Ca. XXVI.

mua pixerit: cū dicta ſint ab eis qͥ res geſtas vt meminerāt narrauerūt. Sic ergo iſti corpus eū habuiſſe teſtant̉: ſicut ⁊ eū habuiſſe indicāt animā affectiones ille q̄ nō poſſūt eſſe niſi ī aīa: quas nihilominus eiſdē euāgeliſtis narrātibꝰ legimꝰ: Et miratus ē ieſus: ⁊ iratus: ⁊ cōtriſtatus. AMBRO. ſuper lucā: Cū ergo ī euāgelio iſta referunt̉: nō falſovtiqꝫ referunt̉. verū ille hos motus certiſſime diſpēſatiōis gratia ita cū voluit ſuſcepit aīo hūano: vt cūvoluit factꝰ ē hō. Habemꝰ quidē ⁊ nos huiuſmodiaffectꝰ ex humane cōditiōis infirmitate: nō autemita dominꝰ ieſus: cuiꝰ īfirmitas fuit ex ptāte. DAMA. in. iij. lib. Quapropter naturales noſtre paſſiōn̄es ẜm naturā ⁊ ſupra naturā fuerūt ī chriſto. ẜmnaturā enī: qꝛ permittebat carni pati que ꝓpria. ſuper naturā autē: quia nō precedebāt ī eo volūtateꝫnaturalia: nihil enī coactū in chriſto cōſiderat̉: ſedoīa volūtaria. volēs enī eſuriuit: volēs timuit ⁊ cōtriſtatus ē. Et ideo de manifeſtatiōe triſtitie ſubditur: Tūc ait illis: triſtis ē aīa mea vſqꝫ ad mortē.AMBRO. ſuꝑ lucā. Triſtis autē ē: nō ipſe ſed aīaNō enī triſtis ſapīa: nō diuina ſubſtātia: ſed aīa. ſuſcepit enī animā meā: ſuſcepit corpꝰ meum. HIENō autem propter mortem: ſed vſqꝫ ad mortē dicitur cōtriſtatus: donec apoſtolos ſua liberet paſſione. Dicāt qui irrationabilē ieſum ſumpſiſſe animā ſuſpicant̉: quomō cōtriſtet̉ ⁊ nouerit tempustriſticie. qͣꝫuis enī ⁊ bruta mereāt animalia: tamennō nouerūt nec cauſas neqꝫ tēpus vſqꝫ ad qd̓ debeant contriſtari ORI. Uel aliter: Triſtis ē animamea vſqꝫ ad mortē. q. d. Triſtis cepta eſt ī me: nonſemꝑ: ſed vſqꝫ ad tempꝰ mortis: vt cū mortuꝰ fueropeccato: moriar ⁊ vniuerſe triſticie: cuiꝰ principiuꝫtm̄ fuit ī me. Sequit̉: Suſtinete hic ⁊ vigilate mecū. ac ſi dicat: Ceteros quidē iuſſi ſedere ibi quaſi infirmiores ab agone iſto ſeruās eos ſecuros. vos ātquaſi firmiores adduxi: vt collaboretis mecū in vigilijs ⁊ orationibꝰ: tamē ⁊ vos manete hic vt vnuſquiſqꝫ in gradu ſue vocatiōis cōſiſtat: quoniā oīsratia qͣꝫuis fuerit magna habet ſuperiorē FHIERO. Uel nō a ſomno ꝓhibet cuiꝰ tempꝰ nō erat īminēte diſcrimīe: ſꝫ a ſōno īfidelitatꝭ ⁊ corꝑe m̄tis.¶ Et progreſſuſpuſillū: procidit īfaciē ſuā orās ⁊ dicens: Pater mi:ſi poſſibile ē tranſeat a me calix iſte.Uerūtamen non ſicut ego uolo ſedſicut tu. Et uenit ad diſcipulos ſuos ⁊ inuenit eos dormientes: ⁊ dicit petro: Sic nō potuiſtis una hora uigilare mecū? Uigilate ⁊ orateut nō intretis in tētationē. Spiritquidē promptꝰ ē: caro autē īfirma.Iterū ſcd̓o abijt: ⁊ orauit dicens:Pater mi: ſi nō poteſt hic calix trāſire niſi bibaꝫ illū: fiat uolūtas tua.

