Ca. I.
nri me exul. in. in vte. meoy AVG. ad dardanuꝫ:poc aūt vt diceret ſicut euageliſta prelocutꝰ eſt: reeſt ſpūſcō: quo ꝓculdubio reuelāte cogͦuit qͥdlla exultatio ſignificaſſet. infantis enī illiuſ veniſſenrem cuiꝰ ip̄e pcurſor ⁊ demōſtrator eēt futurus.ootuit ergo eē iſta ſignificatio rei tāte a maioribꝰcognoſcēde nō a ꝑuulo cognite. nō enī dixit: Exulī fide infans in vtero meo: ſed exultauit ī gauqio Uidemꝰ aūt exultatōem nō ſolū ꝑuuloꝝ: ſꝫ etiāvū nō vtiqꝫ de aliqua fide vl̓ religiōe vl̓ qͣcūqꝫrōnabili cognitōe venientē: ſed hec inuſitata ⁊ nona extitit: quia in vtero ⁊ eiꝰ aduētu que oīm ſaluatorē fuerat paritura. Ideo hec exultatio ⁊ tāqͣꝫ mr̄iddita reſalutatio ſicut ſolēt miracula fieri: facra eſt diuinitꝰ in infante: nō humanitꝰ ab infantenͣ etiā ſi vſqꝫ adeo in illo puero eſt acceleratꝰ vſuſrōis ⁊ volūtatis: vt intra viſcera materna iā poſſetnoſcere credere ⁊ ꝯſentire. Etiā hoc in miraculishabēdū diuine p̄otētie: nō ad humane trahēdū exemplar nature ORIGE. Uenerat aūt mater dn̄riſura eliſabeth miraculoſum cōceptū quē retulerat angelus: vt ꝑ hoc ſequat̉ credulitas potioris advirginē manaturi. Et ad hāc fidē facit ſermo elizabeth dicētis: Et beata que credidiſti: qm̄ ꝑficient̉ eaque dicta ſunt tibi a dn̄o. AMBRO. Uides milime dubitaſſe mariā: ſed credidiſſe: ⁊ iō fructū fidei ꝯſecutā. FBED. Nec mirū ſi dn̄s redēpturꝰ mūꝑatōem ſuā inchoauit a mr̄e: vt ꝑ quā ſalꝰ omparabat̉: eadē ꝑſona fructū ſalutis hauriret exxAMBRO. Sed ⁊ vos beati qͥ audiuiſtꝭ⁊ credidiſtis. quecūqꝫ enī crediderit aīa ⁊ cōcipit ⁊nerat dei verbū ⁊ oꝑa eiꝰ agnoſcit VBED. Omīsaūt aīa que verbū dei mēte cōcepit: virtutū ſtatimcelia cacumina greſſu ꝯſcēdit amoris: quatenꝰ ciuitarē iuda .i. ꝯfeſſiōis ⁊ laudis arcē penetrare ⁊ vſqꝫctōem fidei ſpei ⁊ charitatis: quafi tribꝰ in eamēſibꝰ valeat cōmorari. IORI. ſuꝑ ezech̓. Simul ⁊de p̄terito ⁊ de pn̄ti ⁊ de futuro ꝑ ꝓphetie ſpm̄ tacta eſt: que ⁊ eā ꝓmiſſiōibꝰ angeli credidiſſe cogͦuit⁊ mrēm nominās qꝛ redēptorē humani generis intero portare intellexit: etiā cū oīa ꝑficiēda p̄diceret: qͥd etiā de futuro ſeq̄ret̉ aſpexit.¶ Et ait Maria: Magnificat anima mea dominum.AMBRO. Sicut pctm̄ a mulieribꝰ cepit: ita etpona a mulieribꝰ inchoāt̉. vn̄ nō ocioſum videt̉ ꝙ⁊ ante iohānē eliſabeth ꝓphetizat: ⁊ maria anteⁱ donini gnatōem. Sequit̉ aut vt marie quo ꝑſona meior eo ꝓphetia ſit plenior/ BASIUirgo enī intetōe ſublimi ac ſpeculatōe ꝓfunda immēſitatē cōtēplās myſterij quaſi ꝓfūdiꝰ gradiēs magnificat deūvn̄ dr̄. Et ait maria: Magni. ani. me. dn̄m. LGRECLS: quaſi diceret: Mirabilia que deꝰ p̄nūciauitin meo corꝑe exercebit: ſꝫ aīa mea infructuoſa apd̓deū nō erit. Cōuenit aūt mihi ⁊ volūtatis fructumanerre: nā qͣꝫtū amplo doceor miraculo: tātū teneor glorificare in me mirabilia oꝑātē/ ORI. Si aūtdn̄s nec augmētū nec detrimētū reciꝑe pōt: qͥd eſtqd̓ maria loqͥt̉: Magnificat aīa mea dn̄m? Sed ſiere dn̄m ſaluatorē imaginē eē inuiſibilis dei: etnam factā ad eiꝰ imaginē vt ſit imago imaginis: tc̄
