Marcie

excluderet̉ īpietas: nam qui corpus ſuſcepit omniadebuit ſuſciꝑe q̄ corꝑis ſūt: vt eſuriret: ſitiret: angeretur: cōtriſtaret̉. Diuinitas enī ꝑ hos cōmutari neſcit affectꝰ. THEO. Quidā aūt hͦ ſic ītellexerūt. q.d. Triſtor .n. ꝙ mori debeo: ſꝫ ꝙ iſraelite ꝓpinquimei me crucifixuri ſūt: ac ꝑ hͦ a regno dei dn̄t excludi. PRO. In hͦ etiā pauere ⁊ triſtari docemuran̄ iudiciū mortis: ꝙ nō poſſumꝰ ꝑ nos dicere: ſedꝑ illū: Uenit pͥnceps mūdi hꝰ ⁊ ī me nō hꝫ qͥcqͣꝫ. Sequit̉: Suſti. hic ⁊ vigilate/ BEDA: Nō a ſomnodormitiōis ꝓhibet: cꝰ tp̄s nō erat īminēte diſcrimine: ſꝫ a ſōno īfidelitatis ⁊ corpore mētis. Paululuꝫaūt ꝓcedēs ruit ī faciē ſuā: ⁊ humilitatē mētis habitu carniſ on̄dit. Un̄ ſequit̉: Et cū ꝓceſ. pau proci.ſuꝑ ter. ⁊ ora. vt ſi fieri poſſit trāſi. ab eo hora. A VGV. de cō. euā. Nō dixit ſi facere poſſet: ſed ſi fieripoſſet: fieri enī pōt qd̓ ille voluerit. Sic itaqꝫ dcm̄ē: Si fieri pōt: ac ſi diceret̉: ſi vellet. Ac ne qͥs putaret eū patris minuiſſe ptātē: māifeſtauit quo ītellectu accipiendū ſit qd̓ dictū ē. Nā ſequit̉: Abba pater: oīa tibi poſſibilia ſūt. In quo ſatis on̄dit nō exīpoſſibilitate: ſꝫ ex volūtate patris dictum eē: ſi fieripōt. ꝙ aūt marcꝰ nō ſolū pater: ſꝫ abba pater eū dixiſſe cōmemorat: hͦ ē abba hebraice qd̓ latīe pater.Et fortaſſe dn̄s ꝓpter aliqd̓ ſacram̄tū vtrūqꝫ dixit:volēs on̄dere ſe illā triſtis ꝑſonā iā ſui corꝑis .i. eccleſie ſuſcepiſſe: cui factꝰ ē āgularis lapiſ: veniēti adeū ꝑtim ex hebreis: ad quos ꝑtinet qd̓ ait abba: partim ex gētibus: ad quos ꝑtinet qd̓ ait pater BEDA: Orat autē trāſire calicem: vt on̄dat vere ꝙ hōerat. vn̄ ſubdit: Trāſfer calicē hūc a me. Reminiſcēsaūt ⁊ ꝑꝑ qͥd miſſuſ ē. ꝑficit diſpēſationē ad quā miſſus ē: ⁊ clamat: Sed nō qd̓ ego volo: ſꝫ qd̓ tu. Quaſi. d. Si morit̉ mors me nō moriēte ſcd̓m carnē: trāſeat calix: veꝝ qꝛ nō aliter hͦ fiet: nō qd̓ ego volo: ſꝫqd̓ tu. Multi adhuc cōtriſtant̉ futura morte: ſꝫ habeāt rectū cor: vitēt mortē quā pn̄t: ſꝫ ſi non pn̄t dicāt id qd̓ ꝓpter nos dn̄s dixit. HIERO. Ex quoetiā vſqꝫ ī finē nō ceſſat nos docere patribꝰ obedire: ⁊ volūtatē eoꝝ volūtati noſtre p̄ponere. Sequitur: Et venit ⁊ īuenit eos dor. Sicut enī dormiuntmēte: ſic ⁊ corꝑe. Pꝰ orationē aūt dn̄s veniēs ⁊ vidēs diſcipulos dormiētes petrū ſolū īcrepat. vn̄ ſeqͥtur: Et ait petro: Simō dormis? nō po. vna hora vigi. mecū. Quaſi. d. Qui vna hora nō potuiſti mecuꝫvigilare: quō mortē ſꝑnis tu qͥ rn̄des mori mecuꝫ:Sequit̉: Uigilate ⁊ orate vt nō ītre. ī tēta .