Ca. II.
qꝫ pocere deſiderēt: ⁊ ſe van̄a oſtētatōe nō iactentqnterrogabat aūt nō vt addiſceret: ſed vt int̓rogatus erudiret. ex vno quippe doctrine fonte manatc interrogare ⁊ reſpōdere ſapiēter. vnde ſeqͥt̉: Stupne qu om. qui eū audie. ſu. pru. ⁊ rn̄. ſuis 4BEDA:Ad oſtēdēdū .n. quia homo erat: hoīes mgͣros hūiliter audiebat. ad ꝓbandū v̓o quia deꝰ erat: eiſdē lonētibꝰ ſublimiter reſpōdebat ¶ GRECVS: Querit .n rōnabil̓r: audit prudēter: reſpōdetqꝫ prudētiſtuporē faciebat. vnde ſequit̉: Et vi. admi. ſūt.CPRL. ſuꝑ ioh̓em: Nullū quippe miraculū egitons in pueritia: hoc tamē vnū ꝓdit lucas: ꝑ qd̓ mirablis videbat̉ BED A Diuina ſiquidē līgua ſaniētiā ꝑdebat: ſed infirmitatē etas p̄tēdebat hūanāande iudei inter alta que audiūt: ⁊ infirma q̄ vidētdubia admiratōe turbāt̉. nos aūt neqͣqͣꝫ miremur:ſi ſciētes ẜm ꝓph̓am ꝙ ſic ꝑuulꝰ natus eſt nobis: ꝙymanet deꝰ fortis. YGRECVS: Miranda v̓o deigenitrix maternis affecta viſceribꝰ: qͣſi cū lamentisinquiſitōem doloroſam on̄dit: ⁊ omīa ſicut mat̓ etfiducialiter ⁊ humil̓r ⁊ affectuoſe expͥmit. vn̄ ſeqͥt̉:Et dixit mr̄ eiꝰ ad illū: Fili quid feciſti nobis ſic? Ecce pa. tu. ⁊ ego do. quere. te. QRI. Nouerat virgoſacrata hūc nō eſſe filiū ioſeph: ⁊ tamē prēm vocaliꝰ ſpōſum ſuū: ꝓpter iudeoꝝ ſuſpicionē eſtimātiūip̄m vulgo fore cōceptū. Dicet̉ aūt forte ſimpliciꝰ ꝙnorauit ſpūſſanctꝰ prīs noīe: eo ꝙ puerū ieſuꝫit. artificioſiꝰ v̓o eo ꝙ genealogiā ioſeph exid ꝓduxit: ne ſuꝑflua cēſeret̉. Cur autē dolētesuerebāt: an ex eo ꝙ ꝑiret puer: an errauerit;qͥd enī fieri poterat vt ꝑditū formidarētuē dn̄m eſſe cognouerāt? ſed quō tu ſiqn̄is queris in eis ſenſuꝫ cū dolore: nō ꝙas erraſſe arbitreris: ſed veritatē quā ītrīſecꝰeris inuenire. ita illi querebāt ieſuꝫ: ne forteuēs eos reuerſus eſſet ad celos: cū illi placuiſet iterū deſcēſurꝰ. Oportet ergo eū qui q̄rit ieſū nōigēter ⁊ diſſolute trāſire ſicut multi querūt: etiueniūt: ſed cum labore ⁊ dolore. GLO. Uelmetuebāt ne qd̓ herodes in infantia eiꝰ patraſſe q̄ſierat: tūc iā in pueritia poſitū īuēta opportunitatealij interficerent ¶GRECVS: Sed ip̄e dn̄s rn̄detad omīa ⁊ corrigēs quodāmodo dictū eiꝰ de eo quibat̉ pater. verū prēm manifeſtat docēſ nō ꝑ ingradi: ſed in altū extolli. vnde ſequit̉: Et ait adillos: Quid eſt ꝙ me querebatis. BED. Et qd̓ potius debebat ei cui eſt eternꝰ filiꝰ: mētis oculos at̄tollere cogit. vnde ſequit̉: Neſcie. qꝛ in his que pa.mei ſunt opor. me eſſe? AMBRO. Due ſūt ī chrieneratōes: vna eſt pr̄na: altera mr̄na: pr̄na di⁊ mr̄na v̓o que ī nr̄m laborē vſumqꝫ deſcēditHoc igit̉ dicit oſtēdēs ſe mēſurā hūanāere: ⁊ innuēs ꝙ ſacra virgo effecta ſit miniſtra negocij cū peꝑit carnē. ip̄e v̓o naͣl̓r ⁊ vere deuserat: ⁊ filiꝰ prīſ eccelſi. Hinc aūt valentini ſeqͣces auꝙ tēpluꝫ erat dei pudeāt dicere ꝙ creator ⁊s deꝰ ⁊ tēpli nō ip̄e pr̄ eſt chriſti. EPIPHA.dat ⁊ hebion ꝙ poſt annos. xij. ⁊ nō poſt tricenū annū chriſtꝰ reꝑit̉ ſtupēdꝰ in ſermonibꝰ gratie.aobrē nō eſt dicere ꝙ poſtqͣꝫ venit ad eū ſpūs intimo: factꝰ fuit chriſtꝰ: ſed ab ip̄a pueritia ⁊ tēonouit ⁊ prēm GRECVS. Hec eſt demon
