Marcus
niſi ſolis ſacerdotibꝰ: ⁊ dedit eiſ ⁊ ꝗcū eo erāt. Et dicebat eis: Sabbatū ꝓpter hoīem ſcm̄ eſt: ⁊ non hō ꝓpter ſabbatū. Itaqꝫ dn̄s eſt filiushominis etiam ſabbati.CHRY. Liberati a figura ⁊ veritate vniti Chriſtidiſcipuli: figurale ſabbati feſtū nō ẜuāt. vn̄ dr̄: Et factū eſt iteꝝ cū ſab am. ꝑ ſa. ⁊ diſci. eiꝰ ce. ꝓgre. ⁊ vel.ſpicas BEDA: Legimꝰ ⁊ ī ſequētibꝰ ꝙ erāt qͥ redibāt ⁊ multi: ⁊ nec manducādi qͥdeꝫ ſpaciū hēbant:⁊ iō quaſi hoīes eſuriebāt̉. CHRI. Eſuriētes aūteſcā ſimplicē comedebāt: nō ad voluptatē: ſꝫ ꝓpternaͣe neceſſitatē. Phariſei aūt figure ⁊ vmbre ẜuientes diſcipulos accuſabāt tanqͣꝫ iiuſte agētes. vn̄ ſeqͥtur: Phariſei etiā dicebāt ei: ecce qͥd fa. diſ. t. ſab. qd̓nō licet. AVGV. de oꝑibꝰ monachoꝝ: Popl̓o ſiqͥdē Iſrl̓ ꝑ lege ſcriptā p̄ceptū eſt: vt ī agris ſuis furēnullꝰ teneret: niſi qͥ ſecū aliqͥd vellet auferre. nam qͥnihil aliud attigiſſet qͣꝫ id qd̓ comediſſet: libeꝝ īpunitūqꝫ abire fineret. vn̄ etiā ſpicas vellētibꝰ diſcipul̓dn̄i: de ſabbato potiꝰ qͣꝫ de furto iudei calūniati ſūtCHRY. Dn̄s aūt dauid ī mediū ītroducit: cui aliqn̄ ꝯtigit nō ẜm legē comedere: cū ſacerdotalē tetigit cibū: vt illiꝰ exēplo accuſationē diſcipl̓oꝝ ſoluatSeqͥt̉ enī. Et ait illis: nūqͣꝫ legiſtis qͥd fe. da¬THEOPHI. Fugiēs .n. Dauid a facie Saul: ad prīcipeꝫſacerdotū deuenit: ⁊ panes ꝓpōnis comedit: ⁊ gladiū abſtulit Golie: q̄ dn̄o erant oblata. Querūt veroaliqͥ: qͣlit̓ nūc euāgeliſta Abiathar principē ſacerdotū noīauit: cū liber regū hūc noīet abimelechiI BEDA: Hoc aūt nihil hꝫ diſſonātie. ambo etenī fuer̄tillic: cū veniēs Dauid panes petijt: ⁊ accepit abimelech videlꝫ pͥnceps ſacerdotū: ⁊ Abiathar filiꝰ eiusocciſo āt abimelecha ſaule fugit abiathar ad dauid⁊ comes factꝰ totiꝰ exilij eiꝰ: poſtea eo regnāte: ſūmiſecerdotij ⁊ ipſe gradū accepit: multoqꝫ maioris excellētie filiꝰ qͣꝫ pr̄ effectꝰ eſt. iō dignꝰ fuit cuiꝰ memoriaꝫ dn̄s etiā viuēte pr̄e qͣſi ſūmi ſacerdotis faceret.Sequit̉: Et dicebat eis: Sabbatū ꝓpt̓ hoīeꝫ ſcm̄ eſt:⁊ non hō ꝓpter ſabbatū. Maior .n. eſt cura ſanitati ⁊ vite hoīs qͣꝫ cuſtodia ſabbati adhibēda. Sic igit̉mandatū eſt ſabbatū cuſtodiri: vt tn̄ ſi neceſſitas eſſet: reꝰ nō eēt qͥ ſabbatū violaſſet. iō ſabbato circūcidi n̄ ē ꝓhibitū: qꝛ nec̄e erat fieri. ⁊ machabei neceſſitate īſtāte ſabbato pugnabāt. vn̄ diſcipul̓ eſuriētibꝰqd̓ licitū nō erat ī lege necītate famis ſcm̄ eſt licitūſic̄ hodie ſiqͥs eger ieiuniū corruꝑit: nulla rōe reꝰ tenet̉. Sequit̉: Itaqꝫ dn̄s eſt filiꝰ hoīs etiā ſabbati. qͣfi. d. Dauid rex ſecerdotali cibo paſtꝰ excuſabilis eſt:qͣꝫto magis filiꝰ hoīs verꝰ rex ⁊ ſaccrdos ⁊ dn̄s ſabbati: eul̓ ſaꝝ ſabbato ſpicaꝝ noxa n̄ tenet̉. CHRI.Dn̄m quidē ſabbati ⁊ filiū hoīs ſeip̄m ꝓprie vocat:qm̄quidē dei exn̄s filiꝰ: filius hoīs ꝓpt̓ hoīes dignatꝰ eſt dici. Legis aūt latori ⁊ dn̄o lex nō dn̄at̉. plꝰ eīꝫlicet regi qͣꝫ legibꝰ ſtatuat̉. Infirmis quidē dat̉ lex:nō ꝑfectis ⁊ oꝑantibꝰ ſupra legē. BEDA. Myſtice aūt diſcipl̓i ꝑ ſata trāſeūt: cū doctores ſcī quos īfide inſtituerūt cura pie ſolicitudīs inſpiciūt: quoseſurire nihil meliꝰ qͣꝫ ſalutē intelligimꝰ hoīuꝫ. velle
