CA. V.
n ſleo ficere peccatores: ex occultorū cognīace peū ſe eſſe demōſtrat. vn̄ ſequit̉: Ut autem coquit deꝰ cogita. eoꝝ: rn̄dens di. ad illos: Quid coicor veſtriſ/ CIRL. q. d. O phariſei qꝛ dicitis:quis pōt peccata dimittere niſi ſolꝰ deus? Rn̄deopobis: Quis pōt ſecreta cordis ſcrutari niſi ſolꝰ deꝰ:qo pphetas dicit: Ego dn̄s: ſcrutās corda ⁊ ꝓbanſrenes¶ CHRI. Si ergo īcreduli eſtis erga primuꝫcremiſſionē peccati: ecce aliud adijcio dū ītima veſtra patefacio: qͥn etiā aliud: dū ꝑalytici corpꝰ cōſolido. vn̄ ſubdit: Quid ē facilius dicere: dimit. ti. pec.an dicere ſur. ⁊ am. Palā quidē ē qꝛ cōſolidare cornus faciliꝰ ē: quāto nāqꝫ nobilior ē aīa corꝑe: tāto: excellētior abſolutio criminū. verū qꝛ illud n̄ creditis eo ꝙ lateat: adijciā qd̓ minꝰ ē: aꝑtius tn̄: qͣtenꝰqd̓ ē magis occultū ꝑ hͦ demōſtret̉. Et quidē cū allocutꝰ ē īfirmantē: nō dixit: dimitto tibi peccata: ꝓmriā exprimēs ptatē: ſed Remittuntur tibi peccata.Cogētibus aūt illis euidētiꝰ ꝓpriā declarat poteſtaē picēs: Ut āt ſcia. qꝛ fi. ho. pote. hꝫ ī ter. dimit. pec.THEO. Uide ꝙ ī terra dimittit peccata. dū enIumus ī terra: peccata nr̄a delere poſſumus. poſtqͣvero a terra tollimur: nō valebimꝰ cōfiteri: claudit̉eni ianua ICHRI. Demōſtrat aūt peccatorum veniā ꝑ corꝑis ſanationē. vn̄ ſequit̉: Ait ꝑalytico ti. dico ſur. Ip̄am vero corꝑis ſanationē demōſtrat ꝑ lecti portationē: vt ſic nō reputet̉ fantaſia qd̓ factuꝫē yn̄ ſequit̉: Tol. graba. tuū. ⁊ va. ī do. tuā. q. d. Egovolebā ꝑ tuā paſſionē curare illos qͥ ſani vident̉: inirmant̉ aūt ī aīa: ſed qꝛ nolūt: vade tuā correcturfamiliā AMB. Nec mora vlla ſanitas īteruenit:oꝝ remediorūqꝫ momētū eſt. vn̄ ſequit̉: Etcōfe. ſur. corā illis tulit lec. ī quo iace. ⁊ abijt in do.ſuā magni. deū. CIRIL. Quo facto patuit ꝙ filiꝰhomīs pōt ī terra relaxare peccata qd̓ ꝓ ſe ⁊ ꝓ nobis dixerat: ip̄e nāqꝫ vt deꝰ factꝰ hō tāqͣꝫ dn̄s legispeccata dimittit. Sortiti ſumꝰ etiā nos ab eo tā mirabilē gratiā. Dictū ē .n. diſcipulis: Quorū remiſeritis peccata: remittunt̉ eis. Qūo aūt non magis ipſecata dimittit: qͥ ceteris ptātē faciēdi hͦ tradidit:IS. Reges aūt terreni ⁊ principes homiciſoluētes a pena p̄ſenti liberāt: a crimībus expiare aūt nō poſſūt. VAMB. Spectāt aūt ſurgētēīcreduli: mirant̉ abeuntē. vn̄ ſequit̉: Et ſtupor app̄hēdit om. ⁊ magnifi. deū. CHRX. Paulatī ſerpūtiudei magnificates deū: nō tn̄ putāt eū deū: eſſe. obſtabat enī eis caro: nec tn̄ erat modicū eſtīare eū p̄cipuū eē mortaliū: ⁊ a deo ꝓceſſiſſe A MB. Diuini aūt oꝑis miracula malūt timere qͣꝫ credere. vn̄ ſequit̉: Et reple. ſūt ti. dicēt eſ: qꝛ vidimꝰ mir abi. hodie.Si aūt credidiſſēt: nō timuiſſēt vtiqꝫ ſꝫ dilexiſſent.ꝑfecta enī dilectio foras timorē excludit. Nō ocioſa aūt huiꝰ ꝑalytici nec anguſta medicīa ē: qm̄ oraſſe pmittit̉: nō ꝓpter ſuffragiū: ſꝫ ꝓpter exemplū.AC. de queſti. euā. De palytico .n. pōt ītelligi animā diſſolutā mēbris: hͦ ē oꝑatiōibꝰ chriſtū q̄rere .i.volūtatē verbi dei. Impediri aūt a turbis .ſ. cogitationū: niſi tecta .i. oꝑta ſcripturarū aꝑiat: ⁊ ꝑ hoc adſoliciā chriſti ꝑueniat: hͦ ē ad eiꝰ hūilitatē fidei pietate deſcēdat. BEDA:. Et bn̄ domꝰ ieſu tegul̓ cōtecta deſcribit̉: qꝛ ſub tētibili litterarū velamīe ſpiritalis gr̄e virtꝰ īuenit̉ AMB. Unuſqͥſqꝫ aūt eger
