Ca. IX.
amputa illū. Bonū ē tibi claudū introire īuitā eternā: qͣꝫ duos pedespabentē mitti ī gehēnā ignis īextinibilis ubi uermis eoꝝ nō morit̉:ignis nō extīguit̉. Qd̓ ſi oculꝰ tucādalizat te eijce eū. Bonum ē tibiIuſcū ītroire in regnū dei: qͣꝫ duosoculos habētē mitti ī gehēnā igniſ:ubi uermis eoꝝ nō morit̉: ⁊ ignisnō extiguit̉. Oīs enim igne ſaliet̉: ⁊ois uictīa ſale ſaliet̉. Bonum ē ſal:Qd̓ ſi ſal īſulſum fuerit: ī quo illudcōdietis? Hēte in uobis ſal: ⁊ pacēhabēte inter uos.QA: Quia ſupra docuerat dn̄s ne ſcandalizaVeos qͥ credūt ī eū: nūc cōſequēter admonet qͣꝫe debeamꝰ eos qͥ ſcādalizare nos .i. verbo vl̓exēplo ſuo ad ruinā peccati ꝓpellere certāt. vn̄ dicit. Et ſi ſcā. te ma. tu. abſc. illCHRI. Nō de mēbris hͦ dicit: ſꝫ de ꝓpinquis amicis: quos qͣꝫtum adſaria ī mēbroꝝ ordīe nos habemꝰ. Nihil enitā nociuū vt ꝑnicioſa ſocietas 7BEDA. Manupe noſtrā appellat neceſſariū amicū: cuiꝰ auxiidiano opꝰ habemꝰ. ſꝫ ſi talis nos ledere incā aīe voluerit: excludēdꝰ ē a noſtra ſocietate: ne ſilito ī hac vita partē habere volumꝰ: ſimul ī furo cū illo ꝑeamꝰ. vn̄ ſequit̉: Bo. ē ti. de. ītro. ī viqͣꝫ du ma. ha. ire ī ge. ī ig. inex/ GLO. Debilē dicitprio alicꝰ amici p̄uatū. Nā meliꝰ ē abſqꝫ amico ire ī vitā: qͣꝫ cū eo ire ī gehennā HIERO. Uelalit̓: Bonū ē tibi debilē īgredi ī vitā .i. ſine pͥncipaduas manꝰ habentē. Due manꝰ principatusitas ⁊ ſuꝑbia. abſcide ſuꝑbiā tenēs humileꝫipatu/ CHRI. Deīde teſtimoniū ꝓpheticuꝫicit dicēs: Ubi ver. eo. nō mo. etiō ex. Nō de ſenſibili verme hͦ dicit: ſꝫ vermē cōientiā vocat mordentē animā ꝙ nō ſit oꝑata boi. Uqͦſqꝫ .n. ſuiipſiꝰ accuſator fiet: rememorāsq̄geſſit ī vita mortali: ⁊ ſic eoꝝ vermis īmortalis ꝑnet/ BEDA: Sicut aūt vermis ē dolor īteriuſſans: ſic ignis ē periā extrīſecꝰ ſeuiēs. Uel ī verutredinē gehēne ſicut ī igne ardorē deſignat.AVC.xxj. de ciui. dei: Utrunqꝫ aūt hoꝝ ignē .ſ. acqͥ volūt ad aīe penas nō ad corꝑis ꝑtinere:dicūt etiā vri dolore aī ſero ac īfructuoſe penitentis eos qͥ fuerīt a regno dei ſeꝑati. Et iō ignē ꝓ iſtoolore vrēte nō īcongrue poni poſſe cōtendūt: ẜmlllud apoſtoli: Quis ſcādalizat̉ ⁊ ego nō vror? Eundē etiā vermē putāt ītelligēdū eſſe: ẜm illud: Sicutlinea veſtim̄tuꝫ ⁊ vermis lignū: ſic meror excruciator viri: qͥ ſi penas ⁊ aīe ⁊ corꝑis ī illo ſupplicio futuras eē nō dubitāt: igne vr̄i corpꝰ: animā vero roꝯdāmodo verme meroris affirmāt. ꝙ ⁊ ſi debiſus or: qꝛ abſurdū eſt ibi dolorē aut corꝑis aūt aīeperuturū. Ego tn̄ faciliꝰ eſtimo vt ad corpꝰ vtrūqꝫdica ptinere qͣꝫ neutrū: ⁊ iō tacitū eē in iſtis diuine
ſcripture verbis aī dolorē: qꝛ cōſequēs eē intelligit̉vt corꝑe dolēte animꝰ quoqꝫ cruciet̉. Eligat gͦ quiſqꝫ qd̓ placet: aut ignē tribuere corꝑi: aīe vermē. hͦꝓprie: illud tropice: aut vtrūqꝫ ꝓprie corꝑi. Poſſūtenī aīalia etiā ī ignibꝰ viuere: ī vſtione ſine cōſūption: in dolore ſine morte ꝑ miraculum potētiſſimicreatoris. Seqͥt̉: Et ſi pes tu. ſcā. te. BEDA: Pesamicꝰ dr̄ ꝑꝑ miniſteriū diſcurſus qͣſi ī noͣſtris vſibus accōmodatos. Seqͥtur: Quod ſi ocu. tu. ſcāda.te. Oculꝰ dicit̉ amicꝰ vtilis atqꝫ ſollicitꝰ ⁊ accutusad ꝑſpiciendū. ¶ AVG. de cō. euā. Hic ꝓfecto apparet: ꝙ illi qͥ noīe chriſti ſūt deuoti: ⁊ priuſqͣꝫ chriſtianoꝝ numero ſocient̉: vtiliores ſūt qͣꝫ hi qͥ cū iaꝫchriſtiani appellent̉: ⁊ chriſtianis ſacramētis ībutiſūt talia ſuadēt: vt qͥbus ea ꝑſuaſerīt: ſecū in eternāpenā ꝑtrahāt: quos mēbroꝝ corporaliū noīe tanqͣꝫmanu vel oculū ſcādalizantē iubet erui a corꝑe: hͦē ab ip̄a vnitatis ſocietate vt fine his potiꝰ veniat̉ad vitā: qͣꝫ cū eis eat̉ in gehēnā. Hocip̄o aūt ſeꝑantur a qͥbus ſeꝑantur: ꝙ eis mala ſuadētibus hͦ ē ſcādalizātibus nō cōſentit̉. Et ſiquidē oībus bonis cūqͥbus eis noticia ē de hac ꝑuerfitate īnoteſcunt: aboī penitꝰ ſocietate atqꝫ ab ipſa dininoꝝ ſacramentorū ꝑticipatiōe ſeꝑent̉. Si aūt quibuſdā ita notiſūt: pluribꝰ aūt iſta eoꝝ ē ignota ꝑuerſitas: ita tolerādi ſūt: vt neqꝫ illis ad iniqͥtatis cōionē cōſentiat̉:neqꝫ ꝓpt̓ illos bonoꝝ ſocietas deſerat̉/ BEDAQuia vero dn̄s tertio mentionē vermis ⁊ ignis fecerat: ⁊ hͦ valeamꝰ euitare tormētū: ſubdit: Omniseī igne ſaliet̉. Fetor enī vermiū de corruptiōe ſoletnaſci carnis ⁊ ſanguīs. iōqꝫ caro recēs ſale condit̉:vt exiccato humore ſanguineo: vermeſcere neq̄ant.Et qͥdē qd̓ ſale ſalit̉: vermis putredineꝫ arcet̉. quodv̓o igne ſalit̉ .i. ignibꝰ ſale aſꝑſis recōditur: nō ſolūvermes abijcit: ſed ipſam quoqꝫ carnē cōſumit. Caro ergo ⁊ ſanguis vermes creat: qꝛ delectatio carnalis cui cōdimentū cōtinentie nō reſiſtit: penā luxurioſis generat eternā: cꝰ fetorē quiſqͥs vitare deſiderat: ⁊ corpꝰ ſale cōtinentie ⁊ mentē ſtudeat cōdim̄to ſapīe ab erroris ⁊ vicioꝝ labe caſtigare. Salenī dulcedinē ſapīe: ignis ſpūs ſācti gr̄aꝫ deſignat.Dicit ergo: Oīs igne ſalit̉: qꝛ oīs electꝰ ſapīa ſpūalidebet corruptiōe cōcupīe carnalis expurgariⁱ. Uelignis ē tribulatiōis: quo patiētia fideliū vt ꝑfectūopus habere poſſint exercet̉. CHRY. Simile aūteſt huic qd̓ dicit apoſtolꝰ: Uniuſcuiuſqꝫ opꝰ quale ſit ignis ꝓbabit. Poſtea a leuitico teſtimoniū introducit. di. Et oīſ victīa ſaliet̉ HIERO. Uictīadn̄i ē genꝰ humanū: qd̓ hic ratiōe ſapiētie ſalit̉: dūcorruptio ſanguīs cuſtodia putredinis ⁊ mater vermiū cōſumet̉: ⁊ illic purgatorio igne examinabit̉.BEDA: Poſſumꝰ ⁊ ita ītelligere ꝙ altare dei ſitcor electoꝝ. hoſtie vero ⁊ ſacrificia ī hͦ altari offerēda: bona ſūt oꝑa fideliū. In omībus aūt ſacrificijsſal debet offerri: qꝛ nullū ē opꝰ bonū qd̓ nō ſal ſapiētie: ab oī corruptōe vane laudis: ceteriſqꝫ prauiſſiue ſuꝑfluis cogitatiōibꝰ expurgat/ CHRV. Uelhͦ dicit̉ qꝛ oē munꝰ victīe noſtre: q̄ ē ẜm orationeꝫ⁊ ꝓximi ſubuētionē ſalit̉ igne diuīo de quo dr̄: Isnē veni mittere ī terrā. de quo ſubdit̉: Bonū ē ſal.i. ignis dilectiōis. Qd̓ ſi ſal īſulſum fuerit .i. ſeipſo pͥuatū: ⁊ ꝓpͥa qͣlitate ꝑ qͣm dr̄ bonū ī quo illd̓ cōdie
D