Ca. XI.
pīnatōe feriēda vel arefacta eſt a radicibꝰ: vt oſtēdat̉ nō ſolū humano extrīſecꝰ: ſed diuino intꝰ fauotunditꝰ deſtituēda. Nā ⁊ vitā ꝑdit in celis: ⁊ paxij in terris. / HIERO. Petrꝰ aūt agnoſcit aridāgabiciſam radicē: cui ſuccedit oliua fructifera pupra rocata a dn̄o. vn̄ ſequitur: Et recor pe. dixit eigabbi. ecce fi. cui male. aruitCHRI. Qd̓ aūt penꝰ ⁊ alij diſcipuli mirati ſūt: nō erat ꝑfecte fidei: nōenī magnū erat hͦ deo. Quia ergo nō manifeſte nonerūt eiꝰ virtutē: eorū ignorātia fecit eos in admiratōem prūꝑe. ⁊ iō ſubdit̉: Et rn̄dēs ieſus ait illis: Haheris fidē dei. Amē di. vo. qꝛ qui di. huic mōti. q. d.nō ſolū lignū ficcare poteritꝭ: ſed ⁊ mōtē iuſſu ac p̄qpto trāſmutare/ THEO. Mirare aūt diuinammiticordiā qͣliter nobis appropīquātibꝰ ad eū perfidē: miraculorū virtutē cōdonat quā ip̄e poſſidetnām: intm̄ vt etiā mōtes trāſmutare poſſumꝰ.BEDA: Solēt aūt gētiles qͥ cōtra eccl̓iam maledicta ſcripſere īproperare noſtris: qͥa nō habuerūtlenā fidē dei: qui nūqͣꝫ mōtes trāſferre potuerūt.Quibꝰ rn̄dēdū eſt: nō oīa ſcripta eē q̄ in eccl̓ia ſunteſta: ſicut ⁊ de factis ip̄iꝰ chriſti ſcriptura teſtatur.Fieri auteꝫ potuit: ſi neceſſitas id fieri popoſciſſet:uō factū legimꝰ p̄cibꝰ gregorij hemoceſariēſis: cuus p̄cibꝰ mōs tāti ſpacū reliqͥt ſtructoribꝰ eccl̓ie: qͣꝫtū opꝰ habuerāt. CHRV. Uel alit̓: Sicut ficū nōꝓpter ſe ficcauit: ſed in ſignū hieruſalē ad arefactionē ꝑuēture: ⁊ ad demōſtratōem virtutis ſue: ſic ītelligēdū eſt ⁊ de ꝓmiſſiōe q̄ eſt circa montē: qͣꝫuismōi trāſmutatio nō ſit impoſſibilis ẜm dei v̓tutē.HIERO Chriſtꝰ igit̉ qui eſt mōs creſcēs de lapide abſciſo fine manibus: tollit̉ ⁊ mittit̉ in mare: qn̄apl̓i dic̄t. Digue trāſſeramur ad gētes alt̓as: qͥa vosndignos iudicaſtis audiētes verbū dei/ BEDA:Uel quia mōtis noīe diabolꝰ ſignificat̉ ꝑꝑ ſuꝑbiaꝫ:mons ad p̄ceptū eorū qui fortes ſunt in fide tollit̉de terra. ⁊ in mare ꝓijcit̉ cū p̄dicātibꝰ verbū dei doibꝰ ſanctis: immūdꝰ ſpūs ab eorū corde repellit̉qui ad vitā ſunt p̄ordinati: ⁊ in turbulētiſ amarꝭqꝫinfideliū mētibꝰ veſaniā ſue tyrānidis exercere perttit̉. In quo tāto acriꝰ deſeuit: qͣꝫto ampliꝰ ſe dolet a leſiōe poꝝ fuiſſe depulſū. Seqͥt̉: Propterea di.o oīa que orā. pe. cre. qꝛ acci. ⁊ ve. vob̓. THEOQui .n. ex affectu credit: manifeſtū eſt ꝙ in deū erigit cor ſuū ⁊ illi ꝯiūgit̉: ⁊ certificat̉ cor eiꝰ calefactūquaſi ſuā petitōem iam ꝯſecutū: qd̓ quidē intelligibile eſt ei qui paſſus eſt hͦ: ⁊ mihi quidē videt̉ illoshͦ pati qui mēſurā ⁊ modū attēdūt. ꝓpt̓ hͦ dn̄s dic̄ꝙ oīa accipietis que cū fide petieritꝭ. Qui .n. creditſe totū diſponi a deo: cū lachrymis intercedēs: ⁊ qͣidn̄i pedes in orōne tenere ſe cogitās: que iuſte poſtulat cōſequet̉. Uis aūt ⁊ alit̓ que petis accipere:itte ſiquid cōtra te peccauerit frat̓ tuꝰ. Et hͦ eſtqd̓ ſubdit̉: Et dū ſta. ad orāduꝫ di. ſiquid ha. aduer.uē: vt ⁊ pr̄ veſter qui in celis eſt di. vo. pec. vr̄a.HIE. Septē verſus orōnis dn̄ice marcꝰ ſuo morein vna orōne ꝯp̄hēdit. Is aūt cui dimiſſa ſunt oīapeccata qͥd ampliꝰ rogabit: niſi vt ꝑſeueret in eo qd̓inuit̉. BED. Notāda eſt aūt diſtīctio dep̄cāiiū. qͥ ꝑfectā hꝫ fidē q̄ ꝑ dilectōeꝫ oꝑat̉: ille orādo vl̓etia iubēdo pōt trāſferre mōtes ſpiritales: quō fec̄yiul de helima mago. qui v̓o tāte veſtigiū ꝑfectio-
