Ca. XXVI.
myſterio traditore ſubmoto vt on̄deret̉ iudas nulla iuiuria exaſperatꝰ: qͥ īpietate volūtaria erat p̄ſcitusAVGV. ſuꝑ Io. De vno enī pane ⁊ petrꝰ accepit ⁊ iudas: ſꝫ petrꝰ accepit ad vitā: iudas ad morte CHRI. ī hō. Et hͦ iohānes on̄dit dicēs: Quoniā pꝰ hͦ ītrauit ī eū ſathanas. Etenī maiꝰ peccatūē factū: ⁊ qm̄ cū tali m̄te ad myſteria acceſſit: ⁊ qm̄cū acceſſiſſet: nō factꝰ ē melior: neqꝫ timore: neqꝫ beneficio: neqꝫ honore. chriſtꝰ aūt nō ꝓhibuit eū: qͣꝫnis oīa nouerit: vt diſcas qm̄ nihil dereliqͥt eoꝝ q̄ īcoꝝeptionē cōueniūt/ REMI. In hͦ etiā facto reliqͥt exemplū eccleſie: vt neminē a ſocietate ſui neqꝫa cōione corꝑis ⁊ ſanguīs dn̄i ſegreget: niſi pro aliiuo māifeſto ⁊ publico crimīe/ HILA. Uel ſineiuda paſcha accepto calice ⁊ fracto pane conficit̉:dignꝰ enī eternoꝝ ſacramētoꝝ ꝯmuniōe n̄ fuerat.Diſceſſiſſe autē eū hīc ītelligit̉ ꝙ cū turbis reuerſꝰoſtēdit̉. Sequit̉: Et ait: accipite ⁊ cōedite. AVG.de ver. do. Inuitat dn̄s ẜuos vt p̄paret eis cibū ſeip̄m. Sed qͥs audeat māducare dn̄m ſuū? ⁊ quideꝫqn̄ māducat̉ reficit: ſꝫ nō deficit. viuit māducatuſ:qꝛ ſurrexit occiſus: nec qn̄ māducat̉ ꝑtes de illo facimꝰ. ⁊ quidē ī ſacramēto ſic fit: Norūt fideles quēadmodū māducēt carnē chriſti. vnuſqͥſqꝫ partēꝰ ſuāaccepit. ꝑ ꝑtes māducat̉ ī ſacramēto ⁊ īteger manet. totꝰ ī celo: totꝰ ī corde tuo. Iō aūt iſta dicunt̉ſacramēta: qꝛ ī eis aliud videt̉: ⁊ aliud ītelligit̉ / qd̓videt̉ hꝫ ſpeciē corporalē: qd̓ ītelligit̉: fructu hꝫ ſpiritalē. AVG. ſuꝑ iohānē. Carnē aūt chriſti n̄ edaus tm̄ ī ſacramēto: qd̓ ⁊ multi mali faciūt: ſed vſqꝫ ad ſpūs ꝑticipationē māducemꝰ: vt ī dn̄i corpore tanqͣꝫ mēbra maneamꝰ: vt eiꝰ ſpū vegetemur.AMBRO. de ſacra. Ante enī qͣꝫ cōſecret̉ panis ē.vbi autē verba chriſti acceſſerūt dicētis: Hoc ē corus meū: corpus chriſti eſt.¶ Et accipiēs calicē gr̄as egit: ⁊ dedit illis dicens: Bibite ex hoc oēs.Hic ē enī ſanguis meꝰ noui teſtī: ꝗꝓ multis effūdet̉ ī remiſſione pctōrū. Dico āt uobis: nō bibā āmodode hoc genimine uitis uſqꝫ ī diem illum: cum illud bibam uobſcum nouū in regno patris mei.REMI. Quia corpꝰ ſuū ſub ſpecie panis dn̄s diſcipulis dederat. pulchre etiā calicē ſui ſanguīs tradit eiſdē. vn̄ dicit̉: Et accipiēſ calicē gratias egit. Inquo demōſtrat quātū de noſtra ſalute gratulet̉. ꝓqͥbus etiā ſanguinē ſuū fūderet. CHRI. ī hō. Ideoetiā gratias egit: vt nos doceret qualiter oporteretnos hͦ myſteriū ꝑficere: ⁊ etiā mōſtrauit qm̄ ad paſſionē nō venit nolēs. Erudiuit enī nos qd̓cūqꝫ patimur cū gratiaꝝ actiōe ferre. ⁊ etiā ex hͦ bonā ſpemnobis dedit. Si enī figura hꝰ ſacrificij .ſ. immolatioagni paſchalis: facta ē liberatio populi ab egyptiaca ẜuitute: multomagis veritas liberabit orbe terraru. Sequit̉: Et dedit il. dicēs: Bibite ex hoc oēſ. Neautē hec audiētes turbarent̉: primū ip̄e ſanguinemaū bibit: īducēs eos ſine turbatiōe ad cōmunionē
