¶Haircurs
tis? Sūt enī ſales ſal hn̄tes. qͥ .ſ. hn̄t gr̄e plēitudinē.⁊ ſūt ſales ſal nō habētes: qͥ enī nō ſunt pacifici: ſaſūt īſulſum/ BEDA. Uel bonū ē ſal: bonū eſt deiverbū audire frequētiꝰ: ⁊ ſale ſapiētie ſpiritalis cordis archana cōdire yTHEO. Sicut eī ſal carnesꝯſeruat: ⁊ vermes ea̓s nō finit generare. ſic ⁊ ẜmōedoctoris ſi deſiccatiuꝰ erit: carnales homīes cōſtrīgit: ⁊ ī eis inextinguibilē vermē nō ſinit generari.Si vero ſit īſulſus .i. ſi virtutē deficcatiuā ⁊ cōſeruatiuā nō habeat: in quo cōdiatur CHRI. Ul̓ ẜmmattheū diſcipuli chriſti ſūt ſal: qͥ totū orbē conſeruāt: reſiſtētes putredini q̄ ē ab idolatria ⁊ fornicatione peccatoꝝ. Pōt etiā ītelligi ꝙ vnuſquiſqꝫ noſtrū habeat tantū ſalis: qͣꝫtū capax ē dei gratiaꝝ. vn̄⁊ apoſtolꝰ cōiungit gratiaꝫ ſali. di. Sermo vr̄ ſit ingratia ſale cōditus. Sal etiā ē dn̄s Ieſus chriſtus qͥfuit ſufficiēs totā terrā cōſeruare: ⁊ multos ī terrafecit ſales: quoꝝ ſi aliqͥ marceſcāt: poſſibile eſt enī ⁊bonos ī putredinē trāſmutari: dignū ē vt foraſ mitant̉. HIERO. Uel aliter: Sal īſulſum ē qͥ amatprīcipatū: ⁊ īcrepare nō audet. vn̄ ſeqͥt̉: Habe. ī vo.ſal. ⁊ pa. ha. īter vos. vt .ſ. ſalſedinē correptiōis amorxximi temꝑet: ⁊ dilectionē ꝓximi ſal iuſticie ꝯdiatGREG. ſuꝑ Ezechie. Uel hͦ dicit̉ ꝯͣ quoſdā quosdū maior cōſciētia erigit: a ceteroꝝ ſocietate diſiungit: ⁊ quo plus ſapiūt: eo a cōcordie v̓tute reſipiſcūtGREG. ī paſto. Qui ēt loqͥ ſapiēter nitit̉: magnooꝑe metuat ne eiꝰ eloquio audientiū vnitas cōfundatur: ne dū ſapiēs videri deſiderat: vnitatis compagē īſipienter abſcidat/ THEO. Uel qͥ cōſtrīgitſe vīculo dilectiōis ad ꝓximū: hic ſalē habet: ⁊ ex hͦpacē cū fratre ſuo. ¶ A VG. de cō. euā. Hec Marodn̄m locutū fuiſſe cōtextim cōmemorat: ⁊ aliqͣ poſuit q̄ nullus alius euāgeliſtarū poſuit: alia vero q̄mattheꝰ quoqꝫ poſuit: ⁊ aliqͣ que mattheꝰ ⁊ lucas.ſed illi ex alijs occaſionibꝰ: ⁊ ī alio rerū ordine. vnde mihi videt̉ etiā hoc loco dn̄ꝫ dixiſſe que alijs locis dixit: qꝛ ſatis pertinebāt ad hāc ip̄am eiꝰ ſentētiam: qua vetuit ꝓhiberi virtutes ī noīe ſuo fieri: ētab illo qͥ cū diſcipul̓ eū nō ſequebat̉.L.I.T īde exurgēs uenit ī fines iu¶ dee ultra iordanē ⁊ ꝯuēiūt iterū turbe ad eū: ⁊ ſic̄ ꝯſueuerat iteꝝdocebat illoſ. Et accedēteſ phariſeiint̓rogabāt eū: ſi licet uiro uxorē dimittere tētātes eū? At ille rn̄dēs dixit eiſ: Quid uobis p̄cepit moyſeſ?Qui dixerūt: Moyſes ꝑmiſit libellū repudij ſcribere ⁊ dimitter̄. Quibus rn̄dens Ieſus ait: Ad duritiācordis ur̄i ſcripſit uob̓ p̄ceptū iſtudAb initio aūt creature maſculuꝫ ⁊feminam fecit eos deꝰ. Propt̓ hocrelīquet hō patrē ſuū ⁊ matrē: ⁊ adherebit ad uxorē ſuā: ⁊ erūt duo in
