Ca. IX.

oni Exix xijs ſecidi aduēt peliā aſſeruit p̄ſic ⁊ ꝯn̄t̉ aſſerit iohānē eē p̄curſorē pͥmi adnn¶¶ Qri ro qu ⁊heliaſreſ C i O Iopine pocat heliā: nō qꝛ helias erat ī ꝑſona: ſꝫ qꝛ heuemiſteriū adiplebat. nc̄ enī ille p̄curſor erit ſecūdiquetꝰ ſic iſte factꝰ ē pͥmi. HHEO. Erat ēt iohannea redargutor Alotes ⁊ eremita vt helias: non tn̄ndiuerūt illū ſic̄ heliā audiēt. nefario v̓o ludo euꝫorciderūt: caput illiꝰ āputāteſ. vn̄ ſeqͥt̉: Et fe. il. q̄. vo.bi. xCAI IAel alit introgabant piol̓iieiū: quō ſcpͥptū ē pati filiū hoīs. Ad hͦ āt qͣſinia dicit. Sic̄ ad ſil̓itudinē helie iohānes venit ⁊ eitulert: ſic ẜm ſcpͥturas oꝫ filiū hoīs pati.Et ueniēs ad diſcipl̓os ſuoſ uiditturba magnā circa eoſ: ⁊ ſcribas cōirētes cū illiſ. Et ꝯfeſtī oīs ppl̓s uidēs icſū ſtupefactꝰ eſt ⁊ expauer̄t: ⁊accurrētes ſalutabāt eū. Et īt̓rogauit eos: Quid int̓ uos ꝯq̄ritis? Etrn̄dens unꝰ d̓ turba dixit: Magr̄ at̄tuli filiū meū ad te hn̄tē ſpm̄ mutūubicūqꝫ eū app̄hēderit allidit illuſpumat ⁊ ſtridet dētibꝰ: ⁊ areſcit.Et dixi diſcipul̓ tuiſ ut eijcerēt illū⁊ nō potuer̄t. Qui rn̄dens eis dixitgnātio īcredula: qͣꝫdiu apud uoſcro? Ꝙdiu uoſ patiar? Afferte illūad me. ⁊ attuler̄t eū. Et cū uidiſſēteū ſtatī ſpūs ꝯturbauit illū: ⁊ eliſuſint̓rā uolutabat̉ ſpumās. Et int̓rozauit pr̄eꝫ eiꝰ: Quātū tꝑis ē ex quoei hoc accidit? At ille ait: Ab īfātiaEt frequent eū ī igne ⁊ ī aqͣm miſitut eū ꝑderet. Sꝫ ſiꝗd poteſ adiuuanos miẜtꝰ nr̄i. Ieſus āt ait illi: ſi poteſcredere: oīa poſſibilia ſūt credētiEt ꝯtinuo exclamās pr̄ pueri cū lachrymiſ aiebat: Tredo dn̄e: adiuuaīcredulitatē meā. Et cū uidiſſet ieſꝯcurrentē turbā cōminatꝰ ē ſpūi imudo dicēs illi: Surde ⁊ mute ſp̄sego p̄cipio tibi: exi ab eo: ⁊ āpliꝰ ne ītroeas ī eū. Et exclamās ⁊ ml̓tū diſcerpēs eū: exijt ab eo: ⁊ factꝰ eſt ſic̄mortuꝰ: ita ut ml̓ti dicerēt: qꝛ mortuꝰ ē. Ieſus āt tenēſ manū eiꝰ eleuauit eū ⁊ ſurrexit. Et cū ītroiſſꝫ ī do

mū: diſcipuli eiꝰ ſecreto int̓rogabāteū: Quare nos nō potuimꝰ eijcere?Et dixit ill̓: Hoc genꝰ in nullo pōtexire: niſi in oratione ⁊ ieiunio.THEO. Poſtqͣꝫ gl̓aꝫ ſuā tribꝰ diſcipulis in mōteon̄derat: reuertit̉ ad alios diſcipulos qͥ cū eo n̄ aſcēderāt ī mōtē. vn̄ dr̄: Et ve. ad di. ſu. vi. tur. mag. circaeos: ⁊ ſcri. cō. cū il. Phariſei nāqꝫ captātes hor ī cūpn̄s n̄ extiterat chriſtꝰ: acceſſer̄t vt ip̄os ad ſe attraherētHIER. Nō ē āt hōi reqͥes ſub ſole: ſꝑ ꝑuulos occidit īuidia. magnos ꝑcutuit fulgura mōtesalij diſcētes cū fide vt turbe: alij inuidētes cū faſtuvt ſcribe ad eccleſiā ꝯuēiūt. Seqͥt̉: Et ꝯfe. ō. po. vi ie.