Ca. XIIII.

Ueſꝑe aūt fcō: uēit cū duodecī.Et diſcūbētibꝰ eis ⁊ māducātibusait ieꝭ. Amē dico nob̓: qꝛ unꝰ ex uobiſtradet me ꝗ māducat mecū. Atilli ceperūt cōtriſtari ⁊ dicere ei ſinqulatim. Nūꝗd ego? Qui ait illis:Unꝰ ex duodecī ꝗ ītīgit mecuꝫ manū īcatino. Et filiꝰ ꝗdē hoīs uadit:ſcut ſcriptū ē d̓ eo. Ue aūt hōi illi:quē filiꝰ hōis tradet̉. Bonū eratei ſi nō eſſet natus homo ille.4 Dn̄s qͥ de ſua paſſiōe p̄dixerat: etiā de ꝓdicit: dās locū pnīe: vt cū ītellexiſſet ſciri cotatiōes ſuas peniteret eū facti ſui. vn̄ dicit̉: Ueſꝑeaūt fac. ve. cū. xij. ⁊ diſcū. eis ⁊ mā. ait ieſꝰ: Amē dio vobis qꝛ vnꝰ ex vobis me tradet: qͥ māducat meI. ī ſer. de paſſi. Ubi pꝫ ꝙ nō aꝑte eū oīlicabat: ne īpudētiorē eū faceret. nec etiamnitꝰ filētio p̄teribat: ne celari arbitratꝰ: audacterad ꝓditionē ꝓperaret. THEO. Sꝫ qūo diſcūbenteſ cenabāt: cū lex p̄ciꝑet: ꝙ ſtātes erecti deberēt paſcha cōedere: Probabile aūt ē priꝰ eos adīpleſſe paſcha legapeīde diſcubuiſſe: īcipiēte eo ꝓpriū tradere paicha/ HIERO. Ueſꝑa aūt diei: veſperā indicat mūdi. Circa vndecimā nāqꝫ horā veniūt nouiſſimi: qͥ pͥmi denariū eterne vite accipiūt. Oēs igitur diſcipuli tāgunt̉ a dn̄o: vt fiat armonia cithare: oēs nerui bn̄ ſuſpēſi cōſona voce reſpōdēt. Naꝫſeqͥt̉. At illi ceperūt cōtriſtari: ⁊ dicere ei ſingl̓atim:Nūquid ego. Unꝰ autē remiſſus ⁊ pecunie amorenadefactꝰ dixit: Nūqͥd ego ſū rabi; ſicut ī mattheoTHEO. Ceperūt autē alij diſcipuli cōtriſtar̄ ꝓpter dn̄i verbū. Nā ⁊ſi extra hāc exiſterēt paſſionē magis tn̄ credūt illi qͥ omniū nouit corda qͣꝫſibi. Sequit̉: Qui ait illis: vnꝰ ex duodecī: qͥ ītīgit mecū manu ī catio. BEDA: Iudas .ſ. qͥ ceteris cōtriſtatis ⁊ retrahētibꝰ manū: cū magiſtro manuꝫ mittit ī catinū. Et qꝛ priꝰ dixerat: Unꝰ ex vobis me tradet. ꝑſeuerat ꝓditor ī malo manifeſtiꝰ arguit: ⁊ tn̄lomē ꝓpriū nō deſignat. HERODicit autem:Unꝰ de duodecī: qͣſi ab eis ſeꝑatꝰ: ſeꝑat .n. ſeorſū luouē quā capit. Quis q̄ de ouili egredit̉: lupi morpꝫ Iudas aūt nec pͥmo: nec ſecūdo correptꝰ a ꝓoē retrahit pedē. vn̄ pena p̄dicit̉: vt quē pudornon vicerat: corrigāt denūciata ſupplicia. ⁊ hͦ ē qd̓ibdit̉. Et fi. quidē ho. va. ſicut ſcriptum eſt de eo.D. Per hͦ qd̓ dr̄ Uadit: oſtēdit̉ ꝙ mors chriit volūtaria ⁊ nō neceſſaria./ HIERO. Sedilti bonū vt iudas faciūt: ſꝫ oīno illis nō ꝓfie ſubdit̉: Ue aūt ho. illi ꝑ quē fi. ho. tradet̉.DDA: Sꝫ ⁊ hodie quoqꝫ ī ſempiternū ve illi hoad mēſam dn̄i malignꝰ accedit. Etenī ille inuide filiū hoīs tradit: nō qͥdē iudeis peccaciꝫ tn̄ peccatoribꝰ mēbris ſuis. Sequit̉: Bonūetiſi n̄ eēt natꝰ hō ille. HIERO. Scilicet ītitero mat̓no: meliꝰ enī ē nō eē: qͣꝫ ad toreta eē/ THEO. Quātuꝫ enī ex fine meliꝰ fuiſſetꝙ eēt: ſi p̄p̄ditor exiſteret: nam deꝰ fecit ip̄m ad

