Lucas

ei nature tribuas q̄ dicit: Uolo. mūdare. ſed ei queextendēs manū tetigit leproſum: nō ꝙ inxtaⁱ neſtoriū gemīa ſit filij ꝑſona: ſed eiuſdē ꝑſone ſicut nature: ſic ⁊ oꝑatiōes ſunt due. GRE. nazanzenꝰ: Etoꝑa quidē ī populo: oratiōes autē ī deſerto ꝑagebat: vt plurimū ſanciēs ꝙ liceat parū qͥeſcere: vt mēte ſyncera cū deo colloquamur. Neqꝫ enī ip̄e indigebat remotiōe: qꝛ nō erat ī eo qd̓ remitteret̉ cū deus eēt: ſꝫ vt pateat nobis ⁊ oꝑatiōis hora ⁊ altiorisſolertie BED A:. Typice aūt leproſuſ hūanū genꝰlanguidū peccatis deſignat: plenū lepra: qꝛ oēs peccauerūt ⁊ egēt gr̄a dei: vt .ſ. extēta manu .i. verbo deihumanā cōtingēte naturā: a priſci erroris varietate mūdent̉: ⁊ offerāt ꝓ emūdatiōe corpora ſua hoſtiā viuā. AMB. Si aūt lepre medicīa verbū ē: cōtēptus verbi lepra mētis ē. THEO. Uide autē ꝙpoſtqͣꝫ mūdatus ē aliqͥs tūc dignꝰ ē offerre hoc munus .ſ. corpꝰ ⁊ ſanguinem domini: quod eſt diuinevnitum nature.¶ Et factū ē ī una dierū: ⁊ ip̄e ſedebat docēs. Et erāt phariſei ſedētes⁊ legis doctores ꝗ uenerāt ex oī caſtello galilee ⁊ iudee ⁊ hierl̓ꝫ: ⁊ uirtꝰdn̄i erat ad ſanādū eos. Et ecce uiri portātes ī lecto hominē ꝗ erat ꝑalyticꝰ. Et querebāt eū inferre ⁊ ponere an̄ eū. Et nō īueniētes qͣ ꝑte illū īferrēt p̄ turba: aſcenderūt ſupratectū: ⁊ ꝑ tegulas ſūmiſerūt eū cuꝫlecto ī mediū an ieſū. Quoꝝ fidemut uidit dixit: Hō remittunt̉ tibipctā tua. Et ceperunt cogitare ſcribe ⁊ phariſei dicētes: Quis ē hic ꝗloꝗtur blaſphemias? Quis pōt dimittere peccata: niſi ſolꝰ deꝰ? Vt cognouit aūt ieſus cogitatiōes eorū:rn̄dens dixit ad illos: Quid cogitatis ī cordibꝰ ueſtris? Quid ē facilidicere: dimittūt̉ tibi peccata: an dicere ſurge ⁊ ābula? Vt autē ſciatisqꝛ filiꝰ hoīs hꝫ ptātē ī terra dimittēdi peccata: ait paralytico: Tibi dicoſurge: tolle lectū tuū: ⁊ uade in domuꝫ tuā. Et cōfeſtiꝫ cōſurgēs coraill̓ tulit lectū ī quo iacebat: ⁊ abijt indomū ſuā magnificās deū. Et ſtupor apprehēdit oēs ⁊ magnificabātdeū. Et repleti ſūt tiore dicētes: qꝛuidimus mirabilia hodie.

