Lucas

qui ꝑ ſingulas hoſtias honorat̉ cū patre: figuras legis cuſtodit veritas: qͥ legis ē cōditor ſicut deꝰ legēcuſtodiuit vt hō. vn̄ ſequit̉: Et vt darent hoſtiā ẜmꝙ dictū erat ī lege dn̄i: Par turturū: aut duos pulloſ colūbaꝝ IBEDA ī ho. Hoſtia autē hec pauperū erat. p̄cepit qppe dn̄s ī lege: vt qui poſſēt agnumꝓ filio aut filia: ſimul ⁊ turturē ſiue colūbaꝫ offerrent. Qui vero nō ſufficiebāt ad offerendū agnum:duos iā turtures vel duos colūbe pullos offerrēt:ergo dn̄s cū diues eſſet: pauꝑ fieri dignatꝰ ē: vt nosſua pauꝑtate diuitiarū ſuarū donaret eē ꝑticipeſ.CIRXL. Uidendū aūt qͥd hec oblata īſinuāt? Nimirū loquaciſſima ē turtur ī auibꝰ: at colūba ē aīalmāſuetū. Talis autē ſanctꝰ ē erga nos ſaluator māſuetudinē ꝑfecte colēs: ⁊ turt̉ orbē allexit: replēs ortū ſuū ꝓprijs melodijs. Occidebat̉ ergo turt̉: at colūba vt ip̄e ꝓ figuras nobis pādat̉ paſſurꝰ ī carne ꝓvita mūdi BEDA ī ho. Uel colūba ſimplicitate:turt̉ īdicat caſtitatē: qꝛ ⁊ colūba ſimplicitatis: ⁊ caſtitatis amator ē turt̉: ita vt ſi cōiugē caſu ꝑdideritnō vltra aliā q̄rere curet. Merito ergo turt̉ ⁊ colūba dn̄o offerunt̉ ī hoſtiā: qꝛ ſimplex ⁊ pudica fideliū ꝯuerſatio ē illi iuſticie ſacrificiū gratū ATHANA. Iō vero bina iuſſit offerri: qꝛ homīe cōſiſtēteex aīa ⁊ corꝑe: duplū a nobis poſcit deꝰ: caſtitatē ⁊māſuetudinē: nō ſolū corꝑis ſed etiā aīe: alioqͥn erithō fictor ⁊ hypocrita: gerēs ī tegumētū occulte malicie īnocētiā apparentē YBEDA ī hō. Cum verovtraqꝫ auis ꝓpter cōſuetudine gemēdi p̄ſentes ſanctoꝝ luctꝰ deſignat: in hͦ tamē differūt ꝙ turt̉ ſoliuagus: colūba aūt gregatim volare ꝯſueuit: ⁊ ob idiſte ſecretas orationū lachrymas: illa publicoſ eccleſie cōuentꝰ īſinuāt B EDA ſuꝑ lucā: Uel colūbaque gregatim volat: actiue vite frequētiam demonſtrat. Turtur qͥ ſingularitate gaudet: ſpeculatiue vite culmīa denūciat. Et qꝛ eque vtraqꝫ cōditori accepta ē hoſtia: ꝯſulte lucas vtrū turtures an pulli colūbarū ꝓ dn̄o ſint oblati nō dixit: ne vnū alteri viuēdi ordinē p̄ferret: ſed vtrūqꝫ ſequēdū doceret.¶ Et ecce hō erat in hieruſalē cuinomē ſymeō. Et hō iſte iuſtꝰ ⁊ tīoratus expectās conſolationē iſrl̓: ⁊ſpūſſanctꝰ erat ī eo. Et rn̄ſum acceperat a ſpū ſcō: nō uiſurū ſe morteꝫniſi priꝰ uideret chriſtū dn̄i. Et uenit ī ſpū ī tēplū. Et cū īduceret puerū ieſū parētes eiꝰ: ut facerēt ẜm cōſuetudinē legis ꝓ eo: ⁊ ipſe accepiteum in ulnas ſuas.VAMB. Nō ſolū ab āgelis ⁊ ꝓphetis a paſtoribꝰ⁊ a parētibus: ſed etiā a ſenioribꝰ ⁊ iuſtis generatōdn̄i accepit teſtimoniū. vn̄ dicit̉: Et ecce hō erat inhieruſalē cui nomē ſymeon: ⁊ hō iſte iuſtꝰ ⁊ timoratꝰ BEDA: Quia difficulter iuſticia ſine timore cuſtodit̉: nō illū dico timorē qͥ tēporalia ſibi bona ſubtrahi ꝑhorreſcit: quē perfecta dilectio forasmittit: ſed timorē dn̄i ſanctu qͥ manet ī ſecula: quo

