Ca. XIIII.

de lquaro reſuſcitādo cepiſſet loqͥ: anteqͣꝫ veniret inperbaniā dicēs: Maria aūt erat que vnxit dn̄m vnxo ⁊ exterſit pedes eiꝰ capillis ſuis: cuiꝰ frat̓ lazatua īfirmabat̉. Qd̓ aūt ī bethania rurſus fecit: alid̓?qd̓ ad luce narrationē nō ꝑtinet: ſꝫ parit̓ narrat̉a reliqͥs tribꝰ. Qd̓ ergo mattheꝰ ⁊ marcꝰ caput dn̄iguēto illo ꝑfuſum dicūt: Ioh̓es aūt pedes: acciiamꝰ nō ſolū caput: ſꝫ etiā pedes dn̄i ꝑfudiſſe mulierē: niſi forte quoniā marcꝰ fracto alabaſtro ꝑfuſum caput cōmemorat: tā qͥſqͣꝫ calūnioſus ē vt ī vaꝙ fracto neget aliqͥd remanere potuiſſe vn̄ etiā pedes on̄i ꝑfunderet. ſꝫ religioſiꝰ cōtēdet aliqͥs nō itafractū eē: vt totū effūderet: vel priꝰ accipiat ꝑfuſospedes: anteqͣꝫ illud fractū eēt: vt ī ītegro remaneretm etiā caput ꝑfunderet BED A: Eſt aūt alabaſtrū genꝰ marmoris cādidi: varijs coloribꝰ ītercincti: qd̓ ad vaſa vnguētaria cauare ſolēt: eo ꝙ optīefuare ea īcorrupta dicat̉. Nardꝰ vero ē frutex aromaticꝰ grādi vt aiūt ⁊ craſſa radice: ſꝫ breui ac nigrafragiliqꝫ. Quāuis autē pīguis ſit: tn̄ redolet vt cupſus aſꝑo ſapore: folio ꝑuo dēſoqꝫ: cuiꝰ cacumīa ī ariſtas ſe ſpargūt: ideoqꝫ gemīa dote pigmētarij nardi ſpicas ac folia celebrāt. Et hͦ ē qd̓ ait marcꝰ: Un̄guēti nardi ſpicati p̄cioſi. qꝛ videlicet vnguētū illd̓qd̓ attulit maria dn̄o: nō ſolū de radice cōfectū eſtnardi: verū etiā quo p̄cioſiꝰ eēt: ſpicarū quoqꝫ foliorū eiꝰ adiectiōe odoris ac v̓tutis illiꝰ erat accumulata gr̄ā./ THEO. Uel ſicut ī greco dr̄: Nardi piſtici i. fidelis: eo ꝙ vnguentū nardi erat abſqꝫ dolocūfide cōfectu AVG. de cō. euā. Pōt aūt videricōtrariū ꝙ mattheꝰ ⁊ marcꝰ poſtea qͣꝫ dixerūt: paſcha ⁊ biduū: deīde cōmemorauerūt ꝙ erat ieſus ībethania: vbi de illo p̄cioſo vnguēto dr̄. Iohānesaūt an̄ ſex dies paſche dicit ieſum veniſſe ī bethaniam: de eodē vnguēto narraturꝰ. Sꝫ qͥ ita mouent̉:nō ītelligūt mattheū ⁊ marcū illd̓ qd̓ ī bethania d̓iguēto factū erat: nō pꝰ illā p̄dicationē de biduoſꝫadhuc cū ſex dies eſſēt an̄ paſcha recapitulandooſuiſſe­ HIEROMyſtice aūt ſimō leproſꝰ mūeꝫ pͥmo: ⁊ poſtea fidelē ſignificat: mulieraūt cū alabaſtro eccleſiaſticā fidē q̄ dicit: Nardusnea dedit odorē ſuū. Piſtica nardꝰ dr̄ .i. myſtica ⁊p̄cioſa. Domꝰ īpleta odore celū ⁊ terra ē. Fractū alabaſtrū carnale deſideriū ē: qd̓ frāgit̉ ad caput exquo oē corpꝰ cōpaginatū ē: recūbēte ip̄o .i. humiliāte ſe vt eū tāgeret fides peccatricis: q̄ de pedibꝰ aſcēdit ad caput: ⁊ ad pedes a capite deſcendit ꝑ fidē .i.ad chriſtū ⁊ ad mēbra eiꝰ. Sequit̉: Erāt aūt quidaꝫīdig. feren. ītra ſemetip. dicē. vt qͥd ꝑdi. iſta? Per ſynodochen dr̄ vnꝰ ꝓ multis: ⁊ multi ꝓ vno. Perditus enī iudas: de ſalute ꝑditionē īuenit: ⁊ ī vite fructiſera mortis laqueꝰ naſcit̉. Sub p̄textu aūt auaricie myſteriū fidei loquit̉. Etenī noſtra fides trecenlis emit̉ denarijs ī decē ſenſibꝰ: īterioribꝰ .ſ. ⁊ exterioribꝰ .ſ. ꝑ corpꝰ ⁊ animā ⁊ ſpiritū triplicatis LBEOA. Qd̓ aūt dicit: Et fremuerūt ī eā. nequaqꝫ debenūs de diligētibꝰ chriſtū apoſtolis dictu credere: ſꝫde iuda potiꝰ ſub nūero plurali THEO. Uel cōdenſeter videt̉ innui ꝙ diſcipuli plures mulierē arbuerūt: eo ꝙ ſepe chriſtū audierāt de elemoſyna dotente. Iudas vero nō eadē intētione īdigne tulit:ꝓp̄ter amorē pecunie ⁊ turpe lucruꝫ. vn̄ ⁊ ioh̓es

