CA.x.

nxxiiitie pinitiēda ſterrogites dn̄s riciſirpmrogat quid eis p̄cepit moyſes: qͥ cū reſpōdiſniſiſſe libellū repudij ſcribere: ⁊ dixinete. rn̄dit eis de ipſa lege ꝑ moyſen data: quopiiꝰaeo oeus inſtituerit cōiugiū maſculi ⁊ femīe: dingea que ponit Mattheus: quibꝰ auditis: illi idaepimio ſterrogati reſponderāt xepetie iit. puid ergo mādauit moyſes. FAVG. contravſtū. Nolebat aūt dimitti vxorē a viro qui hancxerpoſuit morā: vt in diſcidiū animꝰ p̄ceps libellicſcriptione refractꝰ abſiſteret: p̄ſertim qꝛ vt perhipent apud hebreos ſcribere lr̄as hebreas nulli faslis ſcribis. Ad hos igit̉ quos oporteret etudētes legis interp̄tes: ⁊ iuſtos diſcidij diſſuamittere voluit eū quē iuſſit libellū dare reIijſi dmiſiſſet vxorē. Nō enī poterat ei ſcribi liis niſi ab ipſis quē ꝑ hāc occaſionē ⁊ neceſſitaem venientē quodāmō ī manus ſuas bono conſilio regerēt: atqꝫ inter ip̄m ⁊ vxorē pacifice agendoſonē cōcordiāqꝫ ſuaderēt. ꝙ ſi tantū ītercideret odiū vt extingui emēdariqꝫ nō poſſet: tūc vtiqꝫſcriberet̉ libellus: qꝛ fruſtra non dimitteret: quā ſicdiſſet vt ad debitā cōiugio charitatē nulla prudēiū ſuaſione reuocaret̉. ꝓpter hoc ſubdit̉: Quibusre ieſus ait. Ad dur. cor. ve. ſcri. ē vo. pre. iſtud. Mama .n. duritia erat: que nec ꝑ libelli īterpoſitionē:ri diſſuadēdi locꝰ iuſtis ⁊ prudētibus tribuebat̉:lui vel flecti poſſet ad recipiēdā vel reuocandamcharitatē. CHRI. Uel dicit̉: Ad duritiaꝫqꝛ ſi anima fuerit purgata deſiderijſ ⁊ulierē nequiſſimā tolerare. Multiit in aīa paſſionibꝰ p̄dictis: multa malaum cōnubiū. ſic igit̉ ab incuſaſen eripit qui dederat legē: ⁊ totū intit. Sed qꝛ graue erat quod dictuꝫuā lemonē reducit dicēs:eature ī̄lū ⁊ feminā fecit eoslū ⁊ feminas. qd̓ exulū ⁊ feminaꝫ: vtterent̉. CHRI. Si audimitti ⁊ alterā ītroduci:s mulieres. Nec ſolū homini deusixit: ſed ⁊ relinquere parētes p̄cepit ⁊ulieri adherere. vn̄ ſequit̉: Et dixit .ſ. deus ꝑ adaꝫ:pter hoc re. ho. pa. ſu. ⁊ ma. ſu. ⁊ adhe. ad vxo.ſuā. Ex ipſo mō locutiōis inſeꝑabilitatē matrimonōſtrās: qꝛ dicit: Adherebit BEDA: Et fier qꝛ dicit: adherebit ad vxorē ſuāª nō ad vxores. Sequit̉: Et erūt duo ī carne vnaF CHRY. i. exmna radice facti: ī vnū corpꝰ cōueniūt. Sequit̉: Itaqꝫ iā nō ſūt duo ſed vna caro ¶BED A¶Primumait̉ nuptiarū ē ex duabꝰ vnā carnē fieri. Caſtitaelucta ſpūi: vnus efficit̉ ſpūs. ICHRV. Poſt hͦ terribile faciēs argumētū nō dixit: ne diuidatis: ſꝫ coluſit: Quod ergo deus cōiunxit: hō n̄ ſeꝑet. NAV.bVcōtra fauſtū: Ecce iudei ex libris moyſi cōuinur: nō eſſe vxorē dimittendā: qui ſcd̓m volunlate legis moyſi arbitrant̉ ſe facere cū dimitterēt.pimiliter ⁊ illd̓ hinc ip̄o chriſto atteſtāte cognoſus deū feciſſe ⁊ cōiunxiſſe maſculū ⁊ feminaꝫ:Id manichei negādo damnātur: nō iaꝫ moyſi liuia ſed chaiſti euāgelio reſiſtētes. ¶ BEDA: Quod

