Marcus

Uel ſanꝰ qͥ lāguerat: domū reportat grabatū: cū aīaremiſſiōe accepta peccatoꝝ: cuꝫ ipſo ſuo corpore adīternā ſui cuſtodiā ſe referty THEO. Oportet etiāgrabatū .i. corpꝰ tollere ad oꝑatōeꝫ boni. tūc .n. ad cōtēplatōeꝫ ꝑtingere valebimꝰ: ita vt qͥ in nobis ſūt cogitatōes dicāt: qm̄ nunqͣꝫ ſic vidimꝰ .i. nūqͣꝫ ſic ītelleximꝰ ſic̄ nūc paralyſi curati. qͥ eīꝫ a peccatis mūdatꝰeſt mūdius videt̉.Et egreſſus eſt rurſus ad mareoīſqꝫ turba ueniebat ad euꝫ: ⁊ docebat eos. Et cū p̄teriret uidit leui alphei ſedentē ad teloneū: ⁊ ait illi: ſequere me. Et ſurgēs ſecutꝰ eſt euꝫ.Et factū eſt cū accūberet ī domo illiꝰ: multi publicani ⁊ peccatores ſil̓diſcumbebāt cū ieſu ⁊ diſcipul̓ eiꝰ.Erāt .n. multi ꝗ ſeq̄bant̉ euꝫ. ⁊ ſcribe ⁊ phariſei uidētes qꝛ māducaretcum publicanis ⁊ peccatoribꝰ: dixerūt diſcipul̓ eiꝰ: Quare cuꝫ publicanis ⁊ peccatoribꝰ manducat. ⁊ bibitmagr̄ ueſter? Hoc audito ieſus aitilliſ: Nō neceſſe hn̄t ſani medico ſꝫꝗ male hn̄t. Non eniꝫ ueni uocareiuſtos: ſed peccatores.BEDA: Poſtqͣꝫ dn̄s in capharnaū docuit: egreſſus eſt ad mare: vt nō ſolū ciuilē vitā hoīum īſtrueret: veꝝ etiā hītatoribꝰ maris euāgeliū regni p̄dicaret: eoſqꝫ fluctiuagos reꝝ labentiū motꝰ ꝯtēnere: acfidei firmitate ſuꝑare doceret. Un̄ dr̄: Et egreſſꝰ rurſus ad mare: oīſqꝫ turba veniebat ad euꝫ: ⁊ docebateos. THEO. Uel poſt miarculū ad mare egredit̉:qͣi ſolitarie voles eē. ſꝫ turba ꝯcurrit iteꝝ vt addiſcasꝙ quantū fugis gloriā tantū ipſa te ꝑſeqͣt̉. Et ſiqͥdeꝫtu ipſā ꝑſeq̄ris: ipſa te fugiet. Inde aūt trāſiens dn̄svocauit Mattheū. vn̄ ſeqͥt̉: Et cū p̄teriret: vidit leuialphei ſedentē ad teloneū. CHRI. Idē aūt ē publicanꝰ a tribꝰ euāgeliſtis noīatꝰ .ſ. Mattheꝰ a mattheo: Leui aūt ſimplicit̓ a Luca: Leui autē alphei aMarco: filiꝰ .n. erat alphei. Binomios aūt ẜm ſcripturā ⁊ alios eſt videre: fic̄ ſocer Moyſi qn̄qꝫ ietro.qn̄qꝫ raguel vocat̉. BED A: Sic ⁊ ideꝫ eſt Leui qͥ⁊ Mattheꝰ. Sꝫ Lucas Marcuſqꝫ ꝓpt̓ verecundiā⁊ honorē euāgeliſte nomē ponere nolunt vulgatū.Ipſe aūt Mattheꝰ iuxͣ illud qd̓ ſcriptū eſt: Iuſtꝰ accuſator eſt ſui: mattheū ſe ⁊ publicanū noīat: vt on̄dat legētibꝰ nullū debere ꝯuerſū de ſalute diffiderecū ipſe de publicano in apl̓m ſit repēte mutatꝰ. Adteloneū aūt .i. ad curā diſpēſationēqꝫ vectigaliuꝫ ſedentē dicit. telos .n. grece latine vectigal noīatur.THEO. Sedebat .n. ī teloneo vt ꝯſuetudīs eſt: autaliquos īpetēs: aut v̓ba vendēs: aut aliqͥd huiuſmōifaciens: qͥbꝰ in ſuis māſionibꝰ telonarij vtunt̉: qͥ dehoc ſtatu ſic ſubleuatꝰ eſt: vt relīquēs oīa chriſtū ſequeret̉. vn̄ ſeqͥt̉: Et ait illi: Seq̄re me. ⁊ ſur. ſe. eſt eū.