ſ. negandi me BEDA: Nō ait: Orate ne tētemini: qꝛ īpoſſibile ē humana animā nō tētari: ſed ne ītretis ī tētationē: hͦ ē ne vos tētatio ſuꝑet. HIERO. In tētationē aūt intrare dicit̉ qͥ orare negligit. Sequit̉:Spūs quidē ꝓmptꝰ ē: caro aūt infirmā./ THEO.Quaſi. d. ſpūs quidē veſter ꝓmptꝰ ē ad me nō negandū: ⁊ ꝓpterea hͦ ꝓmittitꝭ: ſed caro vr̄a ītantū infirmata ē: ꝙ niſi dn̄s ꝑ orationē virtutē carni dederit: ī tētationē ītrabitis. BEDA: Temerarios hicrepͥmit qͥ quicqͥd crediderit: putāt ſe cōſequi poſſe:ſꝫ qͣꝫtū ex mētis ardore cōfidimꝰ: tantū ex fragilitate carnis timeamꝰ. Facit etiā hic locꝰ aduerſus eoſq̇ dicūt vnā ī dn̄o operationē ⁊ vnā volūtatē fuiſſe. Duas enī volūtates on̄dit: humanā .ſ. que ꝓpterīfirmitatē carnis recuſat paſſionē: ⁊ diuinā q̄ ꝓm-

ptiſſima ē. Sequit̉: Et iterū. abi. ora. eundē ẜmondicēs THEO. Ut .ſ. ꝑ ſecundariā orationē ꝙ verus hō eſſet affirmaret. Sequit̉: Et reuerſus derīue. eos dor. tamē nō vehemēter redarguit. frāt eoculi eoꝝ grauati .ſ. ſomno. Et igno. qͥd reſpondeei. ꝑ hoc infirmitatē humanā addiſcas: ne. ſoſomno ꝓmittamus ea que nobis nō poſſibilia ſūIdeo tercio abijt ad orandū ratiōe p̄dicta. vn̄tur: Et venit tercio. ⁊ ait illiſ. Dormi. iā ⁊ requi. Naturbat̉ cōtra illos cū poſt redargutionē peiꝰ fecerint: ſed ironice dicit illis: Dor. iā ⁊ reqͥ. qꝛ iā ſcieꝙ ꝓditor appropīquabat. Et ꝙ ironice dixerit arparet per hoc qd̓ ſubdit̉: Sufficit. venit hora: eccetra. fi. ho. in ma. pec. Hoc dicebat deridēs ſomeoꝝ: quaſi diceret: nunc tempꝰ ē vt dormiatis huādo inimicus appropinquat. Deinde ſubiūgit. Surgite eamus: ecce qui me tradet ꝓpe eſt. Non vt figerent hoc dixit: ſed vt inimicis obuiarent̉.GV. de con. euan. Uel aliter: Per hoc ꝙ cū dixtiſſet Dor. iam ⁊ requi. adiungit: Sufficit. ⁊ deinde infert: Uenit hora: ecce tra. fili. hō. vtiqꝫ intelligeneſt poſt illud: Dor. ⁊ reqͥ. ſiluiſſe dominū aliquantum: vt hoc fieret quod permiſerat: ⁊ tunc intuliſe: Uenit hora. et ideo interponit: Sufficit .ſ. ꝙquieuiſtis. HI ERO. Trina autem diſcipdormitio tres mortuos quos dominus ſuſcitauitſignificat: primus in domo: ſecūdus ad ſepulchruꝫtertiꝰ de ſepulchro. Trina auteꝫ domini vigiliacet nos orando ⁊ de preteritis ⁊ de futuris ⁊ dep̄ſentibus veniam rogare.¶ Et adhuc eo loquente uenit iudas ſchariothunus de duodecim:⁊ cū eo turba multa cū gladijs ⁊ lignis: miſſi a ſummis ſacerdotibꝰ ⁊ſcribis ⁊ ſenioribus. Dederat autētraditor eis ſignum dicenſ: Quemcunqꝫ oſculatus fuero ipſe eſt tenete eum: ⁊ ducite caute. Et cum ueniſſet ſtatim accedens ad eum ait:Rabbi. Et oſculatus eſt euꝫ. At illi manus iniecerunt in ieſū: ⁊ tenuerunt eum. Unus autem de circumſtantibus educens gladium percuſſit ſeruum ſummi ſacerdotis: ⁊ amputauit illi auriculam. Et reſpondens ieſus ait illis: Tanqͣꝫ ad latronem exiſtis cum gladijs ⁊ lignis cōprehendere me. Quotidie eram apud uos in templo docens: ⁊ n̄ mētenuiſtis: ſed ut impleantur ſcriptūre. Tunc diſcipuli eꝰ relinquētes eūoēs fugerūt. Adoleſcēs aūt ꝗdā ſe