Ca. II.

Nemo aſſumentū pāni rudis aſſuit ueſtimēto ueteri. Alioꝗn aufertſupplemētū nouū a ueteri: ⁊ maiorſciſſura fit. Et nemo mittit uinumnouū in utres uetereſ: alioꝗn̄ diſrūpet uinū utres: ⁊ uinū effundet̉: etutres peribūt. Sed uinuꝫ nouū inutres nouos mitti debet.FO. Sicut ſuꝑiꝰ apud diſcipulos magr̄ argueſortio peccatoꝝ ī ꝯuiuijs: ita nūc ecōuerſorr̄m diſcipuli incuſant̉ de ieiunioꝝ omiſſione: vt ſic īter eos maͣ diſcidij oriret̉. vn̄ dr̄: Et erantiſci. Io. ⁊ phari. ieiu. THEO. Ioh̓is .n. diſcipuliecto poſiti in ꝯſuetudinibꝰ iudaicꝭ ꝑmanebātGV. de cō. euā. Pōt autē putari iō addidiſſeꝙ ſil̓ cū diſcipul̓ Ioh̓is hoc qd̓ ſeqͥt̉ dn̄oattheꝰ hoc diſcipulos Ioh̓is tm̄ dixiſv̓ba q̄ ſequūt̉ magis īdicant alios hocijs. Seq̄t̉ enī: Et veniūt ⁊ dicūt illi: Quaari. ieiu. tui aūt diſci. non ieiu. Hect ꝯuiuas qͥ aderāt veniſſe ad Ieſuꝫita vt qd̓ ait: Ueniūt. nouerat: Et erāt diſci. Io.āteſ veniūt illi quoſt acceſſerūt ad eum⁊ apl̓i aderāt: ⁊ oēspoterat hoc obiecerūt/ CHRI.ariſeoꝝ ꝯͣ Chriſtū zelotipe ſeāt vtꝝ ſolꝰ cuꝫ diſcipul̓ ſuis abſqꝫpugnas ſuꝑet paſſionū. BE⁊ vinū ⁊ ficerā nō bibit: qꝛ illi abſtiet: cui potētia nulla īerat naͣe. Doter ſuppetebat delicta donare: curt: quos abſtinētibꝰ poterat reddere pueiunauit ⁊ Chriſtꝰ ne p̄ceptuꝫ declinaret.cauit cū peccatoribꝰ vt gr̄aꝫ cerneres: agnoſceres ptāteꝫ. Seqͥt̉: Et ait illis Ieſus: nūqͥd poſ. filijdiu ē cū īpōſꝰ ieiunare. AVGV. Mart: Mattheꝰ aūt filios ſpōon tm̄ ſpōſi: ſꝫ etiā ſpōſe ītelliSponſū gͦ ſeip̄ꝫ vocat tanqͣꝫ ecleſiā.Eſt .n. deſpōſatio datio arre .ſ. gr̄elidit orbis terre. THEO. Sponeip̄m vocat: nō ſolū tanqͣꝫ virgīales aīas deintē ſpͥmi aduentꝰ eiꝰ non eſt doloristriſticie hicredūt in eū: neqꝫ laboreſ ꝯtinēſē. Eſt .n. abſqꝫ oꝑatōe legali dans reqͥeꝫ ꝑ bax ꝑ quē facile ſine labore ſalutē ꝯſeqͥmur. Fiiptiaꝝ ſiue ſpōſi ſt̓ apl̓i: qꝛ ip̄i dei gr̄a dignit facti oī bono celeſti: ac oī delectatōe ꝑticipes.RRI. Cōuerſationē aūt ſuā oīs anguſtie dic̄ eēiā: cū ſubdit: Quāto tꝑe hn̄t ſe. ſpō. nō pn̄t ieiu.ſſie triſtat̉ qͥ pn̄s bonū nō hꝫ: qͥ v̓o in pn̄ti accipit:gaudet ⁊ nō triſtat̉. Ut aūt elationē illoꝝ deſtrueret ⁊ on̄deret ꝙ nō ad laſciuiā ꝓpͥos diſcipulos cōat: ſubiūgit: Ueniūt aūt dies cū auferet̉ ab eisſpōſus: ⁊ tūc ieiunabūt ī illis diebꝰ. q. d. Tp̄s erit inquo ſuā virilitatē demōſtrent. qn̄ .n. ſubtrahet̉ ab e-

