰ leticie ē ⁊ alacritatisnt̓ īmiſcēda ſūt triſtia CIRIL. Saluatoris eīii hͦ ſeculo demōſtratio nihil aliud fuit qͣꝫ q̄dauitas: ītelligibilit̓ qͣſi quādā ſpōſā copulās illinoſtrā naturā: vt quōdā ſterilis fecūda fieret. Igit̉filij ſpōſi eē noſcūt̉ qͥcūqꝫ vocati ſūt ab eo ꝑ nouamlicā diſciplinā: nō aūt ſcribe cū phariſeis qͥſolā legꝭ vmbrā cōſiderāt. AVG. de co. euā. Perh̓ autē ꝙ ſolꝰ lucas dicit: Nō poteſtis filios ſpōſi facere ieiunare. ītelligit̉ eos ip̄os qͥ loq̄bant̉ fuiſſe facturos vt lugētes ieiunarēt filij ſponſi: qm̄ ip̄i eēntpōſū occiſuri CIRIL. Ubi v̓o ꝯceſſerat filiꝰ ſpōſi ꝙ n̄ decebat eos laborare tāqͣꝫ qͥ ſpiritalē ſolēnitatē habebāt: ne īter nos ānullaret̉ ieiuniū diſpēſatiue ſubiūgit dicēs: Ueniēt aūt dies cū ablatꝰ fuerit ab eis ſpōſꝰ: tūc ieiunabūt ī illis diebꝰ NAVG.de q̄ſti. euā. q. d. Tūc deſolabūt̉ ⁊ ī merore ⁊ luctuerūt: donec eis ꝑ ſpiritūſanctū gaudia ꝯſolatoria retribuant̉. VAMB. Uel alit̓: Nō hͦ ieiuniū relegaquo cōficit̉ caro: ⁊ corꝑis luxuria caſtigat̉: hͦ ieiuniū nos cōmēdat deo. ſꝫ n̄ poſſumꝰ ieiunare qͥ xp̄mhēmꝰ ⁊ chriſti carnē epulamur ⁊ ſāguinē BASI.rilij etiā ſpōſi ieiunare neq̄unt: hͦ ē aīe nutrimētūumere: nec viuere ī oī v̓bo qd̓ de ore dei ꝓcedit.AMB. Sꝫ qͥ ſūt illi dies qͥbus nobis chriſtꝰ aufeet: cū ip̄e dixerit: Uobiſcū ero vſqꝫ ad cōſūmationē mūdi. ſꝫ nemo tibi chriſtū pōt auferre: niſi te illiipe auferas. ¶BED A: Quādiu enī ſpōſꝰ nobiſcū ēī leticia ſumꝰ: nec ieiunare poſſumꝰ nec lugere. Cūaūt ꝑ peccata ille recedit: tūc īdicēdū ē ieiuniū: ⁊ reqendꝰ luctꝰ 4AMB. Deniqꝫ de aī dictū ē ieiuniovt ſequētia declarāt: Seqͥt̉ enī: Dicebat aūt ſimilitudinē ad illos: Qd̓ nemo cōmiſſurā .i. ꝑticulā ablatā a veſtimēto nouo īmittit ī veſtimētū vetꝰ. Appellauit vetꝰ: qd̓ exuēdū apoſtolꝰ eſtīauit dicēs: Spoliate vos veterē hominē cū actibꝰ ſuis. In eadē igit̉forma ſeries cōuenit p̄ceptoꝝ: ne actꝰ veteris ⁊ noui hoīs miſceamꝰ ¶AVG. de q̄ſti. euan. Uel aliter:bono ſpūſſācti ꝑcepto. Genꝰ aūt ieiunij qd̓ fit ꝑ leiicia iā renouati ī vitā ſpiritalē cōueniētiſſime celebrat: qd̓ an̄qͣꝫ accipiāt dicit eos eē tāqͣꝫ vetera veſtimēta: qͥbꝰ īcōueniēter pānꝰ nouꝰ aſſuit̉ .i. aliqͣ ꝑtitula doctrīe q̄ ad noue vite temꝑantiā ꝑtinet: qꝛ ſihͦ fiat ⁊ ip̄a doctrīa quodāmō ſcīdit̉: q̄ docet genefale ieiuniū n̄ a cōcupīa ciboꝝ tm̄: ſꝫ ab oī leticia tēporaliū delectationū: cꝰ ꝑticulā q̄ ad cibos ꝑtiniet:dicit nō oportere hoībus adhuc veteri cōſuetudini
