Mattheus

iuſti autē in uitam eternā.

iuſti autē in uitam eternā.AVG. de fide ⁊ oꝑbꝰ: Nōnulli ſeip̄os ſeducūtdicēteſ ignē et̓nū nō dictū ip̄am penā et̓nā. Hoc ꝓuidēs dn̄s ſnīam ſuā ita ꝯcluſit dicēs: Et ibūt hi inſup. eter. iuſti v̓o in vi. et̓. ORI. Attēde qm̄ cū puſdixiſſet. Uenite bn̄dicti. deīde: Diſcedite maledicti.ꝓpterea ꝙ ꝓpͥuꝫ boni dei ē pͥmū recordari bn̄factabonoꝝ qͣꝫ malefacta maloꝝ: h̓ pͥus noīat penā: deīde vitā bonoꝝ: vt pͥmū q̄ timoris ſūt euitemꝰ mala:poſtea q̄ honoris ſunt appetamꝰ bona/ GRE. xxv.mora. Si gͦ tāta pena mulctat̉ qͥ nō dediſſe ꝯuīcit̉ qͣpena feriēdꝰ ē qͥ redarguit̉ abſtuliſſe aliēa? AVG.xix. de ci. dei: Eſt aūt vita et̓na ſūmū bonū nr̄m ⁊ finis ciuitatꝭ dei: de qͦ fine dic̄ apl̓s: Finē v̓o vitā et̓nā. Sꝫ rurſus qꝛ vita et̓na ab his q̄ familiaritatē n̄hn̄t cū ſcpͥturis ſanctꝭ: pōt accipi etiā ī vita malorūꝑꝑ aīe īmortalitatē: l̓ ꝑꝑ ītermīabiles penas īpioꝝꝓfecto finis ciuitatis hꝰ in quo ſūmū hēbit bonū: l̓pax in vita et̓na l̓ vita et̓na in pace dicēdꝰ eſt vt aboībꝰ poſſit ītelligi 7AVG. i. de tri. Qd̓ .n. dixit dn̄sfamulo ſuo moyſi: Ego ſu qͥ ſū. hͦ ꝯtēplabimur cū viuemꝰ in et̓nū. Ita .n. dn̄s ait: Hec ē vita et̓na: vt cognoſcāt te veꝝ deū. Hec .n. nobiſ ꝯtēplatio ꝓmittit̉actionū oīm finis: atqꝫ et̓na ꝑfectio gaudiorū: de qͣdic̄ ioh̓es: Uidebimꝰ eū ſicuti ē. THIE. Prudēs ātlector intēde ꝙ ⁊ ſupplicia et̓na ſūt: ⁊ vita ꝑpetuamētūⁱ deīceps nō hēat ruinaꝝ. ¶ GR E. xxxiij. mora.At īquiūt iō peccātibꝰ minatꝰ ē vt eos a pctīs cōpeſceret. qͥbꝰ rn̄demꝰ ſi falſa minatꝰ ē vt īiuſticiā corrigeret: etiā falſa ꝓmiẜat vt ad iuſticiā ꝓuocaret. ⁊ ſicdū ſatagūt deū ꝓhibere miẜicordē: nō verēt̉ p̄dicat̉fallacē. At īquiūt ſine fine pūiri nō dꝫ cl̓pa cū fine.qͥbꝰ rn̄demꝰ ꝙ recte dicerent: ſi iudex iuſtꝰ nō cordahoīm: ſꝫ facta pēſaret. Ad diſtricti gͦ iudicis iuſticiāꝑtinꝫ: vt nūqͣꝫ careāt ſupplicio quoꝝ mēs ī hac vitanūqͣꝫ voluit carere pctō/ AVG. Nulliꝰ etiā legisiuſticia attēdit: vt tāta mora tꝑis qͥſqꝫ puniat̉: qͣꝫtavnde puniret̉ admiſit. Nullꝰ .n. extitit qͥ cēſeret taꝫcito nocētiū finiēda eē tormēta: qͣꝫcito factu ē homicidiū l̓ adulteriū. Qui v̓o ꝓ aliquo grādi criminemorte ml̓ctat̉: nūqͥd morā q̄ occidit̉ eiꝰ ſuppliciū leges exiſtimāt: ⁊ nō ꝙ eū in ſēpit̓nū auferāt a ſocietate viuētiū? Iā v̓o dānū: ignominia: exiliū: ẜuituscū plerūqꝫ ſic infligūt̉ vt nulla venia relaxēt̉: nōneꝓ hꝰ vite mō ſil̓ia penis vidēt̉ et̓nis? Iō qͥppe et̓naeē nō pn̄t: qꝛ nec ip̄a vita q̄ his plectit̉ porrigit̉ in et̓nū. Sꝫ īquiūt: Quō gͦ veꝝ ē qd̓ ait xp̄s: In qͣ mēſura mēſi fueritꝭ: remētiet̉ vobis: ſi tꝑale pctm̄ ſupplicio punit̉ et̓no; nec attēdūt vt ꝑꝑ eqͣle tꝑis ſpaciuꝫ:ſꝫ ꝑꝑ viciſſitudinē mali .i. vt qͥ mala fecerit mala patiat̉ eādē dictā mēſurā fuiſſe. Factꝰ ē autē hō malodignꝰ et̓no: qͥ hͦ in ſe ꝑemit bonū qd̓ eē poſſꝫ ī et̓nū¶ GRE. xxxv. mora. At īquiūt: Nullꝰ iuſtꝰ crudelitatibꝰ paſcit̉: ⁊ delinquēſ ẜuꝰ a iuſto dn̄o iccirco cedip̄cipit̉: vt a neqͥcia corrigat̉. Iniqͥ āt gehēne ignibꝰtraditi: quo fine ſꝑ ardebūt? Quibꝰ rn̄demꝰ: ꝙ oīpotēs deꝰ qꝛ piꝰ ē miẜoꝝ cruciatu n̄ paſcit̉: qꝛ āt iuſtꝰē: ab īiquoꝝ vltōe n̄ ſedat̉: ⁊ tn̄ ad aliqͥd īiqͥ ſꝑ ꝯcremāt̉: vt .ſ. iuſti tāto ī et̓nū magꝭ diuine gr̄e d̓bitoresſe eſſe cogͦſcāt: qͣꝫto in et̓nū mala puniri ꝯſpiciūt: q̄ciꝰ adiutorio vitare potuerāt. ¶AVG. xxi. lib. de ci.

dei. Sꝫ nullū ē īquiūt corpꝰ qd̓ dolere poſſit. monō poſſit. Neceſſe ē āt vt viuat dolēs: nō ē necen.vt occidat dolor: qꝛ nec corꝑa iſta mortalia oīa olor occidit. Et vt dolor aliqͥs poſſit occidere illaē: qm̄ ſic ꝯnexa ē aīa huic corꝑi: vt ſūmis dolorcedat atqꝫ diſcedat. tūc aūt tali corꝑi aīa ⁊ eo ꝯctit̉ mō vt illd̓ vīculū nullo dolore vīcat̉. nō q̄nulla: ſꝫ ſēpit̓na mors erit: qn̄ nec viuere aīa podeū nō hn̄do: nec doloribꝰ corꝑis carere moriēdoInt̓ hmōi āt et̓nitatē ſupplicij negātes: miſericoor fuit origenes qͥ ⁊ ip̄m diabolū ⁊ angelos eiugrauiora ꝓ meritꝭ ⁊ diuturna ſupplicia ex ill̓ cruciatibꝰ eruēdos ⁊ ſociādos ſanctꝭ āgel̓ credidit. S.ijlū ꝑꝑ hͦ ⁊ ꝑꝑ alia nōnulla non īmerito reprobaeccl̓ia: qꝛ ⁊ hͦ ꝙ miſericors videat̉ amiſit faciēdo veras mīas qͥbꝰ penas luerēt: ⁊ falſas btītudineſ ī qlſecurū ⁊ ſēpitnū gaudiū nō hrēnt. Lōge aūt al̓r aliorū mīa ab hūano erat affectu: qͥ hoīm illo iudiciodānatoꝝ mīas tꝑales: hoīꝫ v̓o qͥ l̓ citiꝰ vl̓ tardiꝰ liberāt̉ et̓nā felicitatē putāt. Cur āt hec mīa ad vniueſā naͣm manat hūanā: ⁊ cū ad āgelicā vētuꝫ fuerit.mox areſcit. ¶ GR E. xxxij. morꝭ. At īquiūt: Ubi ēſcī ſūt: ſi ꝓ īimicꝭ ſuis quos tūc ardere viderīt: n̄ orbūt? Orāt qͥdē ꝓ īimicis ſuis eo tꝑe quo pn̄t ad fictuoſā pnīam eoꝝ corda ꝯuertere: quō ergo tūcorabit̉ ꝓ illis qͦ iāʸ nullatenꝰ pn̄t ab īiqtate ꝯmutariAVG. xxi. de ci. dei: Itē ſūt alij ab et̓no ſuppliliberatōeꝫ nō oībꝰ hōibꝰ ꝓmittētes: ſꝫ tm̄mo xp̄ibptiſmate ablutꝭ: qͥ ꝑticipes ſūt corꝑis eiꝰ quōlibꝫ vixerīt: ꝑꝑ illō qd̓ ait dn̄s: Si qͥs māducauerit ex hocpane: nō moriet̉ ī et̓nū. Itē ſūt qͥ nō oībꝰ hn̄tibꝰſacͣmētū nō ſolū catholicꝭ qͣꝫuis male viuētibꝰ hopollicēt̉: qͥ nō ſolū ſacͣmēto ſꝫ reip̄a māducauerucorpꝰ xp̄i: ī corꝑe eiꝰ qd̓ ē eccl̓ia ꝯſtituti: ēt ſi poſteī aliquā hereſiꝫ l̓ ī gētiliū idolatriā fuerīt lapſi. Sūtāt qͥ ꝑꝑ id qd̓ ſcpͥtū ē: Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ ī finē h̓ſaluꝰ erit: nō niſi ī catholica eccl̓ia ꝑſeueratibꝰ hͦ ꝓmittūt: ꝙ merito fūdamēti .i. fidei ꝑ ignē ſaluēt̉: qigne ī vltīo iudicio puniēt̉ mali. Sꝫ oībꝰ his ꝯͣdiciapl̓s dicēs: Māifeſta ſūt oꝑa carniſ q̄ ſūt īmūdifornicatio ⁊ his ſil̓ia q̄ p̄dico vobis: qm̄ qͥ tl̓ia aregnū dei nō poſſidebūt. Siqͥs āt tꝑalia ī corde ſup̄pōit xp̄o: ⁊ ſi videat̉ hr̄e fidē xp̄i: nō ē tn̄ ī eo fūdamētū xp̄s cui alia p̄ponūt̉: qͣꝫtomagꝭ ſi ꝯmittat illicita: nō p̄poſuiſſe ſꝫ poſtpoſuiſſe xp̄m ꝯuīcit̉. Cetiā quoſdā putare eos ſolū arſuros illiꝰ eternitateſupplicij: qͥ ꝓ pctīs dignas elemoſynaſ facere negut: iō iudicē ip̄m noluiſſe exiſtimāt alid̓ ꝯmēoreſe eē dictuꝝ niſi elemoſynas ſiue factas ſiue n̄ ſcasSꝫ qͥ digne ꝓ pctīs ſuis elemoſynas fac̄. pͥus eas ſacere īcipit a ſeip̄o: indignū ē .n. vt ip̄e ſibi nō facūaqͥ fac̄ ī ꝓxīm cū audiat dicētē deū: Diliges ꝓxiꝫ tuūſic̄ teip̄m. Itēqꝫ audiat: Miẜere aīe tue places deoHāc elemoſynā .i. vt deo placeat non faciēs aīe ſuquō dignas ꝓ pctīs ſuis facere elemoſynas dicedē? Propter hͦ gͦ elemoſyne faciēde ſūt: vt cū dep̄teritꝭ pctīs dep̄camur exaudiamur: nō vt ī eis ꝑſeuerātes licētiā malefaciēdi nos ꝑ elemoſynas ꝯpacredamꝰ. Iō āt dn̄s a dext̓s elemoſynas ab eū ſcisī ſiniſtrꝭ nō fcās ſe īputatuꝝ eē p̄dixit: vt hīc on̄deqͣꝫtū valēt elemoſyne ad pͥora delēda: n̄ ad ꝑpeimpune ꝯmittēda peccata/ ORIG. Ul̓ n̄ mnt̓m