petēdo peccatores ſalutīs d̓ꝫ adhibere: ꝑ quos noſtre vite cōpago reſoluta actuunqꝫ noſtroꝝ claudaveſtigia verbi celeſtis remedio reformētur. Sit igit̉aliqͥ monitores mētis qͥ animū hoīs qͣꝫuis exterioris corꝑis debilitate torpētē ad ſuꝑiora erigāt: quorū rurſus adminiculis ⁊ attollere ⁊ hūiliare ſe facil̓an̄ ieſum locet̉: dn̄ico videri dignꝰ aſpectu: hūilitatē .n. reſpicit dn̄s. ¶ VG. de queſti. euan. Hi ergo aqͥbus deponit̉: doctores eccleſie pn̄t ſignificare. ꝙaūt cū lecto deponit̉: ſignificat ab homīe ī iſta carne adhuc cōſtituto chriſtū debere cognoſci/ AMBRO. Dn̄s aūt plenā ſpē reſurrectiōis on̄denſ: peccata donat animoꝝ debilitatē carnis excludit: hoceſt .n. totū hominē eē curatū. Quānis igit̉ magnuꝫſit homībus peccata dimittere tn̄ multo diuiniꝰ ēreſurrectionē donare corꝑibus: qn̄quidē deꝰ reſurrectio ē. lectꝰ aūt qͥ tolli iubet̉: nihil ē aliud qͣꝫ corpus humanū. AVG. de queſti. euā. Ut n̄ iā ī carnalibuſ gaudijs tanqͣꝫ ī lecto reqͥeſcat īfirmitas anime: ſꝫ magis ip̄a cōtineat affectiōes carnales: ⁊ tendat ad domū ſuā .i. requiē ſecretorum cordis ſui.AMB. Uel domū repetere ſuā: hoc ē ad ꝑadiſū redire. ea .n. eſt vera domꝰ: q̄ hominē pͥma ſuſcepit: nōiure amiſſa ſed fraude. Merito gͦ reſtituit̉ qm̄ venerat qͥ nexū fraudis aboleret iuſqꝫ reformaret.¶ Et poſt hec exijt: ⁊ uidit publicanū noīe leui ſedentē ad teloniū: ⁊ait illi: Sequere me. Et relictis oībus: ſurgēs ſecutꝰ ē euꝫ. Et fecit eicōuiuiū magnū leui in domo ſua. ⁊erat turba ml̓ta publicanoꝝ ⁊ aliorū ꝗ cū ill̓ erāt diſcūbētes. Et murmurabāt phariſei: ⁊ ſcribe eoruꝫ dicētes ad diſcipuloſ eiꝰ: Quare cumpublicāis ⁊ peccatoribꝰ maducatis⁊ bibitis? Et rn̄dens ieſus dixit adillos: Nō egēt ꝗ ſani ſūt medico: ſꝫqui male habent. Nō .n. ueni uocare iuſtos: ſed peccatores ad pnīam.AVG. Pꝰ palyticū ſanatū de cōuerſiōe publicani ſubiugit. dicēs: Et pꝰ hec exijt ⁊ vidit publicanuꝫnoīe leui: ſedentē ad teloneū. Ip̄e ē mattheꝰ qͥ ⁊ leui. BEDA: Sꝫ lucas ⁊ marcª ꝑꝑ honorē euāgeliſte nomē tacēt vulgatū. Mattheꝰ āt ī ẜmōis pͥncipio accuſator ſui factꝰ: mattheū ſe ⁊ publicanū nomīat: ne qͥs a ſalute deſperet ꝓ īmanitate peccatoꝝcū ip̄e de publicano ī apl̓m ſit mutatus/ CIRVL.Publicanꝰ enī fuerat leui: vir auarus: effrenis ergaſuꝑflua: alieni amator: hoc .n. ē. publicanoꝝ officium: ſꝫ ab ip̄is officinis malicie detrahit̉: Chriſto eūvocēte. v̓n̄ ſeqͥt̉: Et ait illi: Seq̄re me. A MB. Seqͥiubet n̄ corꝑis greſſu: ſꝫ mētis affectu. Itaqꝫ ille verbo vocatꝰ: ꝓpria dereliqͥt qͥ rapiebat aliena. vn̄ ſeqͥEt relictis oībus ſurgēs ſecutꝰ ē eū/ CHRY. Ubi⁊ vocātis v̓tutē ⁊ vocati obediētiā cōſidera. Neqꝫit: nec ī pri
K 2