Ca. XI.

io midielectꝭ: vna cū illo ianuā regni celeſt īgrepꝰ mox gētiū ppl̓s cepit ſue illuīatōis ſpē hr̄e:dndicat iuxta viā ſedēs: qꝛ necdū it̉ v̓itatꝭ īgrediēſapoc puenite ꝯtēdit̉ HIERO. Populꝰ etiā iudeor q̄ ſcripturā ꝯfuat nec ꝯplet: iuxta mēſurā mēqicas eſurit. Alamat aūt. Fili dauid miẜere mei. qͥaamerita patriarchaꝝ iudaicꝰ ppl̓s illuīat̉. Cōminātur aūt ei multi vt taceat: qꝛ pct̄a ⁊ demonia cōpecūt clamorē pauꝑis: ſꝫ ille magis clamabat: qꝛ īgravneſcēte bello manꝰ ad lapidē adiutorij hͦ eſt ieſumnurarenū cū clamore leuāde ſunt BED A:. Ppl̓sgriā gētiū agnita fama noīs chriſti ꝑticeps eiꝰ fieriqrebat: cui cōtradicebāt multi: pͥmo iudei: deīde etriles: ne illuminādꝰ mūdꝰ chriſtū īuocaret: nec tn̄uātiū furor eos qͥ ad vitā erant p̄ordinati valeir ſalute pͥuare. Clamātē aūt cecū trāſiēs audiuit:iumanitatē ſuā miẜtꝰ ē: qͥ ꝑ diuinitatꝭ potētiaꝫmētis nr̄e tenebras excluſit. ꝙ enī ꝓpter nos natꝰ ⁊ujs ē ieſus qͣſi trāſijt: qꝛ hec actio tꝑal̓ eſt. Stareaūt dei ē īmutabilit̓ cūcta diſponere. clamātē autēcecū dn̄s vocat̉: cū ppl̓o gētiū ꝑ p̄dicatores v̓bū fidei mittit: qui vocātes cecū animeqͥorē eē ⁊ ſurgere atqꝫ ad dn̄m venire p̄cipiūt: cū p̄dicādo indoctispem eos ſalutis hr̄e: ac de corꝑe vicioruꝫ erigi: atqꝫad v̓tutū ſtudia ſe accīgere iubent. ꝓiecto aut veſtimēto exilit: qͥ abiectꝭ mūdi retinacul̓ expedito mētꝭad largitorē et̓ne lucis ꝓꝑat. HIE. Uenitetiā iudaicꝰ ppl̓s exiliēs nudꝰ veteri hoīe vt hīnulꝰſaliēs ſuꝑ mōtes: qꝛ ſegniciē deponēs ꝓph̓as apl̓osin altꝭ ꝯſiderās ad ſuꝑna ſe extēdit. qͣꝫ ꝯueniēs aūt ēvrdo ſalutꝭ: audiuimꝰ pͥmo ꝑ ꝓphetas: deīde clamaidē poſtea vocamur ꝑ apl̓os: ſurgimꝰ ꝑ pnīaꝫir ꝑ baptiſmū: int̓rogamur ꝑ volūtatē. Cectē int̓rogatꝰ hͦ reqͥrit: vt videat volūtatē domini.EDA. Imitemur gͦ ⁊ nos eū: nō diuitias: nonrrena bona: nō honores a dn̄o ſed lucē q̄ramus:quā videre cū ſolis angelis poſſumus ad quā via fides ē. Un̄ ⁊ ceco rn̄det̉. Fides tua te ſaluū fecit. videt aūt. ⁊ ſeqͥt̉: Qui bonū qd̓ ītelligit oꝑat̉. Ieſū .n.: qͥ bonū qd̓ ītelligit oꝑat̉: qͥ imitat̉: qͥ ꝓſꝑariido noluit: obprobria ac irriſiōes tolerauit. Eteꝝ corꝑaliū delectatōne a gaudio int̓no cecidimꝰ. cū qͣ amaritudīe illic redeat̉ on̄dit̉ THE. Dic̄aūt ꝙ ſecutꝰ ē dn̄m ī via .ſ. ī hac vita: qꝛ pꝰ hāc exclutoēs qͥ h̓ eū nō ſequūt̉ ad oꝑāda mādata eius.IE. Uel via iſta ē q̄ dixit: Ego ſū via v̓itas ⁊ vita. Hec eſt via anguſta q̄ ducit ad ardua hieroſolyme ⁊ bethanie ad mōtē oliuarū qui eſt mōs lumīs¶ Capl̓m. XI.Tcū appropinqͣrent hieroſolyme ⁊ bethanie ad mōtēoliuaꝝ mittit duoſ ex diſciulis ſuis: ⁊ ait illis: Ite ī caſtelluꝫIo cōtra uos ē: ⁊ ſtatī introeūtes ilſuc inuenietis pullū ligatū: ſuꝑ quēnemo adhuc hoīm ſedit: Soluite illū: ⁊ adducite. Et ſiꝗs nob̓ dixerit:ꝗd facitis? dicite qꝛ dn̄o neceſſariꝰ ē