deditis īpartiri: qꝛ ⁊ illic qͣſi cōciſio videt̉ fieri: ⁊ ip̄ivetuſtati nō cōuenit. Dicit ēt eos eē ſimiles veteribꝰ vtribꝰ. vn̄ ſeqͥt̉: Et nemo mit. vinū no. ī vtres veteres. TA MB. Fragilitas hūane cōditiōis aꝑit̉: cumcorꝑa noſtra exuuijs defūctoꝝ aīaliū comꝑant̉.AVG. de q̄ſti. euā. Ueteribꝰ aūt vtribus comꝑant̉apl̓i qͥ vino nouo qͣſi ſpiritalibꝰ p̄ceptis faciliꝰ diſrūpunt̉ qͣꝫ cōtineāt. vn̄ ſeqͥt̉. Alioqn̄ rūpit vinū nouūvtres: ⁊ ip̄m effūdet̉: ⁊ vtres ꝑeūt. Erūt āt noui vtreſcū pꝰ aſcēſionē accepto deſiderio cōſolatiōis eius.orādo ⁊ ſꝑando īnouabūt̉. vn̄ ſeqͥt̉: Sꝫ nouū vinuꝫī vtres nouos mittēdū ē. ⁊ vtraqꝫ ꝯẜuāt̉ BED A:Uino ſiqͥdē ītus reficimur: veſte aūt foris tegimur.Ueſtis gͦ ſūt bōa oꝑa q̄ foris agimꝰ: qͥbus corā hoībus lucemꝰ: vinū feruor fidei ſpei ⁊ charitatꝭ. Alit̉:Ueteres vtres ſūt ſcribe ⁊ phariſei: nouꝰ pānꝰ: ⁊ nouuꝫ vinū p̄cepta euāgelij. GRE. niſenꝰ: Uinū enīde nouo elicitū: ꝓpter feruorē natural̓ hūidi fumoſū ē deſpumās naturali agitatiōe a ſe materialē immūdiciē. Tale nouū teſtam̄tū ē: qd̓ antiqͥ vtres qͥ ꝓpter īcredulitatē īueterati ſūt: nō capiūt: īmo ſcīdūtur excellētia doctrīe: necnō ⁊ gr̄am ſpūs ī caſſumfluere faciūt: qꝛ ī maliuolā aīam n̄ ītroibit ſapīa.BEDA: Sꝫ cuicūqꝫ aīe nōdū ī nouitate ſed ī vetuſtate malicie ꝑſeuerāti: nouoꝝ myſterioꝝ ſacramenta n̄ dn̄t cōmitti: qͥ etiā p̄ceptis euāgelicis p̄cepta legis miſcere volūt: vt galathe viuū nouū ī vtres veteres mittūt. Seqͥt̉: Et nemo bibēs vetꝰ ſtatī vult nouuꝫ. dicit .n. vetꝰ meliꝰ ē: qꝛ iudeis vite veteris ſaliuaībutis: noue gr̄e p̄cepta ſordebāt: qꝛ maioꝝ traditionibꝰ cōmaculati dulcedinē ſpiritaliū v̓borū percipere non valebant.7 CA. VI.Actū ē āt ī ſabbato ſecūdopͥmo cū trāſiret ꝑ ſata uellebāt diſcipuli eiꝰ ſpicaſ: ⁊ māducabat cōfricātes māibꝰ: Quidaꝫaut phariſeoꝝ dicebāt illiſ: Quid facitis qd̓ nō licꝫ ī ſabbatis? Et reſpōdēs ieſus ad eos dixit: Nec hoc legiſtis qd̓ fecit dauid: cū eſuriſſet ip̄e⁊ ꝗ cū illo erāt: qūo intrauit ī domūdei: ⁊ panes ꝓpoſitiōis ſūpſit ⁊ māducauit: ⁊ dedit his qui cū ip̄o erāt:quos nō licet māducare niſi tātū ſacerdotibꝰ. Et dicebat illis: qꝛ dn̄ſ ēfilius hoīs etiā ſabbati.AMB. Nō ſolū cōprehēſiōe verborū: ſed etiā ip̄oyſu ſpecieqꝫ geſtoꝝ īcipit hominē dn̄s veteris obſeruatiōe legis exuere. vn̄ dr̄. Factū ē autē ī ſab. ſcd̓o pͥmo cū trāſiret ꝑ ſata: velle. diſci. eiꝰ ſpicas ⁊ manducabāt cōfricā. manibꝰ ſuis FBEDA. Nō habētesenī diſcipuli ſpaciū manducādi ꝓpter īportunitatē turbarū: eſuriebāt vt homīes: ſed vellentes ſpicasinediā cōſolabant̉: qd̓ ē indiciū auſterioris vite: nōpreꝑatas eſcas ſed ſimplices querere cibos. THEDicit autē ī ſabbato ſecūdo pͥmo: qꝛ iudei oēm feſti
K 3