Ca. XIII.

xic primus erit. ſed mattheꝰ aperuit nullis exceptꝭſegccpiēcūj picēs: ſu xide hec oīa. ſcitore q ꝑpeeſt in ianuis. Intelligit̉ ergo quod ſupra dictū ē ſic:ex mittet angelos ſuos de quatuor mūdi partibusi de toto orbe terrarū congregabit electos ſuos: q̄cora hora nouiſſima facit veniēs in ſuis membrismnqꝫ in nubibus BEDA: Poteſt aūt hec fructificatio fici myſtice ītelligi ſuꝑ ſtatu ſynagoge: quereniēte ad ſe dn̄o qꝛ fructū iuſticie nō habebat incis qui tūc increduli erāt: eterna ſterilitate dānataeſt Sed qm̄ dixit apl̓s ꝙ cū plenitudo gētiū intrauerit: oīs iſrl̓ ſaluꝰ erit. Quid eſt hͦ? niſi ꝙ diu ſteril̓arbor fici fructu quē negauerat reddet: quod vbifuerit: eſtatē vere pacis eē in ꝓxīo nō ābiges.4: Uel folia fici nata verba ſūt pn̄tia: eſtasma dies eſt iudicij in qͣ vnaq̄qꝫ arbor māifeſtahit que intꝰ habuit: aridū ad ꝯburēdū: an viride adplātandū cū ligno vite. Seqͥt̉. Amē di. vo. qm̄ nontriſi gene. hec: donec hec oīa fiāt. BEDA: Noīereneratōis aūt oē hoīm ſignificat genᵐ: aut ſpālit̓iudeorū. HEO. vel aliter: Nō trāſib. gene. hec .ſ.chriſtianorū donec oīa fiāt: q̄ circa hieruſalē ⁊ antichriſti aduentū dicta ſunt. Nō enī dicit generationē apl̓orū: qꝛ maior ꝑs apl̓orū nō ꝑuenit vſqꝫ adummatōeꝫ. Dicit aūt hoc de generatōeorū: volēs diſcipulos ꝯſolari ne crederentꝙ in illis tꝑibꝰ fides deficeret. pͥus enī elemēta imbilia deficiēt qͣꝫ verba chriſti. vn̄ ſubdit̉: Celuꝫ ⁊terra trāſibūt: verba aūt mea nō trāfiētꝭ/ BEDA.Celū quod trāſibit nō ethereū ſiue ſidereū: ſꝫ aeretere debemꝰ. Quocūqꝫ enī ꝑuenire potuit aqͣilunij: eo iuxta btī petri ſnīam ignis iudicij ꝑueniet. Trāſiēt aūt celū ⁊ terra ꝑ eā quā nūc hn̄t imaginē attn ꝑ eēntiam ſine fine ſubſiſtēt.¶ De die auteꝫ illo uel hora nemocit: neqꝫ angeli in celo: neqꝫ filius:niſi pater. Uidete: uigilate: ⁊ orateNeſcitis enī quādo tēpus ſit. Sic̄homo qui ꝑegre ꝓfectꝰ reliquit domū ſuā: ⁊ dedit ſeruis ſuis ptātemcuiuſqꝫ operis: ⁊ ianitori p̄cepit utgilet. Uigilate ergo. Neſcitis .n.quando dominꝰ domꝰ ueniat: ſero:an media nocte: an galli cantu: anmnane: ne cū uenerit repēte inueniatuos dormiētes. Quod autē uobisdico: oībus dico. Uigilate.IHEO Uolēs dn̄s diſcipulos īpedire ab īteritōe illiꝰ diei ⁊ hore dixit: De die aūt illo ⁊ horae ſcit: ne an̄. in ce. ne. fi. niſi pr̄. Si enī dixiſſet: qͥaciō tn̄ nolo vobis reuelare: ip̄os nō modicū cōtriſet. Nūc v̓o ſapiētiꝰ egit: ⁊ ip̄os excludit ab huſnodi iterrogatiōe: ne ei moleſti fierēt in hoc ꝙprit: Neqꝫ angeli ſciūt: neqꝫ ego. ¶ AVGV. ix. derini. Iḡratio aūt diei atqꝫ hore obijcit̉ vnigenitoAnt de ex deo natꝰ nō ſit in ea naͣe ꝑfectōe qua