iuſtꝰ deū quāto ardētius diligit: tāto ſolertiꝰ opīdere cauet. FAMB. Et bn̄ iuſtꝰ qͥ nō ſuā ſed popugr̄am requirebat̉. vn̄ ſequit̉: Expectās cōſolatioiſrael. ¶ GRE. niſenꝰ. Nō vtiqꝫ mūdanā felicitī ꝯſolationē iſrael prudēs ſymeō expectabat: ſed verā trāſlationē ad veritatis decorē ꝑ ſeparationeꝫ alegis vmbra: habuerat nāqꝫ ꝑ oracula ꝙ viſurꝰ eſſerchriſtū dn̄i priuſqͣꝫ de ſeculo pn̄ti tranſmigraret. voſequit̉: Et ſpūs ſanctꝰ erat ī eo. a quo .ſ. iuſtificabatEt reſpō. ac. a ſpū ſan. nō vi. ſe mor. niſi pͥus vidererchriſtū dn̄i ¶A MB. Cupiebat ipſe quidē corporvinculis fragilitatis abſolui: ſed expectabat videmꝓmiſſū: ſciebat enī qꝛ beati oculi qͥ viderēt/ GRExviij. mora. In quo etiā diſcimꝰ quāto deſiderio explebe iſraelitica ſancti viri īcarnatiōis eiꝰ myſteriūvidere cupierūt. BEDA: Uidere aūt morte experiri eā ſignificat: multūqꝫ felix mortē videbit carnisquicūqꝫ chriſtū dn̄i priꝰ oculis carnis videre ſarit: cōuerſationē habēdo ī celeſti hieruſalē. tēpli delimīa frequētādo: hͦ ē ſanctoꝝ ī qͥbus deus habitatexēpla ſectādo: Eadē autē ſpūs gr̄a qͣ olim vēturp̄cognouerat ⁊ nūc veniētē cognouit. vn̄ ſequit̉: ftvenit ī ſpū ī templū ORI. Et tu ſi vis tenere ieſuꝫ⁊ amplexari manibꝰ: oī labore nitere: vt ducē habeas ſpiritu: veniaſqꝫ ad tēplū dei. Sequit̉ enī. Et cuꝫindu. pue. ieſum parē. eiꝰ .ſ. maria mat̓ ⁊ ioſeph quiputabat̉ pater. Ut facerēt ẜm cōſuetudinē legis ꝓeo: ⁊ ip̄e accepit eū ī vlnas ſuas. ¶ GRE. Quā bertus ille ſacer ad ſacra ītroitꝰ: ꝑ quē ad vite termaturauit. Beate manꝰ q̄ verbū vite palpauerūt:⁊ vlne quoqꝫ quas ad ſuſceptionē pauii BEDA.Accepit aūt iuſtꝰ ẜm legē puerū ieſum ī vlnas ſuatvt ſignificet iuſticiā operū q̄ ex lege erat ꝑ maibrachia figuratorū: humili quidem: ſꝫ ſalutaeuāgelice gr̄e imitādū. Accepit ſenior īfantemſtū: vt īſinuet hͦ ſeculū qͣſi ſenio iā defeſſuꝫ atiam ⁊ innocētiā chriſtiane cōuerſatiōis rediturū.¶ Et bn̄dixit deū ⁊ dixit: Nūc dimittis ẜuū tuū dn̄e ẜm uerbū tuuꝫī pace. Quia uiderūt oculi mei ſalutare tuū. Qd̓ paraſti an̄ faciem oīmpopuloꝝ. Lumē ad reuelationē gētiū: ⁊ gloriā plebis tue iſrl̓.ORI. Si ad tactū fimbrie veſtimēti mulier ſanata ē: qͥd putādū ē de ſymeone qͥ ī ſuas vlnas accepuīfantē: ⁊ gaudebat vidēs ꝑuulū a ſe geſtari: qͥ venerat ad vīctos reſoluēdos: ſciēs neminē eū poſſe declauſtro corꝑis emittere cum ſpe future vite: nuſſisquē ī brachijs cōtinebat. vn̄ dicit̉: Et benedi. deū etdixit: Nūc dimit. ſer. tuum dn̄e. THEO. Ad dictdn̄e cōfitētis ē: ꝙ ip̄e mortis ē ⁊ vite dn̄s: ⁊ ſic pucrū quē ſuſcepit deū cōfitet̉ ¶ DRI. q. d. qͣꝫdiū chlbſtū nō tenebā: clauſus erā: ⁊ de vīculis exire nō poterā. BAS Si aūt voces iuſtorū īquiras: dēs ſiper hͦ mūdo ⁊ eiꝰ flebili mora īgemiſcūt. Heu mdicit dauid: qꝛ īcolatꝰ meꝰ ꝓlongatꝰ eſt. yAntUide ergo iuſtū velut corporee carcere molis īciūſum velle diſſolui: vt īcipiat eē cū chriſto. ſed q̄ vuldimitti: veniat in templū: veniat ī hieruſalem eepe