ſtu. ē ⁊ ex/ BED. Notādū ī oībꝰ locꝭ diſtātiā mētis ſcribaꝝ ⁊ turbe. Scribe eī nihil deuotōis: fidei:hūilitatꝭ: ⁊ reuerētie ei exhibuiſſe narrāt̉: ſꝫ veniētedn̄o mox omīs turba ſtupefacta exꝑauit: eūqꝫ ſalutās accurrit. vn̄ ſeqͥt̉: Et ac. ſa. eū. ¶HEO. Affectabāt .n. turbe eū videre: ita vt eū veniētē a lōge ſalutarēt. Quidā v̓o dicūt ꝙ aſpectꝰ eiꝰ ex trāſfiguratōepecioſior factꝰ: turbā ad ſalutatōeꝫ eiꝰ attrahebat.HE. Ppl̓s āt vidēs: ſtupefactꝰ ē ⁊ expauit: nō diſcipuli: qꝛ nō ē tīor ī charitate. tīor ē ẜuoꝝ: ſtupeſcere ſtultoꝝ. Seqͥt̉? Et int̓. eos. Quid int̓ vos cō. Quid.ſ. dn̄s introgat: vt cōfeſſio pariat ſalutē: ⁊ murmurcordis nr̄i ẜmōibꝰ pijs ſoluat̉ BED. Pōt v̓o: niſifallor: ītelligi d̓ hͦ qōnē fuiſſe mota: q̄re ip̄i cū eētdiſcipuli ſaluatoris: ſaluare demoniacū qͥ ī medioerat poſitꝰ nō poſſēt: qd̓ ex ſeq̄ntibꝰ pōt ꝯuīci cū dr̄Et rn̄s vnꝰ de tur. di. Mgr̄. attu. fi. me. ad te. ha. ſpi.mū CHRV. Hūc hoīeꝫ ſcptura infirmū ī fide on̄dit: ex hͦ qd̓ chriſtꝰ dic̄: O gnātio īcredula. ⁊ ꝑ hͦ qd̓ſubdit: Si potes credere. Sꝫ ⁊ſi infidelitas eiꝰ occaſio extiterit demonē nō pellēdi: incuſat tn̄ diſcipulos. vn̄ ſubdit̉: Et dixi diſ. tu. vt eij. ⁊ nō po. Uide ātiſtiꝰ inſipiētiā. Ieſū ī medio turbaꝝ p̄cat̉ diſcipulosincuſās. vn̄ ⁊ dn̄s corā plebe ml̓to magꝭ hͦ ei īputatnō ſolū ī ꝑſonā eiꝰ accuſatōeꝫ ītēdēs: ſꝫ ī ꝑſonā oīuꝫiudeoꝝ. ꝓbabile eī ē ml̓tos pn̄tiū ſcādalizatos: ea q̄nō cōueniebāt de diſcipulis cogitaſſe. vn̄ ſeqͥt̉: Quieis rn̄s dixit: O gnaͣº īcre. qͣꝫdiu apd̓ vos ero: qͣꝫdiuvoſ patiar. In q on̄dit: ⁊ mortē ſe deſiderare: ⁊ graue ei eē cū ill̓ cōuerſari/ BED. Intm̄ aūt nō ē hōiiratus: ſꝫ vitio vt ſtatī ītulerit. Afferte illum ad me:⁊ at. eū. Et cū vidiſ. il. ſta. ſpi. cōtur. illū: ⁊ eli. in terrāvolu CHRX. Hoc āt dn̄s ꝑmiſit ꝑꝑ prēꝫ pueri: vtcū vexātē demonē videret: ad fidē futuro miracl̓otraheret̉ THE. Permittit etiā vexari pueꝝ: vt exhͦ ſciremꝰ demōīs īpietatē: qͥ occidiſſꝫ eū niſi fuiſſꝫ adn̄o adiutꝰ. Seqͥt̉: Et int̓. pa. eiꝰ. Quātū tē. ē ex qͦ hͦei acci? At ille ait. Ab infan. ⁊ freq. eū in ig. ⁊ aqͣ. mi.vt eū ꝑBEDA: Erubeſcat iulianꝰ qͥ dicere audetoēs hoīes abſqꝫ pctī cōtagiōe naſci in carne tāqͣꝫ īnocētes ꝑ oīa: vt fuit adā qn̄ creatꝰ ē. Quid eī huitiſte puer vt ab infātia demōio vexaret̉ acerbiſſimoſi nullo origīal̓ pctī vīcl̓o tenebat̉: qꝛ ꝯſtat illū adhuc ꝓpͥū nō hr̄e potuiſſe pctm̄. GLO. Expͥmat ātin v̓bis ſue petitōis fidei defectu. vn̄ ſubdit: Sed ſiquid po. adiuua nos mi. no. Cū enī dicit: Siqͥd pomanifeſtat ſe de eius potentia dubitare: qꝛ viderat