Marcus
ſigna ⁊ ꝓdigia mēdacij: quoniā mortales ſenſus ꝑfantaſmata decepturꝰ eſt: vt quod nō facit facerevideat̉: an qui illa ip̄a etiam ſi erūt vera ꝓdigia: admēdacia ꝑtrahēt credituros nō ea potuiſſe niſi diuinitꝰ fieri: virtutē diaboli neſciētes: maxīe quādotantā qͣꝫtā nunqͣꝫ habuit acceꝑit ptātē: ſed ꝓpt̓ qd̓libet horū dictū ſit: ſeducēt̉ eis ſignis atqꝫ ꝓdigijs qͥſeduci merebūt̉ GREGO. Cur aūt ſub dubitation dr̄: Si fieri pōt: cū quid futurū ſit a dn̄o p̄ſciatur? Unū vero ex duobꝰ eſt: quia ſi electi ſunt fierinō pōt. ſi aūt fieri pōt: electi nō ſunt. Iſta ergo dominici ẜmonis dubitatio in electis expͥmit trepidatōem mētis: quos ⁊ electos noīat: qꝛ cernit ꝙ in fide ⁊ bono oꝑe ꝑſiſtēt: quia qui electi ſunt ad ꝑſiſtēdū: per ſigna p̄dicatorū antichriſti tētabūt̉ ad cadēdū BEDA: Quidā aūt hoc ad captiuitatꝭ iudaice tempus referūt: vbi multi chriſtos ſe eſſe dicētesdeceptas poſt ſe cateruas populi trahebāt: ſed in illa ciuitatis obſidione nullꝰ erat fidelis: ad quem diuina exhortatio ne falſos magiſtros ſequeret̉ fierideberet. vnde meliꝰ de hereticis accipiendū eſt: quicōtra eccl̓iam veniētes chriſtos ſe eſſe mētirentur:quorū primꝰ ſimō magꝰ fuit: extremꝰ aūt ille maiorceteris eſt antichriſtꝰ. Sequit̉: Uos ergo vi. ec. pre.vo. omīa. VG. ad plebē hippo. Nō enī ſolū bona que ſanctis ⁊ fidelibꝰ ſuis eſt redditurꝰ: veꝝ etiāmala quibꝰ erat hic mūdus abudaturꝰ: aut predixitvt bona poſt ſeculi finē ſecutura certiores expectaremus: quādo mala ſimiliter p̄nūciata ante ſeculifinē precedētia ſentiremus. THEO. Poſt antichriſti autē aduentū alterabit̉ ⁊ mutabit̉ machinamūdialis obſcuratis ſideribus: ꝓpter abūdātiā claritatis chriſti. vnde ſequit̉: Sed in diebus illis poſttribulatōem illā ſol cōte. ⁊ lu. nō da. ſplē. ſu. ⁊ ſtel.ce. erūt deci BEDA: Sidera enī in die iudicij videbūtur obſcura: nō diminutōe ſue lucis accidēte:ſed ſuperueniēte claritate veri luīs: hoc eſt ſummiiudicis: qͣꝫuis nil ꝓhibeat intelligi veraciter ſolemtūc ⁊ lunā cū ſideribꝰ ceteris ad tempꝰ ſui luīe pͥuari: quomodo de ſole factū cōſtat temꝑe dn̄ice paſſionis. Ceterū ꝑacto die iudicij cū fuerit celū nouū⁊ terra noua: tūc fiet quod yſa. dicit: Erit lux luneſicut lux ſolis: ⁊ lux ſoliſ ſeptēplicit̓. Sequit̉: Et virque ſunt in celo mouebūtur. TTHEO. Ideſt virtutes angelice ſtupebūt tāta magnalia vidētes fieri: ⁊ eorū iudicari cōſeruos. BED A: Quid miruꝫhomīes ad hoc iudiciū ꝑturbari: cuiꝰ aſpectū ⁊ ipſeangelice tremūt poteſtates? Quid faciūt ibi tabulequādo tremūt colūne? Quid virga deſerti patit̉: cūcedrꝰ paradiſi cōcutit̉? HIERO. Uel aliter: Solobtenebrabit̉. ad gelida corda vt hyeme. Et luna n̄dabit ſplēdorē ſuū. ſerena tēpeſtate diſſenſionum.Et ſtelle celi erūt decidētes. ī lumine qn̄ pene deerit ſemē abrae: cui ſunt ſimulate. Et virtutes q̄ ſuntin celis mouebūtur. ad iram vīdicte quādo mittēt̉a filio homīs veniēte: de cuiꝰ aduētu ſubdit̉: Et tūcvi. fi. ho. ve. in nu. cū virtu. mag. ⁊ gloria. qui .ſ. priusſicut pluuia in vellus gedeon deſcēdit cū hūilitateAVG. ad eſichiū: Quia enī dictū eſt apoſtolis abangelis: Sic veniet quomodo vidiſtis eū eunteꝫ incelum. merito credēdus eſt nō ſolūⁱ in eodē corꝑe:veruꝫ etiā in nube vēturus: quoniā ſic veniet ſicut
abijt: ⁊ nubes ſuſcepit eum abeuntē/ THEO pdebūt aūt dominū tanqͣꝫ filiū homīs .ſ. in corpoquod enī videt̉ corpus eſt. AVG. pͥmo de trite: Uiſio quippe filij homīs exhibet̉ etiā malioviſio forme dei nō niſi mūdis corde: quia ipſi oovidebūt. Et quia filiū dei ẜm id quod in forma pēequalis eſt patri: iniqui videre nō poſſunt: opoautē vt iudicē viuorū ⁊ mortuorū corā quo iudibūtur ⁊ iuſti videāt ⁊ iniqui: ideo oportebat vt fius hominis acciꝑet iudiciariā poteſtatē: de cuexecutōe mox ſubditur: Et tūc mittet angelū ſuūTHEO. Uide ꝙ chriſtꝰ ieſus mittit angeloſ ſicut⁊ pater. Ubi ergo ſunt qui dicūt ꝙ patri nō eſt elis; Egredient̉ nāqꝫ angeli congregare fedeles .qctos: vt in aera rapti obuiāt ieſu chriſto. vnde eqtEt cōgre. elect. ſuos a quatuor vētis. HIERONUt triticū ventilatū de area totiꝰ terre / BEDA quatuor aūt ventis a quatuor mūdi partibꝰ poriēte: occidēte: aquilone: ⁊ auſtro. Et ne quiſqͣꝫ putaret a quatuor ſolūmodo plagis terre: ⁊ nō pōta cūctis eius finibꝰ ſimul ⁊ mediterraneis reelectos eſſe cōgregandos apte ſubiūxit: Iſumnterre vſqꝫ ad ſummū celū .i. ab extremis terre finvſqꝫ ad vltimos terminos eius: vbi lōge aſtbus circulꝰ celi terre finibꝰ inſidere videtur. Nullergo in die illa remanebit electus: qui nō venientad iudiciū domino in aera occurrat. Ueniūt ad indiciū ⁊ reprobi: vt peracto iudicio diſſipētur ⁊ pereant a facie dei.¶ A ficū aūt diſcite parabolā. Liiam ramꝰ eiꝰ tener fuerit ⁊ nata fuerit folia: cognoſcitis quia in ꝓximoſit eſtas. Sic ⁊ uos cum uideritishec fieri: ſcitote ꝙ in proximo ſit inoſtijs. Amē dico uobis: quoniā nōtrāſibit generatio hec: donec omīaiſta fiāt. Celū ⁊ terra trāſibūt: uerba aut mea non tranſient.BEDA: Sub exemplo arboris docuit dn̄s conſummatōis exemplū dicēs: Aficu aūt diſcite parabolā. Cū iā ra. eiꝰ te. fue. ⁊ na. fue. folia. cog. quia inproximo ſit eſtas. Sic ⁊ poſt anguſtias antichruſtiſtatim nullo ſequēte medio: chriſti erit aduetꝰ queſtas erit iuſtis ex hyeme: peccatoribꝰ vero hrentex eſtate. AVG. ad eſichiū. Uel aliter: Omīa quea tribꝰ euāgeliſtis dicta ſunt de dn̄i aduētu: dillgeltius inter ſe collata atqꝫ diſcuſſa fortaſſe inuentad hoc ꝑtinere: qd̓ quotidie venit in corꝑe ſuo qͥd̓eſt eccl̓ia: exceptis his locis vbi ille aduētꝰ vitimūsita ꝓmittit̉: vt ꝓpīquare dicat̉: ⁊ ꝙ in vltimo rinis ẜm mattheū ip̄e aduentꝰ euidēter exprimit: ſedr̄: Cū vene. fi. homi. in ma. ſua. Quid enī eſt Luvideritis hec fieri? niſi ea que ſupra dixit: in quioetiā id quod ait: Et tūc videbūt filiū hōis veniein nubibꝰ. Nō itaqꝫ tūc erit finis: ſꝫ tūc erit ī ꝓtꝭar dicēdū nō oīa q̄ ſupra cōmemorata ſunt eētelligēda: ſed aliqͣ eorū q̄ videlicet excepto qd̓ deſt: Et tūc vide. fi. ho. veniētē. Ip̄e qͥppe finis enti