Martheus

Prīcipes aūt ſacerdotū: ⁊ oē cōſiliū q̄rebāt falſū teſtimoniū ꝯtra ieſū: ut eū morti traderet: ⁊ nō īuenerūt: cū multi falſi teſtes acceſſiſſentNouiſſime autē uenerūt duo falſiteſtes ⁊ dixerūt: Hic dixit: Poſſūdeſtruere tēplū dei: ⁊ poſt triduumreedificare illud. Et ſurgēſ pͥncepsſacerdotum ait illi: Nihil rn̄des adea q̄ iſti aduerſū te teſtificāt̉? Ieſuſaūt tacebat. Et pͥnceps ſacerdotuꝫait illi: Adiuro te ꝑ deū uiuū: ut dicas nobiſ ſi tu es chriſtꝰ filiꝰ dei. Dicit illi ieſus: Tu dixiſti. Uerūtamēdico uobis: āmodo uidebitis filiuꝫhoīs ſedētē a dextris uirtutis dei:⁊ ueniētē in nubibꝰ celi. Tūc pͥncepſſacerdotū ſcidit ueſtimēta ſua dicēſGlaſphemauit. Quid adhuc egemus teſtibꝰ? Ecce nūc audiſtis blaſphemiā. Quid uobis uidet̉? At illirn̄dētes dixerūt: Reus eſt mortis.Tunc expuerūt in faciē eius: ⁊ colaphis eū cederūt. alij autē palmaſ infaciem eius dederūt dicētes: ꝓphetiza nobis chriſte: ꝗs ē ꝗ te ꝑcuſſit⁊CHRY. in ho. Cōgregatis pͥncipibꝰ ſacerdotū: ⁊ota peſtilētie ꝯuēticula: volebāt ſuis inſidijs iudicij formā īponere. vn̄ dicit̉: Prī. aūt ſacer. ⁊ oē cōſi.quere. fal. teſti. cōtra ie. vt eū mor. traderēt. Sed ꝙfictū erat iudiciū: ⁊ oīa tumultꝰ ⁊ turbatōis plena:manifeſtat̉ ꝑ hoc qd̓ ſubdit̉: Et nō inue. cū ml̓. falſiteſtes acceſſiſſēt YORI GE. Falſa enī teſtimoniatūc locū habēt: qn̄ cū calore aliquo ꝓferūt̉. Sꝫ neccolor inueniebat̉ qui poſſet cōtra ieſum adiuuaremēdacia: qͣꝫuis eēt multi grām tribuere volentespͥncipibꝰ ſacerdotū: qd̓ maximā laudē exhibet ieſu:qui ſic oīa irrep̄hēſibil̓r dixit ⁊ fecit: vt nullā veriſimilitudinē inuenirēt in eo rep̄hēſiōis ⁊ mali ⁊ ml̓ti aſtuti. Sequit̉: Nouiſſime aūt vene. du. fal. teſtes⁊ dixe. hic dixit: poſ. deſtru. tē. dei: ⁊ poſt tri. ree. illd̓HIERO. Quō aūt falſi teſtes ſunt: ſi ea dicunt q̄dn̄m dixiſſe legimꝰ; Sed falſus teſtis eſt qui nō eodē ſenſu dicta intelligit: quo dicūt̉. dn̄s enī dixeratde tēplo corꝑis ſui: ſed in ip̄is verbis calūniant̉: vtpaucis additis vel mutatis quaſi iuſtā calūniā faciant. Saluator dixerat: Soluite tēplū hoc. iſti commutāt ⁊ aiūt: Poſſum deſtruere templū dei. Uosinquit ſoluite: nō ego: quia illicitū eſt vt nobiſipſisinferamꝰ manus. deinde illi vertūt: Et poſt triduuꝫreedificare illud vt propͥe de tēplo iudaico dixiſſe vi

deretur. dn̄s autē vt on̄deret animale ⁊ ſpirās templū dixerat: Et ego in triduo reſuſcitabo illud aliaeſt edificare: aliud ſuſcitare/ CHRI. in home square nō attulerūt in mediū accuſatōem de ſolurone ſabbati? quia multotiēs eos ſuꝑ hoc cōfutausrat. THIERO. Ira aūt p̄ceps ⁊ impatiēs nō inueniēs calūnie locū: excutit de ſolio pōtificē: vt velaniam mētis motu corꝑis demōſtraret. vnde ſeqꝫEt ſur. pͥnceps ſacer. ait illi: Nihil