Mattheus

tnellis dator cibat̉ felle: flagellat̉ remiſſio: condetnatur venia: illudit̉ maieſtas: ridet̉ virtus: perfūditur largitor imbriū ſputis. HILA. Eſt autē acetūvinū quod per vitiū aut incurie aut vaſis aceſcit. vinum autē eſt honor mortalitatis aut virtus. Cumigit̉ in adam coacuiſſet: ipſe accepit ⁊ potauit ex gētibus. In calamo enī ⁊ ſpongia vt potaret offerturex corporibꝰ gentiū in ſe ad cōmunionē īmortalitatis ea que in nobis erāt vitiata trāſfudit. REMI.Uel aliter: iudei acetum erant degenerates a vinopatriarcharum ⁊ ꝓphetarū. habebant fraudulentacorda: quaſi ſpongiā cauernoſis atqꝫ tortuoſis latibulis. per arundinē deſignat̉ ſacra ſcriptura: que īhoc facto implebat̉. ſicut enī lingua hebrea vel greca dicit̉ loquela que fit per linguā: ſic ⁊ arūdo dicipoſſet littera vel ſcriptura que in hoc facto īplebatur: que fit per arundinē. ORIGE. Et forſitan qͥcunqꝫ ẜm doctrinā eccleſiaſticā ſapiūt: viuūt auteꝫmale: dant ei vinum bibere felle permixtū. Qui autem alienas a veritate ſententias applicāt chriſto:quaſi eas dicenti: hi ſpongiā implētes aceto: imponunt calamo ſcripture: ⁊ offerūt ori eius. Sequit̉:Ceteri vero dicebant: Sine: videamꝰ an veniat helyas liberans eū. RABA. Quia enī milites praue ſonum vocis dominice intelligebāt: ideo inanit̉aduentū helye expectabant Deū ergo quem ſaluator hebraico ſermone īuocabat: inſeparabiliter ſemper ſecū habebat. AVGV. in ſer. de paſſione: Cūergo nil iam chriſto reſtaret ex penis: mors morat̉:quia ſuum eſſe ibi nil ſentit. Suſpecta eſt vetuſtatinouitas. Hunc primū: hunc ſolum vidit hominempeccati neſcium: noxa liberum: iuris ſui legibus nildebentem. Accedit tamē cōfederata iudaico morsfurori: ⁊ deſperata vite inuadit auctorē. vnde ſeqͥt̉:Ieſus autem iteꝝ clamās voce magna emiſit ſpm̄.Quare autem diſplicet: ſi chriſtus de ſinu patris adnoſtram ſeruituteꝫ venit: vt nos ſue redderet libertati: noſtrā mortē ſuſcepit: vt nos eius morte liberemur: quando nos deſpectu mortis mortales iudeos retulit: terrenos celeſtibꝰ eſtimauit. Quātuꝫ enīdiuina virtus opeꝝ contēplatione lucebat: tantumpati ꝓ ſubiectis ꝓ ſeruis mori inſigne eſt charitatisīmenſe. Ergo hec pͥma cauſa eſt dominice paſſiōisqꝛ ſciri voluit qͣꝫtum amaret hominē deus: qui pl̓ꝰamari voluit qͣꝫ timeri. Secunda cauſa eſt: vt ſnīaꝫmortis quā iuſte declarat: iuſtius aboleret. Quianāqꝫ primus homo adiudicante deo: de reatu īcurrerat mortē: ⁊ eā tranſmiſit ad poſteros. Uenit decelo ſecundus hō peccati neſcius vt mors dānaret̉:que rapere iuſſa: reos īnocentie ipſuꝫ inuadere preſumpſit auctorē. Nec mirandū eſt ſi ꝓ nobis poſuitquod ſuſcepit a nobis .ſ. animā qui ꝓpter nos fecittanta ⁊ talia largitꝰ eſt nobis. 7 AVGV. I felicianum: Abſit enī a fidelibus iſta ſuſpicio: vt ſic chriſtꝰſenſerit mortē noſtrā: vt qͣꝫtum in ſe eſt: vita perdatvitā. Nā ſi hoc ita eſſet: quomodo illo triduo potuiſſe dicimꝰ aliquid viuere: ſi vite fons dicit̉ aruiſſe?Senſit igit̉ mortē deitas chriſti participatione humana: ſiue humani affectus: quē ſponte ſuſceperat:non nature ſue potentiā perdidit: per quam cunctaviuificat. In morte enī noſtra ſine dubio deſtitutūcorpus vita aīam noſtrā non perimit. dū diſcedens