nis necdū cōdeſcēdere queūt: poſtulet ſibi peccatadimitti ⁊ īpetrabūt: ſi tn̄ in ſe peccātibꝰ alijs primoip̄i dimittāt. Sin aūt hͦ facere ꝯtēnūt: nō ſolū orando v̓tutes facere: ſed nec ſuorū pn̄t veniā conſequipctōꝝ. Et hͦ ē qd̓ ſubdit̉: Qd̓ ſi vos non admiſeritisnec pr̄ veſter qͥ in celis ē: di. vo. pec. veſtra.¶ Et ueniūt rurſus hieroſolymāEt cum ambularet in templo: accedunt ad eum ſummi ſacerdotes etſcribe ⁊ ſeniores: ⁊ dicunt ei. In qͣpoteſtate hec facis? ⁊ quis dedit tibi hanc poteſtatē ut ita facias? Ieſus autē reſpōdens ait illis: Interrogabo uos ⁊ ego unum uerbū: etreſpōdete mihi: ⁊ dicam uobis in qͣpoteſtate hec faciam. Baptiſmumiohannis de celo erat: an ex hominibus? Reſpōdēte mihi. At illi cogitabant ſecū dicētes: Si dixerimusde celo: dicet nobis: Quare ergo n̄credidiſtis ei? Si dixerimus ex hominibus: timemꝰ populū. Omnesenim habebāt iohannē quia uere ꝓpheta eſſet. Et reſpōdentes dicuntieſu: Neſcimus. Et reſpōdens ieſus ait illis: Neqꝫ ego dico uobis īqua poteſtate hec faciā.HIERO. Quia dominꝰ de tēplo eiecerat eos qͥtemplū quaſi tabernā rerū venaliū faciebant: iratifuerant: ⁊ iō accedūt vt int̓rogēt ⁊ tētēt. vn̄ dr̄: Etveni. rur. hiero. ⁊ cū ābu. in tē. ac. ad eū ſū. ſa. ⁊ ſcri. ⁊ſe. ⁊ di. illi: In qͣ po. hͦ facꝭ: ⁊ qͥs de. ti. po. vt iſta facias; q. d. Quis es tu qͥ talia facꝭ? Nūqͥd doctorē teꝯſtituis: ⁊ te ordinas pͥncipē ſacerdotū. BEDA:Et qͥdē qn̄ dicūt: In qͣ ptāte hͦ facis; de dei dubitabāt ptāte: ⁊ ſubītelligi volūt diaboli eſſe qd̓ faciat.Addētes quoqꝫ: Quis dedit tibi hāc ptātē: manifefeſtiſſime dei filiū negāt: quē putāt nō ſuis: ſꝫ alienis viribꝰ ſigna facere. THE. Hec aūt dicebāt: credētes ip̄m in iudicatōem reducere: vt ſi diceret: Inptāte mea: ip̄m tenerēt. Si aūt diceret: In ptāte alteriꝰ: ab eo diſcedere ppl̓m ꝓcurarēt: qͥ ip̄m deū eēcredebāt̉. Dn̄s v̓o illos introgat de iohāne: nō fruſtra neqꝫ ſophiſtice: ſꝫ qꝛ de eo iohānes ꝑhibueratteſtimoniū. vn̄ ſeqͥt̉: Ille aūt rn̄dēſ ait illiſ. Int̓. vos⁊ ego. IBEDA: Poterat quidē dn̄s aꝑta rn̄ſionetētatoꝝ calunias cōfutare: ſed prudēter interrogatvt ſuo vel ſilētio vel ſentētia condēnent̉: quod apparet ex eo qd̓ ſubdit̉: Et illi cogi. ſecū di. Si dixerimꝰ de celo. di. no. Quare gͦ nō creditꝭ ei? Quaſi quēꝯfitemini de celo habuiſſe ꝓphetiam: mihi teſtimoniū ꝑhibuit: ⁊ ab illo audiſtis: in qua iſta facio ptāte. Sequit̉: Si dixerimꝰ: ex hōibꝰ. Uiderūt gͦ qd̓ libꝰ