CIRIL. Scribe ⁊ phariſei qͥ facti fuerāt ꝓdigiorū chriſti viſores: audiebāt ip̄m quoqꝫ docenteꝫ. ꝑdicit̉: Et factū ē ī vna dierū: ⁊ ieius ſede. do. ⁊ eranphari. ſedē. ⁊ legis doc. qͥ vene. ex oī caſtel. gali. ⁊ in⁊ hieruſalē. ⁊ vir. dn̄i erat ad ſanan. eos. Nō qͣſituo acciꝑet ptātem alteriꝰ: ſed qͣſi deꝰ ⁊ dn̄s ꝓpriaoperabat̉ virtute. fiūt autē homīes ſepe donoꝝ ſpiritaliū digni: ſed plerūqꝫ deficiūt ea rōne quam nouit donoꝝ largitor: qd̓ ī chriſto n̄ accidit: affluebatenī ī preſtādis remedijs virtus diuīa. Quia vero noceſſariū erat: vbi tāta ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ turba cōuenerat: aliqͥd fieri ex his q̄ virtuti atteſtarent̉ ipſicorā eis qͥ eū paruipēdebāt factū ē quoddā miraculū ī ꝑalytico. in quo qꝛ defeciſſe videbat̉ medicinalis ars: portabat̉ a ꝓximis ad ſupernū ⁊ celeſtē medicū. vn̄ ſequit̉: Et ecce viri por. ī lec. homi. qͥerat prralyticꝰ ⁊ querebāt eū īfer. ⁊ po. an̄ eum/ CHRl̓.Mirādi vero ſūt qͥ palyticū adduxerūt: qualit̓ cumnequiſſēt ītrare ꝑ oſtiu: nouū aliqͥd ⁊ alienū attētarūt. vn̄ ſeqͥt̉: Et nō īue. qͣ ꝑte eū īfer. p̄tur. aſcē. ſupratec. detegētes aūt tectū deponūt grabatū ⁊ ponūt īmedio ꝑalyticū. vn̄ ſequit̉: Et ꝑ tegū. ſubmiſe. illū cūlec. ī me. an̄ ieſum. Dicet aliqͥs demiſſum fuiſſe locūa quo ꝑ tegulas depoſuerūt palytici lectum/ BEDA: Hominē aūt dn̄s a palyſi curaturꝰ pͥmo pecatoꝝ vincula diſſoluit vt on̄deret eū ob nexus culparū artuū diſſolutōe dānari: nec niſi his relaxatismēbrorū poſſe recuꝑatione ſanari. vn̄ ſequit̉: Quorū fidē vt vi. dixit: Homo: remit. ti. pec. tua AMB.Magnꝰ dn̄s qͥ aliorū merito ignoſcit alijs: ⁊ dumalios ꝓbat: alijs relaxat errata. Cur apud te hōlega nō valeat: cū apud deū ſeruꝰ ⁊ īterueniēdi meritū ⁊ ius habeat īpetrādi? ſi grauiū peccatoꝝ diffidis veniā: adhibe p̄catores: adhibe eccleſiā q̄ ꝓ tep̄cetur: cuiꝰ cōtemplatiōe qd̓ tibi dn̄s negare poſſeigͦſcat. CHRV. Occurrebāt aūt ⁊ ī hoc ip̄iꝰ pattis fides: nō enī ſuſtinuiſſet ſe īferius ſubmitti: niſicredidiſſet. AVG. de queſti. euā. Quod aūt diciHō: dimittunt̉ tibi peccata. ad hͦ īſinuandū valetqꝛ homī dimittebant̉ peccata: qͥ hocip̄o ꝙ hō eran̄ poſſet dicere: Nō peccaui. ſimul etiā vt ille ꝙ hmini dimittebat ītelligeret̉ deꝰ CHRI. Nos autē ſi corꝑaliter patimur: ſatagimꝰ nociuuꝫ abijcecū vero male ſit aīe ⁊ differimꝰ: atqꝫ iō nec a corporis nociuis curamur. Abſcīdamꝰ igit̉ fontē malo⁊ ceſſabūt egritudinū fluxus. Metu aūt multitunis ſuā intētionē aꝑire phariſei nō audebāt: ſed ſolū ī cordibus ſuis meditabant̉. vn̄ ſequit̉: Et cepe.gitare ſcri. ⁊ pha. dicētes: Quis ē hic qui lo blaiphemiam? CIRVL. In quo mortis p̄cipitāt ſnīanErat enī mādatū ī lege. ꝙ quicūqꝫ blaſphemaret indeū: morte puniret̉. AMB. Itaqꝫ ab ipſis ex opribꝰ ſuis dei filiꝰ accipit teſtimoniū: nā ⁊ validiꝰ ead fidē qd̓ cōfitent̉ inuiti: ⁊ ꝑnitioſiꝰ ad culpa qͣnegāt: qͥ ſuis aſſertiōibus relinquunt̉. vn̄ ſequituQuis pōt peccata dimittere niſi ſolꝰ deꝰ; Magnēī fide plebis amētia: vt cū cōfeſſa fuerit ſoliꝰ dei eſedonare peccata: nō credat deo peccata donati.BEDA: Uerū enī dicūt: qꝛ nemo peccata dinre niſi deꝰ pōt: qͥ ꝑ eos quoqꝫ dimittit qͥbꝰ dimitteditribuit ptātem. Et iō chriſtꝰ vere deus eſſe ꝓbat. qdimittere peccata qͣſi deus pōt. AM Dns aale