ip̄m ſolū cōmemorat tanqͣꝫ fraudulēta ītētiōe mulierē arguentē. Dicit autē: Et fre. ī eā .i. moleſti erātei exprobrātes ⁊ iniurias inferētes. Arguit autē dominus diſcipulos eo ꝙ deſideriū īpediūt mulieris.vn̄ ſequit̉: Ieſus autē dixit: Sinite eā: quid illi moleſti eſtis? Poſtqͣꝫ enī munꝰ obtulerat: illā per obprobria ꝑuertebāt̉/ ORIGE. Doluerūt enī de ꝑditione vnguēti: quod poterat venūdari multo p̄cio ⁊ dari pauꝑibus: tamē nō debebat fieri hoc: qꝛcōueniēs erat vt ſuꝑ caput chriſti funderet̉ ſancta⁊ decenti īfuſione. vn̄ ſequit̉: Bonū opus oꝑata ēin me. Uſqꝫadeo autē efficax eſt laus huiꝰ operisboni: vt exhortetur nos oēs odoriferis ⁊ p̄cioſis operibus implere domini caput: vt de nobis dicat̉:Quia bonū opus fecimus ſuper caput chriſti: quiaſemper quidem habemus qͣꝫdiu in hac vita ſumuspauperes nobiſcū ⁊ opus habentes cura eorum qͥprofecerunt in verbo ⁊ diuites facti ſunt in ſapientia dei. Non autē poſſūt ſufficere vt ſemper diebꝰ⁊ noctibus habeant ſecū filium dei .i. verbum ⁊ ſapientiam dei. Sequitur enim: Semper enī pauperes habetis vobiſcū: ⁊ cum volueritis poteſtis illisbn̄facere. me autē nō ſemper habebitis./ BEDA:Mihi quidem videt̉ in hoc loco de preſentia corporali locutꝰ: ꝙ nequaqͣꝫ cum eis ita futurus ſit pꝰreſurrectionē quomodo tunc in omni conuictu ⁊familiaritate/ HIERO. Dicit etiā: Bonum opusoperata eſt in me. quia qui credit in deum: reputatur ei ad iuſticiam. Aliud eſt enim credere ei: ⁊ alid̓credere in eum: id eſt totū eijcere te in illū. Sequitur: Quod habuit: id eſt quod potuit hoc fecit. preuenit vngere corpus meum in ſepulturam BEDA: Quaſi diceret: Uos putatis perditionem eſſevnguenti: officiū ſepulture eſt/ THEO. Preuenitenī quaſi a deo ducta vngere corpus meuꝫ ī ſignūſepulture future: in quo proditorē cōfundit: ac ſi eidiceret: Qua conſciētia mulierem cōfundis que inſepulturā corpus meū vngit: teipſum vero nō confundis qui me in mortē trades? Prophetizat autēdn̄s cōſequēter duas ꝓphetias .ſ. ꝙ euāgeliū eꝰ p̄dicabit̉ ī vniuerſo mūdo: ⁊ ꝙ opꝰ mulieris laudabit̉:vn̄ ſeqͥt̉. Amē dico vobis: vbicūqꝫ p̄dicatū fu/ BEDA: Notādū āt ꝙ ſic̄ maria gloriā adepta ē ī totoorbe d̓ obſeqͥo qd̓ dn̄o exhibuit: ita ecōuerſo ille qͥobſequio eius detrahere non timuit longe lateqꝫīfamatꝰ ē. ſꝫ dn̄s bonū laude digna remunerās: futuras impij cōtumelias tacendo preterijt.¶ Et Iudas ſcariothes unus deduodecim abijt ad ſūmos ſacerdotes: ut ꝓderet eū illis. Qui audientes gauiſi ſunt: ⁊ ꝓmiſerūt ei pecuniā ſe daturos. Et q̄rebat quomodo illum oportune traderet.BEDA: In felix iudas damnū quod ex effuſionevnguēti feciſſe credebat: vult magiſtri p̄cio cōpēſare. vn̄ dicit̉: Et in. ſca. vnꝰ de duo. abijt ad ſum. ſa. vtꝓderet eū ill̓ YCHRV̓. ī ẜ. de paſ. Quid mihi eꝰ patriā dicis: vtinam ipſuꝫ quoqꝫ neſcire licuiſſet. ſedalter erat diſcipulus qui iudas iacobi zelotes voca