⁊ ꝯtinuo illū dimittet huc. Et abeuntes inuenerūt pullū ligatū āte ianuā foris in biuio: ⁊ ſoluūt eū. Etꝗdā de illic ſtātibꝰ dicebāt ill̓: Quidfacitis ſoluēteſ pullū? Qui dixerūteis: ſic̄ p̄ceꝑat illis ieſus: ⁊ dimiſer̄teis. Et duxer̄t pullū ad ieſū: et īponūt illi ueſtimēta ſua: ⁊ ſedit ſuꝑ eūMulti aūt ueſtimēta ſua ſtrauerūtin uia: alij aut frōdes cedebāt de arboribꝰ: ⁊ ſternebāt ī uia. Et ꝗ p̄ibāt⁊ ꝗ ſeq̄bāt̉ clamabāt dicēteſ: Oſānabenedictuſ qui uenit in noīe dominibenedictū quod uenit regnū patrisnoſtri dauid: oſanna in excelſis.CHRV. Poſtqͣꝫ dn̄s ſue v̓tutis ſufficiētē exꝑientiā declarat: ⁊ crux inſtabat in ianuis: oīa cū iā maiori agit claritate q̄ aduerſarios inflāmatura erant⁊ ideo qͣꝫuis multotiēs pͥus aſcēderit hieroſolymā:nūqͣꝫ tn̄ cū tāta excellētia ſicut modo.. THE. Utſi velīt valeāt gl̓iam eiꝰ agnoſcere ⁊ ꝑ ꝓphetias deeo ꝯpletas ſcirēt ꝙ ē verꝰ deꝰ. Si v̓o noluerīt maiꝰfieret eis iudiciū: qꝛ tot claris miraculis nō crediderūt. huiꝰ igit̉ aduētꝰ claritatē euāgeliſta deſcribensdicit: Et cū appropī. hiero. ⁊ betha. ad mon. oli. mittit duos ex diſci ſuis/ BEDA: Bethania villulaeſt ſiue ciuitas in latere motis oliueti: vbi lazarꝰ eſtſuſcitatus a mortuis. Quomodo autem diſcipulosmiſerit ⁊ ad quid: oſtendit ſubdens: Et ait illis: Itēin caſtellum quod eſt contra vos. ¶THEOPHI.Conſidera vero quāta dominus diſcipulis predixerit: ſcilꝫ ꝙ inuenirēt pullum. vn̄ ſequit̉: Et ſtatī introeuntes illic inuenietis pullū ligatū ſuꝑ queꝫ nemo adhuc hominū ſedit: ſoluite illum ⁊ adducite.et ꝙ impedirentur ab accipiendo. Unde ſequitur:Et ſiquis vobis dixerit: quid facitis? dicite quia domino neceſſarius eſt. ⁊ ꝙ hoc dicto permitterēturaccipere. Unde ſequitur: Et continuo illum dimittet huc. Et ſicut dominus predixerat: ita impleret̉.Unde ſequitur: Et abeūtes inuenerūt pullum ligatum ante ianuaꝫ foris in biuio: ⁊ ſoluunt eum.AVGVSTI. de concor. euangeliſtarū: Mattheus aſinam dicit̉: ⁊ pullum: Ceteri autem de aſinatacent. vbi ergo vtrūqꝫ factum poteſt intelligi: nulla repugnantia eſt: nec ſi alius vnum: alius aliumcommemoraret: qͣꝫto minus moueri oportet ſi alius vnum: alius vtrūqꝫ commemoraret. Sequitur:Et quidam de illic ſtantibus dicebant illis: Quidfacitis: ſoluentes pullum? Qui dixerunt eis: ſicutpreceperat eis ieſus: ⁊ dimiſerūt eis. ſcilꝫ pullum.THEO. Non autem hoc permitterent: niſi diuina virtus eis incumberet cogens illos: preſertimquia rurales exiſtentes ⁊ coloni permiſerūt pullūauferre. Sequitur: Et duxerunt pullum ad ieſuꝫ: etimponunt illi veſtimenta ſua: et ſedit ſuper eum.