Marcus

VCHRV. Nō quidē ꝙ ex neceſſitate a mōte oliueti vſqͣꝫ hieruſalē ſuꝑ pullū ire dn̄m oportebat: cū iudeā ⁊ oēm galileā pedes ꝑambulauerat: ſed ſignuꝫerat qd̓ fiebat. Seqͥt̉: Vl̓ti aūt veſtimēta ſua ſtrauerūt in viā HI ERO. Sub pedibus pulli aſine.Alij aūt fron. cede. de arbo. ⁊ ſterne. in via. Magisaūt ad ornatū ⁊ ad ſacram̄tū ꝑtinet: qͣꝫ ad nec̄itatēSequit̉: Et qui prei. ⁊ qui ſeque. clama. dicē. Oſanna bene. qui ve. in no. dn̄i. Multitudo enī doneccorrupta nō fuit cognouit qd̓ cōgruū erat: ꝓpt̓ qd̓honorificauit ieſum vnuſquiſqꝫ ẜm ꝓpͥam virtutē.vn̄ laudātes ip̄m: hymnū leuiticū aſſumpſerūt dicētes: Oſanna. qd̓ ẜm quoſdā idē eſt ꝙ ſaluū me fac:ẜm v̓o quoſdā idē ꝙ hymnꝰ. Eſtimo aūt pͥmū eē verius: na in cēteſimo decīoſeptīo pſalmo habetur:O dn̄e ſaluū me fac. qd̓ in hebraico ſcriptū eſt: Oſāna¶ BE DA: Eſt aūt oſanna verbū hebraicū cōpoſitū ex duobꝰ: corrupto ⁊ integro. Salua nāqꝫ ſiueſaluifica apud eos dicit̉ oſi: at v̓o anna interiectioeſt deprecātis quō apud latinos eſt dolentis heu.HI ERO. Oſanna igit̉ .i. ſaluifica dicūt: vt hoīesſaluent̉ ab eo bn̄dicto vincēte ⁊ veniēte in nominedn̄i .i. patris ſui: qm̄ filiꝰ de patre nomen ſuſcepit: ⁊pr̄ de filio. YCHRI. Sic ergo dāt deo gl̓iam dicētes: Bn̄dictꝰ qui venit in noīe dn̄i. Bn̄dicūt etiā regnū chriſti dicētes: Bn̄dictū qd̓ venit regnū patrisnoſtri dauid. THEO. Regnū aūt dauid: regnuꝫchriſti dicebat: ⁊ qꝛ de ſemine dauid chriſtꝰ deſcēderat: ſimulqꝫ qꝛ dauid interp̄tat̉ manufortis. Quisenī fuit manufortis niſi dn̄s cuiꝰ manꝰ tot ⁊ taliamiracula oꝑata eſt. ICHRV. Un̄ ⁊ ml̓totiēs ꝓphete dauid chriſtū nūcupant: ꝑꝑ originē chriſti ex dauid ẜm carnē BED. Legimꝰ aūt in euāgelio iohānis: qꝛ ne facerēt eū regē ī mōtē fugit. Nūc aūt vbipaſſurꝰ hieroſolymā venit: nō refugit eos qͥ ſe regeꝫnūcupāt: vt aꝑte doceret qꝛ nō tꝑalis ⁊ terreni: ſedeterni in celis rex eēt imperij: atqꝫ ad regnū ꝑ cōtēptū mortis ꝑueniret. Notādū aūt qͣꝫta ſit ꝯſonātiaturbe cū voce gabrielis qͥ ait: Dabit illi dn̄s deꝰ ſedēdauid prīs ſui: vt .ſ. gētē cui dauid quōdā tꝑalis regni gubernacula p̄buit: hāc ip̄e v̓bis ⁊ factis ad regnū celeſte vocaret̉./ CHRY. Et vlterius dāt gl̓iaꝫdeo cū ſubdūt: Oſanna ī excelẜ .i. hymnꝰ ⁊ gloria ſitvniuerſoꝝ deo qͥ eſt ī excelẜ. HIERO. Ul̓ oſāna.i. ſaluifica ī excelẜ ⁊ imis .i. vt iuſti edificēt̉ ī ruinaꝫangeloꝝ ⁊ t̓reni ⁊ ſubterranei etiā ſaluēt̉. Myſticeaūt appropinqͣt dn̄s hieroſolyme: q̄ ē viſio pacꝭ. Inqͣ manet fixa īmobiliſqꝫ felicitas q̄ ẜm apl̓m ē oīmcredētiū. BED. Bethania aūt domꝰ obediētie dīqꝛ ml̓tos an paſſiōem ſuā docēdo domū ſibi obedientie effecit: ⁊ ī mōtē oliuēti poſita eē dr̄: qꝛ eccl̓iaꝫvnctiōe ſpiritaliū chariſmatū: ⁊ ſciētie pietatiſqꝫ luce refouet. Miſit aūt diſcipuloſ ī caſtellū qd̓ ꝯͣ eoserat: hͦ ē doctores qͥ īdocta orbis loca qͣſi cōtrapoſiti caſtelli menia euāgelizādo penetrarēt deſtīauit.HIER. Bini vocāt̉ ⁊ bini mittūt̉ diſcipuli chriſtiqm̄ charitas nō ꝯſiſtit cū vno vt dr̄: Ueh ſoli. Duoeducūt hebreos de egypto. Duo deportāt botrū deterra ſancta vt ſꝑ p̄poſiti iūgāt opꝰ et ſcīam: ⁊ duomādata de duabꝰ tabul̓ ꝓferāt: ⁊ duobꝰ fōtibꝰ abluant̉: ⁊ de duobꝰ vectibꝰ archā dn̄i portēt: ⁊ īter duos cherubin deū cogͦſcāt ſpiritu ⁊ mēte pſallētes.