Et uenit iterū: ⁊ inuenit eoſ dormientes. Erāt enim oculi eorū grauati: Et relictis illis: iterū abijt ⁊ orauit tertio: eundē ſermonē dicēs.ORI. Petrū magis de ſe cōfidentē ⁊ alios adduxit: vt videāt cadentē ī faciē: ⁊ diſcāt nō magna ſedhumilia de ſe ſapere: nec veloces eſſe ad promittendū: ſed ſolliciti ad orandū. ⁊ iō dicit̉: Et progreſſuspuſillū. Nolebat enī lōge fieri ab eis: ſed iuxta eoscōſtitutus orare. et qui dixerat: Diſcite a me quiamitis ſum ⁊ humilis corde. laudabiliter ſe humilian̄s cadit in faciē. vn̄ ſequit̉: Procidit ī fa. ſuā orās⁊ dicēs: Mi pater ſi poſſi ē: tranſeat a me calix iſte.Manifeſtꝰ autē ī oratiōe ſua deuotionē quaſi dilectus ⁊ placēs diſpoſitōibus patris addidit: Uerūtamē nō ſicut ego volo: ſed ſicut tu. Doce̓s vt nonoremus fieri noſtrā volūtatē ſed dei. ẜm autē ꝙ cepit pauere ⁊ triſtari ẜm hoc orat calicē paſſiōis trāſire: ⁊ nō ſicut ip̄e vult: ſed ſicut pater: hoc eſt n̄ ẜmſubſtantiā eius diuinā ⁊ īpaſſibile̓: ſed ẜm naturāhumanā ⁊ infirmā. ſuſcipiēs enī naturā carnis humane oēs ꝓprietates īpleuit: vt nō in phātaſia habuiſſe carnē eſtimaret̉: ſed ī veritate. Propriū ē autem hominis fidelis: primū quidē nolle pati aliqͥddoloris maxime qd̓ ducit: vſqꝫ ad mortē: qꝛ hō carnalis eſt. ſi autē ſic voluerit deus acquieſcere: quiafidelis ē. nam ſicut multū cōfidere nō debemus nenoſtrā virtutē videamur ꝓfiteri: ſic diffidere nō debemus: ne dei adiutoris noſtri īpotētiā videamurꝓnunciare. Notādū ē autē quoniā marcꝰ quidē ⁊lucas hocipſum ſcripſerūt: Iohānes autē orantē ieſum: vt trāſiret ab eo calix nō ītroducit: qm̄ hi magis ẜm humanā naturā eiꝰ exponūt de eo: qͣꝫ ſcd̓mdiuinā: Iohānes autē magis ſcd̓m diuinā. Alit̓ autem ieſus vidēs qualia erāt iudei paſſuri petētes eūad mortē dicebat: Pater ſi poſſibile ē: trāſeat a mecalix iſte. AHIE. Un̄ ſignāter dicit: Calix iſte. hoc ēpopuli iudeoꝝ: qui excuſationē ignorātie habere n̄poſſunt: ſi me occiderīt: habētes legē ⁊ ꝓphetas q̄vaticinant̉. ORI. Rurſus vidēs quāta vtilitas totius mūdi eſſet futura: ꝑ paſſionē ipſius dicebat: Sꝫnō ſicut ego volo: ſed ſicut tu. i. ſi poſſibile ē: vt ſinepaſſiōe mea oīa iſta bona ꝓueniāt: que ꝑ paſſionēmeā ſūt ꝓuētura: trāſeat paſſio hec a me: vt ⁊ mūdus ſaluet̉: ⁊ iudei ī paſſiōe mea nō pereāt. Si aūtſine ꝑditione quorūdā multoꝝ ſalꝰ nō pōt ītroduci: qͣꝫtum ad iuſticiā tuā trāſeat. Calicē autē huncqͥ bibit̉ in multis locis nomīat ſcriptura. Bibit autem calicē totū qͥ patit̉ ꝓ teſtimonio qͥcqͥd fueritei illatū. Effūdit autē accipiēs qͥ denegat: ne aliqͥdpatiat̉. AVG. Et ne quis eū putaret patris minuiſſe poteſtatē: n̄ dixit: Si facere pōt: ſed Si fieri poteſt. vel ſi poſſibile ē: ac ſi diceret̉: Si vis. fieri enimpōt quod ille voluerit. vn̄ ⁊ lucas hocipſum planiꝰītimauit. nō enī ait. Si fieri pōt: ſed ſi vis/ HILA.Uel aliter: nō ait: Trāſeat a me calix iſte. hec enimeēt ꝓ ſe timētis oratio. ꝙ aūt vt a ſe trāſeat rogat:nō vt ipſe p̄tereat̉ orat: ſed vt ī alterū illud qd̓ ad ſetrāſit accedat. Totus igit̉ ſupra eos qͥ paſſuri erant

q 3