re aūt ſpicas ē hoīes a t̓rena ītentōe eruere. Fricaraūt māibꝰ ē exēplis v̓tutū a carniſ ꝯcupiſcētia qͣi abuſdā follicul̓ puritatē mētꝭ exuere. Grana mre ē emundatū quēqꝫ a ſordibꝰ vitioꝝ ꝑ ora p̄dicātuꝫ eccl̓e mēbris ī corporari. ⁊ bn̄ hͦ diſcipuli ꝓtes an̄ faciē dn̄i feciſſe mēorant̉: qꝛ doctoriſ nec̄emo p̄cedat: ⁊ ſic cor auditoris ſubſequēs gr̄a ſupnoviſitatōis illuſtret: Bn̄ ſabbatis: qꝛ ⁊ ipſi doctorp̄dicādo ꝓ ſpe future qͥetis laborāt. ⁊ auditores ſmouēt ꝓ et̓na requie īſudare laboribꝰ / THEcqꝛ cū hn̄t in paſſiōibꝰ requiē: tūc alijs ad virtutē octores fiūt euellētes t̓rena. FBEDA. Itē ꝑ ſata anbulāt cū dn̄o qͥ eloqͥa ſacͣ meditari delectāt̉. ecū ī eis panē vite īuenire deſiderāt: ⁊ hͦ ī ſabbati cūſopita mēte a turbulētis cogitatōibꝰ vacare gUellūt ſpicas: ⁊ ꝯtritas purgāt donec ad eſcā pueniāt: cū teſtimonia ſcripturaꝝ ad q̄ legētes ꝑuenmeditādo aſſumūt: ⁊ tadiu diſcutiūt donec ī eiſtdullā dilcōnis īueniūt. veꝝ hec mentiū refectō ſtutis diſplicet: ſꝫ a dn̄o approbat̉.T introiuit iteꝝ in ſynagogā: ⁊ erat ibi hō hn̄s manūaridā. Et obẜuabāt eum ſiſabbatis curaret ut accuſarēt illuEt ait hōi hn̄ti manuꝫ aridā: Surge in mediū. Et dicit eis: Licet ſabbatis bn̄ facere an male: aīam ſaluāfacere an ꝑdere? At illi tacebāt. etcircūſpiciēs eos cū ira: ꝯtriſtatꝰ ſuꝑcecitate cordis eoꝝ ⁊ dicit homini:Extende manum tuam. Et extendit: ⁊ reſtituta eſt manus illi.THEOPHI. Poſtqͣꝫ dn̄s iudeos qͥ diſcipulocuſauerāt ꝙ ſpicas ſabbato euellebāt exēplo dauiꝯfudit: nūc ampliꝰ ipſos ad veritatē reduceculū in ſabbato oꝑat̉: on̄dens ꝙ ſi operari ſabbemiracula ī ſalutē hoīuꝫ piū eſt: nō eſt malū in ſabbato neceſſaria corporis oꝑari. dicit gͦ: Et introi. itrū in ſyna. ⁊ erat ibi hō hn̄s ma. ari. ⁊ obẜ. euꝫ ſi ſabcu. vt accu. eū. BEDA: Quia .n. deſtructionē ſabbati quā in diſcipul̓ arguebāt ꝓbabili excuſaueuiexēplo: nc̄ ip̄ꝫ obẜuādo calūniari volūt: vt ſi ſabbacuret trāſgreſſiōis: ſi nō curet crudelitatꝭ aut ībeculitatis arguāt. Seqͥt̉: Et ait ho. ha. ma. ari. ſurge ī n̄diū/ CHRI. Statuit qͥdeꝫ illū in medio vt treitiaſpectu: ac viſo eo cōpatiant̉ ⁊ maliciaꝫ deponaBEDA: Et p̄ueniēs calumniā iudeoꝝ quā ei parauerat: arguit eos: qꝛ legis p̄cepta praua tētatiōelabāt. Un̄ ſeqͥt̉ Et dicit eis: licet ſabbato bn̄ faceſean male? hoc aūt qͥrit: qꝛ eſtimabāt in ſabbato elūa bonis oꝑbꝰ feriandū: cū lex a mal̓ abſtinere iuboat dicēs: Omne opꝰ ẜuile nō facietis ī eo. ī. peccilqꝛ qͥ facit peccatū ẜuꝰ eſt peccati. Ideꝫ aūt eſt qd̓ pmiſerat: bn̄ facere an̄ male. ⁊ qd̓ poſtea ſubdit. abſaluā facere an ꝑdere. hoc ē hoīeꝫ curare an no noꝙ deꝰ ſūme bonꝰ auctor ꝑditōis nobis eē poſſitieY eiꝰ non ſaluare ſcripture cōſuetudīe ꝑdere didi.