Marcus

oꝑatus ē ꝑ homīs figurā ī illis quatuor aīalibus ſignatus videt̉THEOPHRAS. Uel euāgeliuꝫẜm Marcū aqͥla innuit: aꝓphētia .n. Ioh̓is īcepit.Prophetia v̓o acute q̄ a lōge ſūt ſpecl̓at̉ vt aqͥla. I.Nitium euāgelij Ieſu Chri¶ſti filij dei.HERO. ī ꝓlogo Marcꝰ euāgeliſta ſacerdotiū īIſrl̓ agēs ẜm carnē: leuita ad dn̄ꝫ ꝯuerſus euāgeliūin Italia ſcripſit: on̄dens ī eo qͥd ⁊ generi ſuo deberet Chriſtꝰ. naꝫ initiū euāgelij in voce ꝓphetice exclamatōis īſtituēs: ordinē leuitice elcōis on̄dit: p̄dicās Iohannē Iacharie filiū in voce angeli emiſſūdicens: Initium euangelij Ieſu Chriſti filij dei.HIERO. Euāgeliū grece dicit̉: latine bona annūciatio p̄dicat̉: qd̓ ꝓpͥe ad regnū dei ⁊ remiſſionē ꝑtinet peccatoꝝ: etenī euāgeliū ꝑ qd̓ venit redēptio fideliū ⁊ btītudo ſāctoꝝ. Quatuor aūt euāgelia vnuꝫſūt: ⁊ vnū qͣtuor. In hebreo ieſus: ī greco ſother: ī latīo ſaluator dicit̉. Chriſtꝰ aūt grece: meſſias hebraice: latīe vnctꝰ .i. rex ⁊ ſacerdos dicit̉ MBEDA. Cōferēdū aūt ē hoc euāgelij pͥncipiuꝫ prīcipio matheiquo ait: Liber generatiōis ieſu chriſti filij dauid: filij abrahā. Hic aūt dicit̉ filij dei. Ex vtroqꝫ .n. vnusdn̄s Ieſus chriſtꝰ dei ⁊ hoīs filiꝰ ē ītelligēdꝰ. Et apte primꝰ euāgeliſta filiū hoīs eū: ſecūdꝰ filiū dei nomīat: vt a mīoribꝰ ad maiora paulatiꝫ ſēſus noſteraſſurgeret: ac ꝑ fidē ⁊ ſacramēta hūanitatis aſſumpte: ad agnitionē diuine eternitatis aſcēderet. Apte etiā qͥ hūanā erat generationē deſcripturꝰ a filiohoīs cepit: Dauid .ſ. ſiue Abrahā. Apte ēt is qͥ libruꝫſuū ab īitio euāgelice p̄dicatiōis īchoabat filiū deimagis appellare voluit Ieſū Chriſtū: qꝛ hūane eratnature de ꝓgenie patriarchaꝝ veritatē carnis ſuſcipere. ⁊ diuīe fuit potētie euāgeliū mūdo p̄idcare.VLARI. ſuꝑ lucā: Nō aūt ſolo noīe ꝯteſtatꝰ eſtchriſtū filiū dei: ſꝫ etiā ꝓprietate. Nos filij dei ſumꝰſꝫ nō talis h̓ filiꝰ. Hīc .n. verꝰ ⁊ ꝓpriꝰ eſt filiꝰ originenō adoptiōe: veritate. non nuncupatione: natiuitate non creatione.¶ Sicut ſcriptū eſt ī Yſaia ꝓpheta:Ecce mitto angelū meū ante facietuā ꝗ p̄parabit uiā tuaꝫ an̄ te. Uoxclamātis in deẜto: Parate uiā dn̄i:rectas facite ſemitas eius.BEDA. Scripturꝰ euāgeliū Marcꝰ. ꝯgrue pͥmoponit teſtimōia ꝓphetaꝝ: vt eo cūctisⁱ ſine ſcrupulo dubietatis ſuſcipiēda que ſcriberet ītimaret: quohec a ꝓphetis ātea p̄dicta eē demōſtraret. Siml̓qꝫvno eodēqꝫ euāgelij ſui pͥncipio: ⁊ iudeos qͥ legē acꝓphetas ſuſceꝑat ad ſuſcipiendā euāgelij gratiā acſacr̄a que ipſoꝝ ꝓphete p̄dixerāt īſtituit. Et gētilesqͥ ꝑ euāgelij p̄conia ad dn̄m venerāt: ad auctoritatēquoqꝫ legis ⁊ ꝓphetaꝝ ſuſcipiēdā venerādāqꝫ ꝓuocat. vn̄ dicit: Sicut ſcriptū eſt ī Yſaia ꝓpheta: Ecceego mitto āgelū meū ante faciē tuā/ HIERO. deoptīo genere īterp̄tādi: hoc aūt nō ſcribit̉ ī Yſaiaſed ī malachia ī nouiſſimo. xij. ꝓphetaꝝ/ CHRI.Pōt aūt dici ꝙ falſitas ē ſcriptoris. Ul̓ al̓r dicet̉ ꝙouas ꝓphetias ī diuerẜ locis dictas a duobꝰ ꝓphe