anima nō vim ſuam perdit: ſed quod viuificauerhoc dimittit. ⁊ quantū in ſe eſt: alterius mortē faoipſa non recipit. De ſaluatoris nunc aīa dicemuvt non dicā propter inhabitantē diuinitatē: ⁊ ppiuſticiā ſingularē: certe propter cōmunē moricſortē corpus illo triduo ſic potuit deſerere. vt ipcnon poſſet penitus interire. Credo enim dei filimortuū eſſe: non ẜm penā iniuſticie quā ex totohabuit: ſed ẜꝫ legeꝫ nature: quā pro humani generiredēptione ſuſcepit̉. DAMA. Etſi tn̄ mortuvt hō: ⁊ ſancta eiꝰ anima ab incontaminato diueſt corpore: ſed tn̄ deitas inſeparabilis ab vtriſuꝫmāſit: ab anima dico ⁊ corpore. Et neqꝫ vna ita hypoſtaſis in duas diuiſa eſt: corpus enim ⁊ animacut a principio in verbi hypoſtaſi habuerūt exiſtentiam etiam in morte. Neqꝫ enī anima neqꝫ corpuspropriā habuerunt hypoſtaſim preter hypoſtaſimverbi. HI ERO. Diuine aūt poteſtatis indiciumeſt emittere ſpiritū ⁊ vt ipſe quoqꝫ dixerat:. Nemopoteſt tollere aīam meā a me: ſed ego pono eamiterū ſumo eā. Spiritū enim in hoc loco pro animaintelligamus. Sꝫ quod vitale aūt ſpirituale corfaciat ſeu ꝙ ipſius anime ſubſtantia ſpiritꝰ ſit: iuxiid quod ſcriptuꝫ eſt. Auferes ſpiritū eorum ⁊ defuent. THRISO. in hō. Propter hoc autē ⁊ rocemagna clamauit: vt oſtendat̉ quoniā ẜm eius poſtatē id geritur. Per hoc enī ꝙ moriens vocē emſit magnā: apertiſſime ſe verum deuꝫ eſſe oſtendquoniā homines cum moriunt̉: vix tenuem vocememittere poſſunt. 7AVGV. de cō. euā. Quid arvoce magna dixerit: lucas declarauit. dixit enimclamans ieſus voce magna ait: Pater in manus tuas commendo ſpiritum meū. HILA. Uel ſpiritūcū clamore magne vocis emiſit: dolens non ſe omnia peccata portare.¶¶ Et ecce uelū templi ſciſſum eſt īduas ꝑtes: a ſummo uſqꝫ deorſuꝫEt terra mota eſt: ⁊ petre ſciſſe ſūt⁊ monumēta aperta ſunt: ⁊ multacorꝑa ſcōꝝ ꝗ dormierāt ſurrexerūtEt exeūtes de monumētis pꝰ reſurrectionē eiꝰ uenerūt ī ſanctā ciuitate⁊ apparuerūt multis. Centurio atet ꝗ cū eo erāt cuſtodiētes ieſuꝫ: ulſo terremotu: et his q̄ fiebāt timusrūt ualde dicētes: Uere filiꝰ dei eratiſte. Erāt aūt ibi mulieres multeslōge: q̄ ſecute erāt ieſuꝫ a galilea rniſtrātes ei: inter qͣs erat maria magdalene: et marie iacobi: et ioſeptmr̄: et mater filiorum zebedei.ORIGE. Magna facta ſunt ex eo ꝙ magce clamauit ieſus. vn̄ ſequit̉: Et ecce velu tempiſum eſt in duas ꝑtes a ſūmo vſqꝫ deorſū. 7Ahode con. euā. In quo ſatis on̄dit tūc eſſe ſciſſum as