myſteriorū. HI ERO. cōtra Heluidiū: Sic igiturdn̄s ieſus fuit cōuiua ⁊ cōuiuiū: ip̄e comedēs ⁊ quicōedit̉. Sequit̉: Hic ē ſanguis meꝰ noui teſtamēti.CHRV. ī ho. Hoc ē annūciatiōis legis noue: hocenī ꝓmittebat vetꝰ teſtamētū qd̓ cōtinet nouū. Sicut enī vetꝰ teſtamētū habuit ſanguinē vituloꝝ ⁊ouiū: ita nouū hꝫ ſanguinē dn̄icū REMI. Sicutenī legit̉: qꝛ accepit moyſes ſanguinē agni ⁊ miſit īcraterā: ⁊ intīcto faſciculo hiſopi aſꝑſit populū dicēs: hic ē ſanguis teſtamēti qd̓ mādauit ad nos deus. CHRI. ī ho. Sāguinē aūt nominās: ⁊ paſſionē ſuā ꝓnunciat dicēs: Qui ꝓ multis effundet̉. Etrurſus dicit mortis cām cū ſubdit: In remiſſionempeccatoꝝ vniuerſi orbis terrarū. REMI. Et, notādū qꝛ nō ait: Pro paucis aut pro oībus: ſꝫ ꝓ multꝭqꝛ nō venerat vnā tm̄ gentē redimere: ſꝫ multos deoībus gētibꝰ/ CHRY. ī ho. Hoc autē dicēs on̄ditꝙ paſſio eiꝰ myſteriū ē ſalutis hūane: ꝑ qd̓ etiā diſcipulos cōſolat̉. Etiā ſicut moyſes ait: Hoc erit vobis memoriale ſempiternū. ita ⁊ ip̄e dixit vt Lucasrefert: hoc facite ī meā cōmemorationē/ REMI.Nō ſolū autē panē: ſed etiā vinū offerēdū docuit:vt eſuriētes ⁊ ſitiētes iuſtitiā his myſterijs docereteē recreādos. GLO. Sicut enī corꝑalis refectiofit ꝑ cibū ⁊ potū: ita ſub ſpecie cibi ⁊ potꝰ nobis ſpiritalē refectionē dn̄s preꝑauit. Cōueniēs etiā fuitad ſignādū dn̄icā paſſionē: vt ſub duplici ſpecie hͦſacramētū īſtitueret̉. In paſſiōe enī ſanguinē ſuuꝫeffudit: ⁊ ſic ſanguis eiꝰ fuit a corpore ſeꝑatꝰ. Oportuit ergo ad dn̄icā paſſionē rep̄ſentandā: ſeorſū ꝓponi panē ⁊ vinū q̄ ſūt corporis ⁊ ſanguīs ſacram̄ta. Sciendū tn̄ ē: ꝙ ſub vtraqꝫ ſpecie totꝰ chriſtꝰ cōtinet̉: ſub ſpecie quidē panis ſimul ſanguis cū corpore: ⁊ ſub ſpecie vini ſiml̓ corpꝰ cū ſanguīe. AMBRO. ī epiſtola ad corin. Ideo etiā ī duabꝰ ſpeciebus celebrat̉: valet enī ad tuitionē corꝑis ⁊ animeqd̓ p̄cipimꝰ/ CYPRI. ad cōciliū: Calix v̓o dn̄i nōē aquā ſola ⁊ vinū ſolū: niſi vtrūqꝫ miſceat̉. nec corpus dn̄i pōt eſſe farina ſola aut aqua ſola: niſi vtrūqꝫ fuerit adunatū. AMB. de ſacra. Si autē Melchiſedech panē ⁊ vinū obtulit: qͥd ſibi vult aque mixtio; Accipe rationē: Tetigit moyſes petrā: ⁊ petravndā maximā fudit: petra aūt erat chriſtꝰ: ⁊ vnꝰ demilitibꝰ lācea tetigit latꝰ chriſti: ⁊ de latere eius aqͣfluxit ⁊ ſanguis: aqua vt mūdaret: ſanguis vt redimiret. REMI. Sciendū ē etiā ꝙ vt ioh̓es dic̄: Aque multi populi ſūt. Et qꝛ nos oportet ſemꝑ manere ī chriſto: ⁊ chriſtū ī nobis: vinū aque mixtū offert̉ vt oſtēdat̉: qꝛ caput ⁊ mēbra .i. chriſtꝰ ⁊ eccleſia vnū ſūt corpꝰ: vel vt demōſtret̉ qꝛ nec chriſtuspaſſus ē abſqꝫ amore noſtre redēptionis: nec nosſaluari poſſumꝰ abſqꝫ illiꝰ paſſione. CHRI̓. ī ho.Quia vero de paſſiōe ⁊ cruce eis locutꝰ erat: conſequēter eū qͥ de reſurrectiōe ē ſermonē īducit dicēſ:Dico aūt vo. nō bibā ammodo de hoc geni. vi. vſqꝫī di. ill. cū il. bi. vobiſ. no. ī regno pa. mei. Regnū autē reſurrectionē ſuā nomīat. Ideo autē hoc de reſurrectione dixit ꝙ .ſ. cū apoſtolis eſſet bibiturꝰ: nealiqͥ exiſtimarēt phātaſiā eſſe reſurrectionē. ⁊ iō ꝑſuadētes homībus de chriſti reſurrectiōe dixerunt:Simul comedimꝰ ⁊ bibimꝰ cū eo: poſtquā reſurrexit a mortuis. ꝑ hoc ergo on̄dit ꝙ videbūt eū clare