BEDA: Seqͥ aūt imitari eſt: iōqꝫ vt pauperē chriſtū nō tam greſſu qͣꝫ affectu imitari poſſet reliqͥtpria qͥ raꝑe ſolebat aliena Nō ſoluꝫ aut lucra revectigaliū: ſꝫ ⁊ ꝑiculuꝫ ꝯtēpſit qd̓ euenire poteratapͥncipibꝰ ſeculi: qꝛ vectigaliū rōes īꝑfectaſ atqꝫ ipoſitas reliqͥt. Ipſe .n. dn̄s qͥ hūc exteriꝰ hūana acutiōe vt ſeq̄ret̉ vocauit: intꝰ dīna inſpiratōe vt n̄vocantē ſeq̄ret̉ accendit. FHI ERO. Sic qͦ T erappoſitꝰ interp̄tat̉ a teloneo negocioꝝ ſecl̓ariū ſoſeqͥt̉ verbū qd̓ dicit: Qui nō renuciauerit oībꝰfidet nō pōt meꝰ eē diſcipulꝰ yTHEO. Qui aut pous alios īpetebat ſic factꝰ eſt beniuolꝰ vt ad comonē plurimos ꝯuocaret. vn̄ ſeqͥt̉: Et ſcm̄ eſt cū accſ. ieſus ī domo illiꝰ multi publicani ⁊ pctōres ſil diſcūbebāt cū Ieſu ⁊ diſcipul̓ eiꝰ YBEDA:. Publicni aūt appellant̉ hi qͥ vectigalia publica exigūt. ſiqͥ ꝯductores ſūt vectigaliū fiſci vel reꝝ publicaꝝ nonō ⁊ hi qͥ ſeculi hꝰ lucra ꝑ negocia ſectant̉ eodē rocabl̓o cēſent̉. Qui viderāt publicanū a pctīs ad iliora ꝯuerſū locū inuēiſſe pnīe: ⁊ ob id ēt n̄ deiperāſalute? neqꝫ v̓o in pͥſtinis vitijs ꝑmanētes veniūt adIeſū vt phariſei ⁊ ſcribe murmurāt: ſed pnīaꝫtes vt ſequēſ euāgeliſte ẜmo deſignat dicēs: Erāt. n̄multi qͥ ſeq̄bant̉ eū. Ibat .n. dn̄s ad ꝯuiuiaoccaſioniē hēret docēdi: ⁊ ſpiritales imitatoribꝰ ſip̄beret cibos: qd̓ in myſterioꝝ figuris ꝯgruit qͥn d̓micilio chriſtū recepit īterno maximis delectatōibꝰexuberantiū paſcit̉ voluptatū. Itaqꝫ dn̄s libent̓ īgndit̉: ⁊ in eiꝰ qͥ crediderit recūbit affcu. ⁊ hͦ eſt bonoopeꝝ ſpiritale cōuiuiū quo diues ppl̓s eget: ⁊ pauepulat̉. THEO. Phariſei aūt hͦ arguūt qͣſe faciēt̓es. vn̄ ſeqͥt̉: Et ſcri. ⁊ phari. vi. qꝛ mā.pec. di. diſ. eiꝰ qͣre cū pu. ⁊ pec. mā. ⁊ bi. ma. vr̄:Si ꝑ matthei elcōneꝫ ⁊ vocatōeꝫ publicanoꝝ fidesexpͥmit̉ gentiū q̄ priꝰ mūdi lucrꝭ inhiabātectoꝑciliū ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ iudeoꝝ īuidiā īſingentiū ſalute torquēt̉. Seqͥt̉: hoc au. Ie. ait ill̓. Inec̄e hn̄t ſa. me. ſꝫ qͥ ma. hn̄t. Sugillat ſcribas ⁊ jriſeos qͥ iuſtos ſe putātes pctōꝝ ꝯſortia declinabaSeip̄m medicū dic̄ qͥ miro medicādi genere vulnratꝰ eſt ꝓpt̓ iniqͥtates nr̄as: ⁊ eiꝰ liuore ſanati ſuSanos aūt ⁊ iuſtoſ appellat eos qͥ ſuā iuſticiā nōtes ſtatuere: iuſticie dei ſūt ſubiecti. Porro maletes ⁊ peccatores vocat eos qͥ ſue fragilitatꝭ ꝯſcīa deuicti: nec ꝑ legem ſe iuſtificari poſſe vidētes. Lhgr̄e penitēdo colla ſubmittūt. vn̄ ſubdit̉: Nō n. vevo. iuſ. ſꝫ pctōres. Nō quidē vt maneāt pctōres ſꝫ vad penitentiā cōuertantur.Et erāt diſcipl̓i iohānis ⁊ phariſeoꝝ ieiunātes: ⁊ ueniūt ⁊ dicūt illQuare diſcipuli iohānis ⁊ pharuſeoꝝ ieiunāt: tui aūt diſcipuli nō īciunat? Et ait illis Ieſus: Nūqd poſūt filij nuptiaꝝ qͣꝫdiu ſponſus cillis eſt ieiunare? Quāto tꝑe hn̄t īcū ſponſū nō pn̄t ieiunare. Uenietaūt dies cum auferetur ab eis ſpoſus: ⁊ tunc ieiunabūt in illis dieb.