IHE. Nō aūt erat ei neceſſariꝰ pullꝰ. ſꝫ eū qͣon̄dēs ꝙ debebat ſe ad gētilē ppl̓m trāſferrēDA: Pullꝰ enī aſine laſciuꝰ ⁊ liber ppl̓m nat̉ſigͣnificat: ſuꝑ quē nemo adhuc hoīm ſedit: qꝛ norōnabiliū doctoꝝ frenū correctōis quo vel lincohibere a malo: vel ī artā vite viā ire cogeret̉ vrſuadēdo ꝯtulerat. THE. Inuenerūt aūt pullū ligatū an̄ ianuā foris: qꝛ ppl̓s gētil̓ ligatꝰ erat vīcupctōꝝ ſuorū an̄ ianua fidei .i. extra eccl̓iam. ABRO. ſuꝑ lucā: Uel īuenerūt eū ligatū an̄ ianuaqꝛ extra chriſtū qͥcūqꝫ eſt: foris eſt ī via. qui autē ijchriſto ē: foris nō eſt ī trāſitu ſiue in biuio. addidivbi nulliꝰ certa poſſeſſio: nō p̄ſepe: nō alimēta: norſtabulū: miſera ẜuitꝰ cui vagū ius ē. Plures enī pominos hꝫ qͥ vnū nō hꝫ. Alieni alligāt vt poſſideaniſte ſoluit vt teneat. Uehemētiora enī dona nouieſſe qͣꝫ vīcula BED. Uel recte ī biuio ſtabat: qꝛ n̄viā certā vite fideiqꝫ tenebat ſꝫ pl̓es dubioſqꝫ ſectarū calles ſeq̄bat̉ erroneꝰ HIE. Uel ī biuio ī. in libertate arbitrij dubitās īter vitā ⁊ mortē.Uel ī biuio .i. ī vita hac. ſolutꝰ ē aūt a diſcipulptiſmū ⁊ fidē̓ FHIE. Quidā aūt dicebāt: ꝗd facac ſi dicerēt: Quis pōt dimittere pcta?TUel ꝓhibētes ſūt demōes qͥbꝰ fuerūt apl̓i fō¶BED. Uel magiſtri erroꝝ qͥ veniētibꝰ ad ſalutgētiū doctoribꝰ obſiſtebāt: at poſtqͣꝫ fidei dn̄ice poteſtas apꝑuit credētibꝰ aduerſarioꝝ q̄relis: liber credētiū ppl̓s ad dn̄m quē corde portaret adoUeſtimēta aūt apl̓oꝝ q̄ illi īponūt: vel doct̓na t̓tutu vel diſcretio ſcripturarū vel eccl̓iaſticoꝝ dogmtū varietates ītelligi pn̄t: qͥbꝰ illi corda hoīm an̄ nuda ⁊ frigida q̄ chriſto ceſſore digna fiant operiunHI E. Uel īponūt veſtimēta ſua .i. ſtolā primā immortalitatꝭ ꝑ baptiſmi ſacram̄ta afferūt. Sedit aūtieſus ſuꝑ eū .i. in eis regnare cepit: vt n̄ regnet pctūī laſciua carne: ſꝫ iuſticia ⁊ pax ⁊ gaudiū ī ſpūſāctoMl̓ti aut ſtrauerūt veſtimēta ſua ī via ſub pedibpulli aſine. Qui ſūt pedes? niſi extremi qͥ portāt qꝛad iudicādū ꝯſtituit apl̓s: qͥ ⁊ ip̄i ⁊ſi nō ſūt deoriuꝫī quo ſedit dn̄s: tn̄ cū militibꝰ a iohāne inſtruūtur.BEDA: Uel ml̓ti veſtimēta ſua ī via ſternūt: qaſācti martyres ꝓpͥe ſe carnis amictu exeūtes: ſimplicioribꝰ dei famul̓ viā ſuo ſanguīe parāt. Ml̓ti etiaꝫveſtimēta ſua ī via ſternūt: qꝛ corꝑa ſua ꝑ abſtinetiā domāt: vt dei it̓ ad mōtē parēt: vl̓ exēpla bonaſeq̄ntibꝰ p̄beāt. Frōdes aūt l̓ ramos de arboribꝰ cedut qͥ ī doct̓na v̓itatꝭ ſemina patrū de eoꝝ eloqo rapiūt. ⁊ hͨ ī via dei ad auditorꝭ aīm veniētꝭ: hūili p̄dcatōe ſubmittūt. YTHE. Sternamꝰ ⁊ nos viā vitenr̄e: cedētes ramos de arboribꝰ ſcōs imitātes. Ilaꝫarbores ſcī ſūt: de qͥbꝰ ille ramos cedit: qͥ v̓tutē imūrat̉ eoꝝ. HIERQ. Iuſti enī vt palma florebūt anguſti radicibꝰ: lati in floribꝰ ⁊ fructibus: qm̄ bonusodor chriſti ſunt. Sternūt viā mādatorū dei bonafama. qui preibūt ꝓph̓e ſunt: ⁊ qui ſequebāt̉ apli.FBED. Et quia omnes electi: ſiue qui in iudea eepoterant: ſiue qui nūc in eccleſia exiſtūt: in mediatorem dei ⁊ hominum crediderunt ⁊ credunt. piuipreeunt ⁊ qui ſequuntur Oſanna clamabant.THEO. Sed ⁊ qui preeunt: ⁊ qui ſequuntur nōſtrorum actuum ad laudem ſint dei. Quida enumin preterita vita bonum fecerūt initiū: ſequēs vero