deus eſt. Sed primū ſenſu coīs iudicij ſentiēdū eſt:credibile eſſe poſſit vt aliqͥd ex oībꝰ neſciat: qͥ oībusad id quod ſunt atqꝫ erūt auctor eſt. Quomodo .n.extra eiꝰ nature ſcīam eſt ꝑ quā ⁊ in qua id qd̓ efficiēdū ſit cōtinet̉. Hāc aūt ille diē ignorat q̄ aduētſui dies eſt humane nature quod agere diffiniunt:qͣꝫtū in ſe eſt preſciūt: ⁊ ſequit̉ gerēdi cognitio volūtatem agēdi. Quomodo ergo dn̄s glorie aduētꝰ ſuiignorata die nature eſſe imꝑfecte credit̉: que ⁊ neceſſitatē habeat adueniēdi: ⁊ ſcīam aduētus ſui nōadepta ſit; Iam vero qͣꝫta impietatis geminat̉ occaſio: ſi deo patri deputabit̉ indignitatis affectꝰ: ſi eiademerit beatitudinis cognitōem cui mortis induxerit preſciētiā. ꝙ ſi in eo omēs ſciētie theſauri ſūt:diem hūc nō ignorat: ſed meminiſſe nos cōuenitoccultos in eo ſciētie theſauros eſſe. Ignoratio igitur eius eſt ẜm ꝙ theſauri ſciētie in eo latēt. In oībus enī que deus ignorare ſe loquit̉ ignoratōe nōdetinet̉: ſed aut tempꝰ eſt nō loquendi: aut diſpēſatio n̄ agēdi. Si aūt tūc cognouiſſe deꝰ dr̄: ꝙ abraaꝫeū amauerit cū hoc nō celauit abrae: neceſſe ē et vtpater ob id diē ſcire dicat̉: qꝛ nō celauerit filio. Siitaqꝫ diem filiꝰ neſcit: ſacramētū eſt vt taceat. econtrario pater ſolꝰ on̄dit̉ ſcire: quia nō tacꝫ. Abſit aūtcorꝑaliū mutationū nouitates in patre ⁊ filio exiſtimari. Deniqꝫ ne ꝑ infirmitatē ignorare dicat̉ cōtinuo ſubiecit: Uidete vigilate ⁊ orate: neſcitis enīqn̄ tempꝰ ſit HIERO. Uigilia enī opꝰ eſt mētisante mortē corꝑis. THEO. Docet aūt vigilare etorare: duo hec. Multi nāqꝫ vigilamꝰ: ſꝫ noctes ducētes in prauitates. ad hͦ aūt ꝯn̄t̉ ſil̓itudinē inducitdicēs: Sicut hō qͥ ꝑe. ꝓfec. re. do. ſu. ⁊ de. ſer. ſu. po.cu. oꝑ. ⁊ ia. p̄ce. vt vigilet. BEDA: Homo qͥ ꝑegreꝓfectꝰ reliqͥt domū ſuā chriſtꝰ eſt: qͥ ad prēm poſt reſurrectōem victor aſcēdēs: eccl̓iam corꝑal̓r reliqͥt:quā tn̄ nūqͣꝫ diuine pn̄tie p̄ſidio deſtituit. GRE.in home. Carnis etenī locꝰ ꝓpͥe terra eſt: que velutad ꝑegrinādū ducta eſt: cū ꝑ redēptorē nr̄m eſt incelis collocata. Dedit aūt ſeruis ſuis ptātē cuiuſqꝫoꝑis: qꝛ fidelibꝰ ſuis cōceſſa ſancti ſpūs gr̄a: facultatem tribuit bonis oꝑbus ſeruiēdi. Ianitori quoqꝫp̄cepit vt vigilaret: qꝛ ordini paſtorū ꝯmiſſe ſibi eccl̓ie curā iubet īpēdere. Nō ſolū aūt rectores: ſꝫ eccl̓ie oēs vigilare p̄cipimur: ianuas cordiū cuſtodiētes ne antiqͥ hoſtis mala ſuggeſtio ſubītret: ne nosdn̄s dormiētes īueniat. vn̄ ex hac ſil̓itudīe ꝯcludēsſubdit: Uigilate ergo. neſcitꝭ enī qn̄ dn̄s do. ve. ſero: an me. no. an gal. can. an ma. ne cū vene. re. īue.vos dormiētes. HIERON. Nam qͥ dormit: nōcorꝑa vera ſed phātaſmata ītēdit ⁊ vacuus vigilatd̓ his q̄ viderat: ſic nimirū ſunt qͥ quos mūdi amorrapit ī vita: deſerūt poſt vitā qd̓ ſōniabant ꝓ certoTHEO. Uide aūt qꝛ nō dixit: Neſcio qn̄ tēpuserit: ſed Neſcitꝭ. Propter hͦ enī hoc occultauit: qꝛnobis expediebat. nā ſi nūc igͦrātes finē nō curamꝰqͥd faceremꝰ ſi finē ſciremꝰ; malicias nāqꝫ nrās differemꝰ vſqꝫ ad vltimū. Attēdamꝰ etiā dictiōes. ſeronāqꝫ finis exiſtit: cū qͦs morit̉ ſenectute. media nocte: cū qͥs morit̉ ī medio iuuētutꝭ. galli cātū v̓o: cuꝫrō cōplet̉ in nobis. Cū enī īcipit puer ẜm rōnem viuere: tūc gallꝰ in eo vociferat̉ excitās a ſōno ſenſulitatꝭ. mane aūt puerilis ē ētas. Oꝫ enī omēs iſtos

E 4