ergo deus cōiunxit vnā faciēdo carne̓ viri ⁊ femīehͦ hō nō pōt ſeꝑare: ſed ſolꝰ deus. Hō ſeꝑat: quandoꝓpter deſideriū ſcd̓e vxoris primā dimittimꝰ. Deuſſeꝑat: quādo ex cōſenſu ꝓpter ſeruitutē dei ſic habemus vxores: quaſi nō habētes. CHRI. Si aūtduo quos deꝰ cōiunxit ſeꝑari nō debēt: multo magis eccleſiā quā deꝰ chriſto cōiunxit: ab eo nō conuenit ſeꝑare. THEO. Quia vero ſcādalizabanturdiſcipuli: tanqͣꝫ ex p̄dictis nō plene eis fuerit ſatiſfactū: ꝓpter hoc enī iteꝝ interrogāt. vn̄ ſequit̉: Et ite.ī do. diſc. eiꝰ de eodē īter. eū HIERO. Scd̓a īterrogatio ab apoſtolis iterū dicta ē: quia de eadē rede qua phariſei eū īterrogauerūt .i. de cōiugij ſtatu⁊ hoc ꝓprie. Iterata enī verbi ſnīa: nō faſtidiū ſedeſuriē ⁊ fitim p̄ſtat. vn̄ qui me comedūt: adhuc eſuriēt: ⁊ qͥ me bibūt adhuc ſitiēt. Melliflua enī ſapiētie eloquia guſtata: diligētibus multimodū ſaporēreddūt. vn̄ dn̄ſ iterato diſcipulos īſtruit. nam ſequitur: Et dixit ill̓: Quicūqꝫ dimi. vx. ſu. ⁊ al. dux. adul.com. ſu. eā¶ CHRI. Adulteriū vocat nō cū ſua ſimul eſſe: Nō enī ē ſua quā accepit prīa derelicta: ⁊ꝓpter hoc cōmittit adulteriū ſuꝑ eam .i. ſuꝑ ſcd̓amquā ītroducit. Idē aūt eſt ⁊ de muliere. vn̄ ſequit̉:Et ſi vx. di. virū ſuū: ⁊ alij nup. mechat̉. Nō enī alteri vt ꝓprio viro pōt cōiungi: ſi ꝓpriū derelinquat.Et quidē lex ꝓhibuit adulteriū manifeſtū: ſaluatorhoc nō manifeſtū: neqꝫ ab oībus notu: nature contrariū. BEDA: In mattheo vero ſcriptū eſt plenius: Quicūqꝫ dimiſerit vxorē ſuā niſi ob fornicationē. Una ergo ſolūmo carnalis eſt cauſa: fornicatio. Una ſpiritalis: timor dei: vt vxor dimittat̉: ſicutmulti religiōis cā feciſſe legunt̉. Nulla aūt cā eſtdei lege ꝑſcripta: vt viuēte ea que relicta ē aliā adducatur. CHRI. Quod aūt Mattheꝰ dicit phariſeis hec verba dixiſſe: Marcus vero diſcipulis: n̄eſt cōtrariū. cōtingit enim hec ⁊ his ⁊ illis dcā eē¶ Et offerebāt illi ꝑuulos: ut tāgeret illos. diſcipuli aut cōminabant̉offerētibus. Quos cuꝫ uideret Ieſus: īdigne tulit. Et ait illis: Sinite ꝑuulos uenire ad me: ⁊ ne prohibueritis eos: taliū enī e regnū dei.Amē dico uobis: ꝗſꝗs nō receperitregnū dei uelut ꝑuulus nō ītrabit īillud. Et cōplexās eos ⁊ imponesmanus ſuper illos: bn̄dicebat eos.THEO. Oſtēſa ſuꝑius nequitia phariſeoꝝ chriſtū tētantiū: nūc on̄ditur multa fides turbaꝝ: quetm̄ manuū impoſitiōe putabant chriſtuꝫ bn̄dicereꝑuulos quos illi offerebāt. vn̄ dicit̉: Et offe. illi paruū. vt tā. eos. ¶CHRI. Sed diſcipuli ꝓhibebāt oſferētes ꝓpter chriſti dignitatē. Et hoc ē quod ſubditur: Diſci. aūt. cō. offe. Saluator aūt erudiēs diſcipulos ſapere moderata: ⁊ timorē cōculcare mūdanum: accipit pueros ⁊ eis p̄nunciat regnuꝫ dei. vn̄ſequit̉: Et dixit illis: Sinite paruū. ve. ad me. ⁊ neꝓhi. eos. ¶ORIGE. Siquis ergo eoꝝ qͥ doctrinā

qͥ docD 2