reſpōdes ad ea q̄iſti aduer te teſtificant̉: YCHRV. in homel̓. Pocaūt dixit volēs ab eo inexcuſabilē reſpōſiōem elicere: vt ex ip̄a eum caperet. Inutilis aūt erat excuſationis reſpōſio: nullo eam exaudiēte. Et ideo ſequit̉.Ieſus aūt tacebat. Etenī ſolū figura iudicij ibi erain veritate autē latronū erat incurſus ſicut in ſpelunca: ⁊ ideo ſilet/ ORIGE. Ex hoc aūt loco diſcimus cōtēnere calūniantiū ⁊ falſorū teſtiū voces: vtnec reſpōſione dignos eos habeamꝰ qui nō conuenientia dicūt aduerſus nos: maxime vbi maius eſtlibere ⁊ fortiter filere: qͣꝫ defēdere ſine vllo ꝓfectuHIERO. Sciebat enī quaſi deus quicqͥd dixitorquēdū ad calūniā. Quāto ergo ieſus magis tacebat ad indignos reſpōſiōe ſua falſos teſtes ⁊ ſacdotes impios: tātomagis pōtifex furore ſuꝑatꝰead reſpōdendū ꝓuocat: vt ex qualibet occaſiōe ſermonis locū inueniat accuſandi. vn̄ ſequit̉: Et prinſacer. ait illi: Adiuxo te ꝑ deū viuū vt di. no. ſi tu eschriſtꝰ filius dei. YORIGE. In lege quidē adiurādi vſum aliquotiēs inuenimꝰ. eſtimo autē quoninō oportet vt vir qui vult ẜm euangeliū viuere adiuret alterū. Si enī iurare nō licet nec adiurare: ſed⁊ qui reſpicit ieſum imperantē demonibꝰ ⁊ poteſtateꝫ dantē diſcipulis ſuper demonia: dicet ꝙ ẜm ꝑteſtatē datam a ſaluatore nō eſt adiurare demouPrincepſ autē ſacerdotū peccatū faciebat infidiāsieſu: ⁊ ideo imitabat̉ ꝓpriū patrē: qui bis dubie interrogauit ſaluatorē: Si tu es chriſtꝰ filiꝰ dei. vndequis recte dicere poteſt quoniā dubitare de filiodei vtrū ip̄e ſit chriſtꝰ: opus diaboli eſt. Non decebat autē dominū ad adiuratōeꝫ pͥncipis reſpōdeiſacerdotū quaſi vim paſſum: ꝓpter quod nec denegauit ſe filiū dei eſſe: nec manifeſte ꝯfeſſus eſt. nn̄ ſequit̉: Dicit illi ieſus: tu dixiſti. Nō .n. erat dignꝰ cuſti doctrina: ꝓpterea nō eū docet: ſed verbū oriſ eaccipiēs: in redargutōem ip̄iꝰ cōuertit. Sequit̉: derūtamē dico vo. ammo. vide. filiū homi. ſedē. a de.virtutis dei. Uidetur mihi quoniā firmitatē quandam regaleꝫ ſignificat ſeſſio filij hominis. iuxta vūtutē ergo dei qui ſolꝰ eſt virtꝰ fundatꝰ eſt qui accepit omnē poteſtatē a patre ſicut in celo ⁊ in terra.Erit aūt quādo hāc fundatōem videbūt etiā aduelſarij ꝙ a tꝑe diſpēſatōnis incepit impleri. iidelūenī eiꝰ diſcipuli eū reſurgentē a mortuis ⁊ ꝑ hocderūt eū fundatū ad dextrā virtutis. Uel qꝛ rmgitudinē ſempiternā que eſt apud deū a ꝯſtōe mnūdi vſqꝫ ad finē eſt vnꝰ dies. Nihil ergo mirū ꝙ h olcit ſaluator. Ammodo. ſpaciū eſt breuiſſimū vſqꝫ idfinē oſtēdēs. ⁊ nō ſolū ſedētē eū ad dextra vitiviſuros prophetabat: ſed etiam venientē in nubceli. vnde ſequit̉: Et veni. in nubibus celi. he nūbſunt ꝓphete ⁊ apoſtoli chriſti: quibꝰ mādat piūcum oportet: ⁊ ſunt nubes celi non tranſeutes: d