carne una. Itaqꝫ iā nō ſunt duo. ſtuna caro. Qd̓ ergo deꝰ ꝯiunxit. hōnō ſeparet. Et ī domo iteꝝ diſcipuli eiꝰ de eodē īterrogauerūt eū. Etait ill̓: Quicūqꝫ dimiſerit uxorē ſuam ⁊ aliā duxerit: adulteriū cōmitit ſuꝑ eā. Et ſi uxor dimiſerit uirſuū ⁊ alij nupſerit mechatur.BEDA: Hucuſqꝫ marcꝰ ea narrauit de dn̄o quein galilea fecit ⁊ docuit: Hic īcipit enarrare queiudea fecit ⁊ docuit ſiue paſſus ē: ⁊ pͥmo quitieiordanē ad orientē. Et hͦ ē qd̓ dicit̉: Et īde exur. ve.in fi. iu. vl. ior. Deīde etiā citra iordanē quādo veiiericho: bethaniā: ⁊ hieroſolymā. Et cū oīs iudeoꝓuincia generalit̓ ad diſtinctionē aliarū gentiū iudea ſit dicta: ſpecialiꝰ tn̄ meridiana eiꝰ plaga applabat̉ iudea ad diſtinctionē ſamarie: galilee:polis: ⁊ ceterarū ī eadē ꝓuīcia regionū THEOUiſitat aūt regionē iudee: quā ſepe ꝓpter iudeorūemulationē reliq̄rat: qꝛ paſſio ī ea erat futura: nontamē aſcēdit tūc hieroſolymā: ſꝫ iudee confinia vtturbe nō malicioſe ꝓficeret. Hieroſolyma enī eratoꝑatrix oīs neqͥcie ob malicia iudeoꝝ. vn̄ ſequituEt cōue. ite. tur. ad eum: ⁊ ſicut cō. ite. doce. illos.BEDA. Notāda ē mentiū diſtātia ī turbis ⁊ phariſeis. he cōueniūt vt doceant̉: ⁊ ſui ſanent̉ īfirmſicut mathe. cōmemorat. illi accedūt vt ſaluatotētando decipiāt. vn̄ ſequit̉: Et acce. pha. īter. eūſli. viro vx. di. tē. eū. THEO. Accedūt quidē nō deſerētes eū: ne turbe in eū crederēt: ſed cōtinue accdētes credebāt eū in dubitationē īducere: ⁊ eū perīterrogatiōes cōfundere: Propoſuerūt aūt ei queſtionē ex vtraqꝫ ꝑte p̄cipitiū habentē: vt ſi dicat ꝙlicet viro vxorē dimittere: vel nō licet: accuſarētſum cōtradicētes eidē ex dogmatibꝰ moyſi. Chriſiigitur ſapīa ip̄a rn̄dit eis reſpōſionē: illoꝝ lafugiente CHRI. Interrogatꝰ .n. ſi licet: nō ſtatrn̄dit: nō licet: ne tumultuent̉: ſꝫ pͥmo eos legis ſententiā voluit rn̄dere: vt qd̓ eū dicere oportebat hͦ īli reſpōderēt. vn̄ ſequit̉: At ille reſpō. ait: Quid vobis p̄ce. moyſes? Sequit̉: Qui dixerūt. Moyſes permiſit libellum repudij ſcribere ⁊ dimittere. Proponūt quidē moyſen hoc dixiſſe: aut ꝓpter īterroonē ſaluatoris: aut volētes in eū virorū multitudūnem īcitare. Etenī hoc iudeis erat īdifferēs ⁊ omēshoc oꝑabant̉ tanqͣꝫ a lege ꝑmiſſuꝫ AVG. de cōeuā. Nihil aūt ad rei veritatē intereſt: vtrū dn̄o ſeꝑationē ꝓhibēti: ⁊ ſententiā ſuā de lege firmanti:ipſi turbe vt Mattheus narrat intulerīt queſtionem de libello repudij per eundē moyſen ſibi pmūſo: an hoc quidē illi de p̄cepto moyſi illos īterrosti reſpōderīt: vt Marcus hic dicit. naꝫ ⁊ poluntaseius ita ſe habebat: vt nō eis redderet ratione: cillud Moyſes ꝑmiſerit: niſi priꝰ ipſi hoc comenraſſent. Cū exgo volūtas loquentiū: cui debet̉ vbaſeruire ab euāgeliſta vtroqꝫ mōſtrata ſit: nihil lt ceſt iā: licet diuerſus inter ambos fuerit modꝰ nalrādi. Poteſt etiā hoc ītelligi: ꝙ ſicut dicit Mate