tis ī vnū ꝯgregās poſuit. I Yſaia n. ꝓphera ponezechie deſcribit̉ hiſtoriā: Uox clamātis ī detto inmalachia v̓o. Acce mitto āgelū meū. Scd̓s igit̉ enageliſta duas ꝓphetias poſuit vt ab yſaia dictasad vnā lectionē hoc referēs: tacens v̓o a quo dicaAcce mitto angelū meum. AVGV. de oſtioneuāge. Sciēs .n. oīa ad auctorē referēda dcā hec acyſaiā reuocauit qͥ ſenſū iſtū pͥor ītimauerat. Deniqꝫpꝰ v̓ba malachie ſtatī ſubiecit dicēs: Uox clamātī deẜto vt iūgeret v̓ba vtriuſqꝫ ꝓphete ad vnū ſenſuꝫ ꝑtinētia ſub pͥoris ꝓphete ꝑſonā BEDAIIeial̓r ītelligēdū ē: qꝛ ⁊ ſi nō hec v̓ba īuenit̉ ī Yſaia. ſſus tn̄ eoꝝ īuenit̉ ī ml̓tis alijs locis: ⁊ maīfeſtiꝰ īꝙ ſubiūxit: Uox clamātis ī deẜto. Nā ꝙ dixit malachias mittēdū āgelū an̄ faciē dn̄i qͥ p̄pararet viaeiꝰ: hͦ ē qd̓ dixit Yſaias vocē clamātis ī deẜto audiendā que diceret: Parate viā dn̄i. In vtraqꝫ aut qtētia ſiml̓r parāda via dn̄i p̄dicat̉. Potuit aūt fierivt aīo marci euāgeliū ꝯſcribētis ꝓ malachia yſaiasoccurrerit vt fieri ſolet: qd̓ tn̄ ſine vlla dubitatioemēdaret: ſaltē ab alijs admonitꝰ qͥ ip̄o adhuc ī carne viuēte legere potuerūt: niſi cogitaret recordatioſue que ſcō ſpū regebat̉: nō fruſtra occurriſſe aliuoꝓ alio nomē ꝓphete. Sic .n. īſinuant̉ queciphetas ſpūſſanctꝰ dixit: ⁊ ſingl̓a eē oīuꝫ ⁊ oīa ſloꝝ HI ERO. Per malachiā gͦ pr̄is vox ſonat adfiliū q̄ eſt faciēs pr̄is vn̄ agnitꝰ ē IOA Iaūt vocat̉ Ioh̓s: nō nature ſocietate iuOrigenis: ſꝫ officij dignitate. Angelꝰ .n. grece latinnunciꝰ dr̄ quo noīe recte appellari potuit hō illefuit miſſus a deo: vt teſtīoniū ꝑhiberet de lumīe.veniētē ī carne dn̄m mūdo nūciaret: cū ꝯſtet oēs.ſacerdotio fūgūt̉ ob euāgelizādi officiū āgelos poſſe vocari: dicēte ꝓpheta Malachia: Labia ſacerdtis cuſtodiūt ſcīam: ⁊ legē reqͥrūt ex ore eiꝰ: qꝛ alus ē dn̄i exercituū/ THEOPHI. Precuriorigichriſti āgelꝰ dr̄ ꝓpter vitā āgelicā ⁊ reuerētiā exceſam. Qd̓ aūt dr̄. Ante faciē tuā. hͦ ſignificat qͣſi diceret: iuxta te ē nunciꝰ tuꝰ. vn̄ oſtēdit̉ ꝓpinqͥtas p̄cuſoris ad chriſtū. Etenī iuxta reges ābulant qͥ ꝓpiſūt magis. Seqͥt̉: Qui p̄parabit viā tuā āte te. Perbaptiſmū .n. p̄parauit aīas iudeoꝝ vt chriſtū ſuſcipret/ HI ERO. Uel via dn̄i qͣ ad hoīes īgredit̉ penitētia ē ꝑ quā deꝰ ad nos deſcēdit ⁊ nos ad illumaſcēdimꝰ. hīc autē initiū p̄dicatiōis Ioh̓is fuit: Penitētiā agite. BEDA. Sicut aūt Ioh̓es āgelꝰ potuit vocari ꝓ eo ꝙ faciē dn̄i euāgelizādo p̄uenitit.recte appellari ⁊ vox potuit: qꝛ verbū dei ſonādo hibat. vn̄ ſeqͥt̉: Uox clamātis ī deẜto. Cōſtat .n̄. ꝙ vnigenitꝰ filiꝰ verbū pr̄is vocat̉. ⁊ ex ip̄a nr̄a locutionecognoſcimꝰ: qꝛ priꝰ vox ſonat vt verbū poſtmodpoſſit audiri HERO. Dr̄ aūt vox clamātꝭ: qꝛ cimor ad ſurdos ⁊ lōge poſitos ſiue cū īdignatiōe ſiri ſolet: que iudaico certū ē populo eueniſſe: dū lolge ē a peccatoribꝰ ſalꝰ. ⁊ aures ſuas obturauerūt icut aſpides ſurde: ⁊ īdignationē ⁊ irā ⁊ tribulatnē a chriſto audire meruerū¶/ CHRI. Der hͦ auꝙ dr̄. In deẜto. maīfeſte on̄dit ꝓphetia nō ī hisſalē diuīa fieri dogmata: ſꝫ in deẜto. Qd̓ īplebat adlitterā Iohāne baptiſta ī deẜto iordanis v̓bi del abparitionē ſalutiferā p̄dicāte Oſtēdit etiā ẜmo ypheticꝰ p̄ter deftū qd̓ a moyſe oſtēſuꝫ fuit vbi ſem