ſtratio pͥma ſapiētie ⁊ virtꝰ pueri ieſu. que nāqꝫ puerilia eiꝰ vocāt: diabolice putamꝰ eſſe ꝯſideratōis: niſi quis ea ſola velit acceptare nequaqͣꝫ his q̄ tenemus oppugnātia: ſed magis ꝯſona ꝓpheticis dictisquia ſpecioſus pͦ filijs hoīm ⁊ matri obediēs: ⁊ moribꝰ facetꝰ: ⁊ viſu nō modicū venerādꝰ ⁊ placidꝰ: adloquēdū facūdꝰ: dulcis ⁊ ꝓuidꝰ: ⁊ multū ſtrēnuitate cognitꝰ tanqͣꝫ qui repletꝰ ſapīa fuerat: ⁊ ſic̄ ī alijsſic cōuerſatōis humane atqꝫ locutiōis qͣꝫuis ſuprahoīem terminꝰ ⁊ rō: māſuetudo enī ſibi p̄cipuū. Super hec aūt omīa vbi aſcēdit ſuꝑ verticem eius: nechumana manꝰ excepta mr̄na. hinc aūt poſſumꝰ vtilitatē ꝯſequi. Dū enī mariā increpat dn̄s querenteꝫip̄m inter ꝓpīquos: omiſſionē vinculoꝝ ſanguinisaꝑtiſſime ſuggerit: on̄dēs ꝙ nō cōtīgit metā perfectōnis attingere eū: qui adhuc vagat̉ in his q̄ corꝑicōferūt: ⁊ ꝙ hō deficit a ꝑfectōne ꝑ affectū cognatorū. Sequit̉: Et ip̄i nō intel. ver. qd̓ locū. ē ad illosBEDA: Quia .ſ. de ſua diuinitate ad eos loq̄bat̉.ORI. Uel neſciebāt vtrū dicēs in his que patrismei ſunt: ſignificaret in tēplo: an aliquid altiꝰ ⁊ qd̓magis edificat. Unuſqͥſqꝫ .n. nr̄m ſi bonꝰ fuerit: potiꝰ ſeſſio dei prīs eſt. Siqͥs aūt nr̄m ſeſſio dei prīs eſthꝫ in medio ſui ieſum.¶ Et deſcendit cū eis: et uenit nanazareth ⁊ erat ſb̓ditꝰ illis. Et mat̓eius cōſeruabat omnia uerba hec īcorde ſuo. Et ieſuſ ꝓficiebat ſapientia ⁊ etate ⁊ gr̄a apud deū ⁊ hoīes.GRECVSTotā intermediā chriſti vitā que eſtinter oſtēſionē etatis ⁊ tempꝰ baptiſmatis velut immunē alicuiꝰ famoſi ⁊ publici miraculi ⁊ doctrineeuāgeliſta ſub vno verbo colligit dicēs: Et deſcen.cū eis: ⁊ venit nazareth̓. ORI. Crebro ieſus deſcēdit cum diſcipulis ſuis nec ſemꝑ verſat̉ in mōte: qꝛnō valebāt qui varijs morbis laborāt aſcendere inmōtem: iccirco ⁊ nūc deſcēdit ad illos qui deorſuꝫerāt. Seqͥt̉: Et erat ſubditꝰ illis ¶ GRECVS: Quādoqꝫ enī verbo pͥmꝰ legꝭ inſtituēs: ip̄e ſecūdario oꝑecōprobabat: ſicut illud: Bonꝰ paſtor animā ſuā pouit pro ouibꝰ ſuis. Ip̄o naqꝫ paulo poſt noſtraꝫ ſalutem exquirēs aīam expoſuit ꝓpͥam. aliquādo v̓opͥus viuēdi ꝓponit exemplar: ⁊ poſtea ꝓmebat verbotenus ſanctionē: ſicut hic: hec tria pre ceterꝭ oꝑemonſtrās: diligere deuꝫ: honorare parētes: deū v̓o⁊ ip̄is p̄ ferre parētibus. Cum enī rep̄hēderet̉ a parentibꝰ minoris cure cetera reputat qͣꝫ que ſunt deideuiqꝫ ip̄is quoqꝫ parētibus obedientiā preſtat.BED. Quid enī mgr̄ virtutis niſi offm̄ pietatꝭ impleret? Quid inter nos aliud qͣꝫ quod agi a nobisvellet ageret̉YORIGE. Diſcamuſ ergo ⁊ nos filijparentibꝰ noſtris eſſe ſubiecti. ꝙ ſi patres non fuerint: ſubijciamur his qui patrū habent etatē. Ieſusfilius dei ſubijcitur ioſeph ⁊ marie: ego vero ſubijciar epiſcopo qui mihi conſtitutꝰ eſt pater: puto ꝙintelligebat ioſeph quia maior ſe erat ieſus: et trepidus moderabatur imperiū. Uideat ergo vnuſqͥſqꝫꝙ ſepe qui ſubiectus eſt maior ſit: quod ſi intellexerit: nō eleuabitur ſuperbia qui eſt ſublimior dignitate: ſciēs ſibi meliorē eſſe ſubiectū ¶ GRE. niſenꝰ: