Druckschrift 
Catena aurea super quattuor Evangelistas
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ca. IX.

amputa illū. Bonū ē tibi claudū introire īuitā eternā: qͣꝫ duos pedespabentē mitti ī gehēnā ignis īextinibilis ubi uermis eoꝝ morit̉:ignis extīguit̉. Qd̓ ſi oculꝰ tucādalizat te eijce. Bonum ē tibiIuſcū ītroire in regnū dei: qͣꝫ duosoculos habētē mitti ī gehēnā igniſ:ubi uermis eoꝝ morit̉: ignis extiguit̉. Oīs enim igne ſaliet̉:ois uictīa ſale ſaliet̉. Bonum ē ſal:Qd̓ ſi ſal īſulſum fuerit: ī quo illudcōdietis? Hēte in uobis ſal: pacēhabēte inter uos.QA: Quia ſupra docuerat dn̄s ne ſcandalizaVeos credūt ī: nūc cōſequēter admonet qͣꝫe debeamꝰ eos ſcādalizare nos .i. verbo vl̓exēplo ſuo ad ruinā peccati ꝓpellere certāt. vn̄ dicit. Et ſi ſcā. te ma. tu. abſc. illCHRI. debris dicit: ſꝫ de ꝓpinquis amicis: quos qͣꝫtum adſaria ī mēbroꝝ ordīe nos habemꝰ. Nihil eni nociuū vt ꝑnicioſa ſocietas 7BEDA. Manupe noſtrā appellat neceſſariū amicū: cuiꝰ auxiidiano opꝰ habemꝰ. ſꝫ ſi talis nos ledere in aīe voluerit: excludēdꝰ ē a noſtra ſocietate: ne ſilito ī hac vita partē habere volumꝰ: ſimul ī furo illo ꝑeamꝰ. vn̄ ſequit̉: Bo. ē ti. de. ītro. ī viqͣꝫ du ma. ha. ire ī ge. ī ig. inex/ GLO. Debilē dicitprio alicꝰ amici p̄uatū. meliꝰ ē abſqꝫ amico ire ī vitā: qͣꝫ eo ire ī gehennā HIERO. Uelalit̓: Bonū ē tibi debilē īgredi ī vitā .i. ſine pͥncipaduas manꝰ habentē. Due manꝰ principatusitas ſuꝑbia. abſcide ſuꝑbiā tenēs humileꝫipatu/ CHRI. Deīde teſtimoniū ꝓpheticuꝫicit dicēs: Ubi ver. eo. mo. et ex. de ſenſibili verme dicit: ſꝫ vermēientiā vocat mordentē animā ſit oꝑata boi. Uqͦſqꝫ .n. ſuiipſiꝰ accuſator fiet: rememorāsq̄geſſit ī vita mortali: ſic eoꝝ vermis īmortalisnet/ BEDA: Sicut aūt vermis ē dolor īteriuſſans: ſic ignis ē periā extrīſecꝰ ſeuiēs. Uel ī verutredinē gehēne ſicut ī igne ardorē deſignat.AVC.xxj. de ciui. dei: Utrunqꝫ aūt hoꝝ ignē .ſ. ac volūt ad aīe penas ad corꝑis ꝑtinere:dicūt etiā vri dolore ſero ac īfructuoſe penitentis eos fuerīt a regno dei ſeꝑati. Et ignē iſtoolore vrēte īcongrue poni poſſe cōtendūt: ẜmlllud apoſtoli: Quis ſcādalizat̉ ego vror? Eun etiā vermē putāt ītelligēdū eſſe: ẜm illud: Sicutlinea veſtim̄tuꝫ vermis lignū: ſic meror excruciator viri: ſi penas aīe corꝑis ī illo ſupplicio futuras dubitāt: igne vr̄i corpꝰ: animā vero roꝯdāmodo verme meroris affirmāt. ſi debiſus or: qꝛ abſurdū eſt ibi dolorē aut corꝑis aūt aīeperuturū. Ego tn̄ faciliꝰ eſtimo vt ad corpꝰ vtrūqꝫdica ptinere qͣꝫ neutrū: tacitū in iſtis diuine

ſcripture verbis dolorē: qꝛ cōſequēs intelligit̉vt corꝑe dolēte animꝰ quoqꝫ cruciet̉. Eligat quiſqꝫ qd̓ placet: aut ignē tribuere corꝑi: aīe vermē.ꝓprie: illud tropice: aut vtrūqꝫ ꝓprie corꝑi. Poſſūtenī aīalia etiā ī ignibꝰ viuere: ī vſtione ſine cōſūption: in dolore ſine morte miraculum potētiſſimicreatoris. Seqͥt̉: Et ſi pes tu. ſcā. te. BEDA: Pesamicꝰ dr̄ ꝑꝑ miniſteriū diſcurſus qͣſi ī noͣſtris vſibus accōmodatos. Seqͥtur: Quod ſi ocu. tu. ſcāda.te. Oculꝰ dicit̉ amicꝰ vtilis atqꝫ ſollicitꝰ accutusad ꝑſpiciendū. AVG. de. euā. Hic ꝓfecto apparet: illi noīe chriſti ſūt deuoti: priuſqͣꝫ chriſtianoꝝ numero ſocient̉: vtiliores ſūt qͣꝫ hi iaꝫchriſtiani appellent̉: chriſtianis ſacramētis ībutiſūt talia ſuadēt: vt qͥbus ea ꝑſuaſerīt: ſecū in eternāpenā ꝑtrahāt: quos mēbroꝝ corporaliū noīe tanqͣꝫmanu vel oculū ſcādalizantē iubet erui a corꝑe:ē ab ip̄a vnitatis ſocietate vt fine his potiꝰ veniat̉ad vitā: qͣꝫ eis eat̉ in gehēnā. Hocip̄o aūt ſeꝑantur a qͥbus ſeꝑantur: eis mala ſuadētibus ē ſcādalizātibus cōſentit̉. Et ſiquidē oībus bonisqͥbus eis noticia ē de hac ꝑuerfitate īnoteſcunt: ab penitꝰ ſocietate atqꝫ ab ipſa dininoꝝ ſacramentorū ꝑticipatiōe ſeꝑent̉. Si aūt quibuſdā ita notiſūt: pluribꝰ aūt iſta eoꝝ ē ignota ꝑuerſitas: ita tolerādi ſūt: vt neqꝫ illis ad iniqͥtatis cōionē cōſentiat̉:neqꝫ ꝓpt̓ illos bonoꝝ ſocietas deſerat̉/ BEDAQuia vero dn̄s tertio mentionē vermis ignis fecerat: valeamꝰ euitare tormētū: ſubdit: Omnis igne ſaliet̉. Fetor enī vermiū de corruptiōe ſoletnaſci carnis ſanguīs. iōqꝫ caro recēs ſale condit̉:vt exiccato humore ſanguineo: vermeſcere neq̄ant.Et qͥdē qd̓ ſale ſalit̉: vermis putredineꝫ arcet̉. quodv̓o igne ſalit̉ .i. ignibꝰ ſale aſꝑſis recōditur: ſolūvermes abijcit: ſed ipſam quoqꝫ carnē cōſumit. Caro ergo ſanguis vermes creat: qꝛ delectatio carnalis cui cōdimentū cōtinentie reſiſtit: penā luxurioſis generat eternā: cꝰ fetorē quiſqͥs vitare deſiderat: corpꝰ ſale cōtinentie mentē ſtudeatdim̄to ſapīe ab erroris vicioꝝ labe caſtigare. Salenī dulcedinē ſapīe: ignis ſpūs ſācti gr̄aꝫ deſignat.Dicit ergo: Oīs igne ſalit̉: qꝛ oīs electꝰ ſapīa ſpūalidebet corruptiōe cōcupīe carnalis expurgariⁱ. Uelignis ē tribulatiōis: quo patiētia fideliū vt ꝑfectūopus habere poſſint exercet̉. CHRY. Simile aūteſt huic qd̓ dicit apoſtolꝰ: Uniuſcuiuſqꝫ opꝰ quale ſit ignis ꝓbabit. Poſtea a leuitico teſtimoniū introducit. di. Et oīſ victīa ſaliet̉ HIERO. Uictīadn̄i ē genꝰ humanū: qd̓ hic ratiōe ſapiētie ſalit̉:corruptio ſanguīs cuſtodia putredinis mater vermiū cōſumet̉: illic purgatorio igne examinabit̉.BEDA: Poſſumꝰ ita ītelligere altare dei ſitcor electoꝝ. hoſtie vero ſacrificia ī altari offerēda: bona ſūt oꝑa fideliū. In omībus aūt ſacrificijsſal debet offerri: qꝛ nullū ē opꝰ bonū qd̓ ſal ſapiētie: ab corruptōe vane laudis: ceteriſqꝫ prauiſſiue ſuꝑfluis cogitatiōibꝰ expurgat/ CHRV. Uel dicit̉ qꝛ munꝰ victīe noſtre: ē ẜm orationeꝫ ꝓximi ſubuētionē ſalit̉ igne diuīo de quo dr̄: Is veni mittere ī terrā. de quo ſubdit̉: Bonū ē ſal.i. ignis dilectiōis. Qd̓ ſi ſal īſulſum fuerit .i. ſeipſouatū: ꝓpͥa qͣlitate qͣm dr̄ bonū ī quo illd̓ cōdie

D