oꝑa bona: ſed poſtqͣꝫ ad tantā deuenit maliciā melius fuiſſet ei ſi natus non fuiſſet.¶ Et māducātibꝰ illis: accepit ieſpanē: ⁊ bn̄dicēs fregit: ⁊ dedit eis:⁊ ait: ſumite: hoc ē corpꝰ meuꝫ. Etaccepto calice gr̄as ages dedit eis.Et biberūt ex illo oēs. Et ait illis:Hic eſt ſanguis meꝰ noui teſtī: ꝗ ꝓml̓tis effūdet̉. Ame dico nob̓ ꝙ iaꝫnō bibā de genimīe uitis: uſqꝫ ī diēillū cū illd̓ bibā nouū in regno dei.BEDA: Finitis paſche veteris ſolēnijs trāſijt adnōuū: vt .ſ. ꝓ carne agni ac ſanguine ſui corꝑis ſanguiniſqꝫ ſacramētū ſubſtitueret. vn̄ dr̄: Et mā. ill. acce. ieſus panē. vt .ſ. ip̄ꝫ ſe eē mōſtraret: cui iurauit dominꝰ: Tu es ſacerdos ī eternū ẜm ordinē melchiſedech. Sequit̉: Et bn̄. fre. THEO. Id ē gr̄as agēsfregit: qd̓ ⁊ nos facimꝰ oratiōes ſuꝑaddētes. BEDA: Frāgit etiā ip̄e panē quē diſcipul̓ porrigit: vton̄dat corꝑis ſui fractionē nō abſqꝫ ſua ſpōte vl̓ ꝓcuratiōe futurā quē etiā bn̄dixit: qꝛ naturā humanā quā paſſurꝰ aſſūpſit: ip̄e vna cū patre ⁊ ſpūſcōgr̄a diuīe v̓tutis īpleuit. Bn̄dixit panē ac fregit: qꝛhominē aſſūptū ita mortī ſubder̄ dignatꝰ ē: vt ei diuīe īmortalitatꝭ īeſſe potētiā demōſtraret: Iōqꝫ velociꝰ eū a morte reſuſcitādū eē doceret. Seqͥt̉: Et dedit eis ⁊ ait: Sumite: hͦ ē corpꝰ meū. HEO. Hoc.ſ. qd̓ nūc do: ⁊ qd̓ nūc ſumitꝭ. Nō aut paīs figuratm̄ corꝑis chriſti ē: ſꝫ ī ꝓpriū chriſti corpꝰ trāſmutatur. nā dn̄s ait: Panis quē ego dabo caro mea ē. ſꝫtn̄ caro chriſti nō videt̉ ꝑꝑ nr̄am īfirmitatē: panisn. ⁊ vinū de nr̄a cōſuetudīe ē. ſi v̓o carnē ⁊ ſāguinēcerneremꝰ: ſumere n̄ ſuſtīeremꝰ. ꝑꝑ hͦ dn̄s nr̄e īfirmitati cōdeſcēdēs: ſpēs panis ⁊ vini cōẜuat: ſed panē ⁊ vinū ī v̓itatē ꝯuertit carniſ ⁊ ſāguis CHRI̓.ī ſer. d̓ paſ. Et nūc etiā ille p̄ſto ē chriſtꝰ: q̄ illā ornauit mēſā ip̄e iſtā quoqꝫ cōſecrat. Nō .n. hō ē qͥ ꝓpoſita corpꝰ chriſti fac̄ ⁊ ſāguinē: ſꝫ ille qͥ ꝓ nobis crucifixꝰ ē chriſtꝰ. ſacerdotis ore v̓ba ꝓferūt̉: ⁊ dei v̓tute cōſecrāt̉ ⁊ gr̄a hͦ v̓bo qd̓ dicit: Hoc ē corpꝰ meū.ꝓpoſita cōſecrāt̉: ⁊ ſicut illa vox q̄ dicit: Creſcite etml̓tiplicamī ⁊ replete t̓rā. ſemel qͥdē dcā ē: ſꝫ oī tꝑeſētit effectū ad generationē operante natura: ita ⁊vox iſta ſemel qͥdē dcā ē: ſꝫ ꝑ oēs mēſas eccleſie vſqꝫī hodiernū diē ⁊ vſqꝫ ad eiꝰ aduētuꝫ p̄ſtat ſacrificiofirmitate/ HIERO. Myſtice aūt ī pane trāſfigurat dn̄s corpꝰ ſuū: qd̓ ē eccleſia pn̄s: q̄ accipit̉ ī fide:bn̄dicit̉ ī nuero: frāgit̉ ī paſſiōibꝰ: dat̉ ī exēplis: ſumit̉ ī doctrīſ: format̉ ī ſāguinē ſuū ī calice vino ⁊ aqͣ cōmixtū: vt alio purgemur a culpis: alio redimamur a pēis. Sāguīe naqꝫ agni ſeruant̉ domꝰ a percuſſiōe angeli: ⁊ aqͣ maris rubri extīguunt̉ inimici:que ſunt myſteria eccleſie chriſti. Unde ſequitur:Et acce. ca. gr̄as agēs de eis. Gratia enī ⁊ nō meritꝭſaluati ſumꝰ a deo. GREGO. ij. moral. Cū appropinquaret etiā paſſiōi accepto pane gratias egiſſeꝑhibet̉. gr̄as itaqꝫ egit qͥ flagella aliene iniqͥtatis ſuſcepit: ⁊ qui nil ꝑcuſſione dignū exhibuit: humilit̓ ī