videbo qm̄ in exēplo eorū qͥ ſolēt imagines pīgere:qn̄ magnificauero aīaꝫ meā oꝑe: cogitatōe: ẜmonetūc imago dei grādis efficit̉: vt ipſe dn̄s cuiꝰ imagoeſt in aīa mea magnificat̉.¶ Et exultauit ſpiritus meus: inin deo ſalutari meo.BASI. Primꝰ ſpūs fructꝰ eſt pax ⁊ gaudiū. Quiaergo virgo ſancta totā ſibi hauſerat ſpūs grām: merito ſubiugit: Et exul. ſpi. me. in de. ſalu. meo. Idemaīam dicit ⁊ ſpm̄. Cōſueta aūt in ſcripturis exultatōis ꝓlatio: inſinuat alacrē quēdā ⁊ iocoſū habituꝫaīe in his qui digni ſūt. Proīde v̓go exultat ī dn̄oineffabili cordis tripudio: ⁊ reſultatōne in ſtrepituhoneſti effectꝰ. Seqͥt̉. In deo ſalu. meo/ BEDA:Quia eiuſdē ieſu .i. ſaluatoris ſpūs v̓ginis: eterna diuinitate letatur: cuiꝰ caro tꝑali cōceptōne fetatur.AMB. Magnificat ergo aīa marie dn̄m ⁊ exultat ſpūs eiꝰ in deo: eo ꝙ aīa ⁊ ſpū pr̄e filioqꝫ d̓uotavnū deū ꝑ quē oīa pio venerāt̉ affectu. Sit autē inſingulis marie aīa vt magnificet dn̄m. Sit ī ſingul̓ſpūs marie vt exultet in dn̄o. Si ẜm carnē vna mr̄eſt chriſtꝰ: ẜm fidē tn̄ oīm fructꝰ ē chriſtꝰ. Oīs enimaīa accipit dei v̓bū: ſi tn̄ immaculata ⁊ immunis avitijs intemerata caſtimoniū pudoris cuſtodiat.THEO. Ille aūt deū magnificat: qͥ digne ſequit̉chriſtū: ⁊ dū chriſtianꝰ vocat̉: chriſti nō minuit dignitatē: magna ⁊ celeſtia oꝑādo: ⁊ tūc ſpūs eius .i.ſpiritale criſma exultabit .i. ꝑficiet: ⁊ nō mortificabitur BASI. Si qn̄ v̓o lux ī cor ſuum irrepẜit ⁊ addeū diligēdū ⁊ ꝯtēnēda corꝑea: ꝑ illā obſcurā ⁊ breuē imaginē ꝑfectā ꝑciꝑe iuſtoꝝ cōſcīam abſqꝫ vlladifficultate ꝯſequētiū ī dn̄o gaudii/ GRE. Priuſaūt aīa magnificat dn̄ꝫ vt poſtea exultet in deo: niſi enī antea crediderimꝰ exultare nō poſſumus.¶ Quia reſpexit humilitatē ancilleſue: ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes.GRECVS expoſitor: Cām māifeſtat cur ſe magnificare deū deceat: ac exultare in illo dicēſ: Quiareſpexit hūilitatē ancille ſue. q. diceret: Ipſe ꝓuiditnon ego expectaui: humilibus erā contenta. Nuncautem ad ineffabile ꝯſiliū eligor: ⁊ exaltor de terraad ſidera. AVG. in ẜ. de aſſu. O vera hūilitas: quedeū hōibꝰ peꝑit: vitā mortalibꝰ edidit: celos innouauit: mūdū purificauit: paradiſū aꝑuit: ⁊ hoīm aīasliberauit. Facta ē marie huilitas ſcala celeſtis: perquā deꝰ deſcēdit ad terras. Quid .n. ē dicere reſpexitniſi approbauit? Vl̓ti .n. vidēt̉ in ꝯſpectu hoīꝫ hūiles eē: ſꝫ eoꝝ hūilitas a dn̄o nō reſpicit̉. Si .n. veraciter hūiles eēt: deīde ab hōibꝰ nō ſe laudari vellentnō in hͦ mūdo: ſꝫ in deo ſpūs eoꝝ exultaret YORI.Sed qͥd hūile atqꝫ deiectū q̄ dei filiū geſtabat ī vtero? Sꝫ ꝯſidera qm̄ hūilitas in ſcripturꝭ vna de v̓tutibꝰ predicat̉: q̄ a ph̓is modeſtia dr̄. Sꝫ ⁊ nos eā poſſumꝰ appellare quodā circuitu: cū aliqͥs nō ē īflatꝰ:ſꝫ ip̄e ſe deiecit 7BED. Cuiꝰ aūt hūilitas reſpiciturrecte beata ab omnibꝰ cognominat̉. vnde ſequiturEcce enī ex hoc beatā me dicent oēs generatōnes.ATHANA. Si enī ẜm ꝓphetaꝫ beati ſunt quihn̄t ſemē in ſyon: ⁊ ꝓximos in hieruſalē: qͣꝫtū debet