is ſponſus ieiunabūt: eiꝰ affectātes aduentū: vt ſpūsilli ꝯiūgāt ꝑ corparales anguſtias emūdatos. on̄ditetiā ꝙ nulla necītas eſt vt ſui diſcipuli ieiunēt ſic̄ ⁊illi qͥ ſpōſuꝫ hūane naͣe qͥ vbiqꝫ p̄ſidet v̓bis dei: ⁊ quitribuit ſemē vite ſecū hēbant pn̄teꝫ. Filij etiā ſpōſiqꝛ īfantes ſūt nō pn̄t ꝑ totū ꝯformari pr̄i ⁊ ſpōſo: qͥeoꝝ īfantiā ꝯſiderās dignat̉ eos nō tūc ieiunare: recedēte aūt ſpōſo ꝓpt̓ deſideriū ieiunabūt. ſed cū ꝑfecti fuerīt: ⁊ ſpōſo ꝯiūgent̉ ī nuptijs: regalē ſꝑ comedent cenā. VHEO. Intelligendū eſt aūt ⁊ ſic qm̄oīs hō qui bn̄ oꝑat̉ eſt ſpōſi filiꝰ: ⁊ ſpōſuꝫ ſecū hꝫ .ſ.Chriſtū: ⁊ nō ieiunat .i. oꝑa penitētie nō on̄dit: qꝛ n̄peccat. qn̄ v̓o aufert̉ ſpōſus hoīe in pctm̄ labēte: tc̄ieiunat ⁊ penitet: vt curet delictū. BEDA: Myſtico aūt ſenſu pōt ſic exponi: ꝙ diſcīpl̓i Ioh̓is ⁊ phariſei ieiunāt: qꝛ oīs qͥ de oꝑibꝰ legis ſine fide gloriat̉⁊ qͥ traditōes ſeqͥt̉ hoīm: ⁊ p̄coniū Chriſti aure corporis nō fide cordis ꝑcipit: ſpiritalibꝰ abſtinēs bōisieiuno corde tabeſcit. qͥ v̓o Chriſti mēbris fideli īcorporat̉ amore nō pōt ieiunare: qꝛ carne ip̄iꝰ epulat̉ ⁊anguīe. Seqͥt̉: Nemo aſſumētū pāni rudis .i. noui.CHRY. q. d. qꝛ hi noui p̄dicatores teſtī exiſtūt: legibꝰ eas ẜuire veteribꝰ poſſibile nō eſt. voſ aūt ꝯgrueveteres ſequētes ꝯſuetudīes moſaica ieiunia obẜuatis. Iſti v̓o nouas ac mirabiles obẜuatōes traditurihoībꝰ veteres obẜuare nō eſt nec̄e: ſꝫ eē mētibꝰ virtuoſos. aliquo v̓o tꝑe ieiuniū cū ceterꝭ virtutibꝰ obẜuabūt. Sꝫ hoc ieiuniū differt a ieiunio legꝭ: qꝛ illd̓ eratex necītate: hͦ ex volūtate ꝓpt̓ feruorē ip̄ūs cꝰ nōduꝫſūt capaces. vn̄ ſeqͥt̉: Et nemo mit. vi. no­ BEDA.Diſcipl̓os .n. veteribꝰ ꝯꝑat vtribꝰ: quos vino nouo. i.ſpiritalibꝰ p̄ceptꝭ faciliꝰ diſrūpi qͣꝫ poſſe ꝯtineri dic̄.Erunt aut vtres noui cuꝫ poſt aſcenſū dn̄i deſiderioꝯſolatōis eiꝰ īnouabūt̉: ⁊ tūc nouū vinū nouis vtribꝰ adueniet: hoc eſt ſpūſſcī feruor ſpiritaliū corda replebit. Doctori ēt cauendū eſt ne aīe ī vetuſtate malicie ꝑdurāti: nouoꝝ myſterioꝝ ſecreta cōmittat.THEO. vel al̓r: Diſcipuli veteribꝰ veſtimētꝭ aſſimulati ſūt ꝓp̄t̓ eoꝝ mētis īfirmitatē: qͥbꝰ nō erat ꝯgruūīponere ſtatutū graue ieiunij LBEDA: Qd̓ eſt aliqua particl̓a doctrine q̄ ad noue vite tēperantiā ꝑtinet q̄ generale docet ieiuniū ab oī leticia tꝑaliumdelectationū: qꝛ ſi hoc fiat: ⁊ doctrina ſcindit̉: ⁊ nōꝯuenit vetuſtati. Ueſtimēto aūt nouo bona oꝑa q̄foris agūt̉ iuſinuāt̉. vino aūt nouo feruor fidei ſpei⁊ charitatis qͣ intꝰ reformamur expͥmit̉.¶ Et ſcm eſt iteꝝ cū dn̄s ſabbatisambularet ꝑ ſata: ⁊ diſcipl̓i eiꝰ ceperūt ꝓgredi ⁊ uellere ſpicas. Phariſei aūt dicebāt ei: Ecce ꝗd faciūt diſcipuli tui ſabbatis qd̓ nō licet. Etait illis: Nūquā legiſtis ꝗd feceritdauid qn̄ neceſſitate habuit: ⁊ eſuriit ipſe ⁊ ꝗ cū eo erāt: qūo ītroiuit indomuꝫ dei ſub abiathar principe ſacerdotuꝫ: ⁊ panes propoſitiōis māducauit: quos nō licebat māducare