CA. XXIV.

ter di. eis. Amē di. vo. qͣꝫdiu fe. vni de his fra. meis:mi feciſtis THIERO. Libera qͥdē nobis erit intelligētia: ꝙ in oī pauꝑe xp̄s paſceret̉: ſitiēs potaret̉: ⁊ſic de alijs. ſed ex hoc qd̓ ſequit̉: qͣꝫdiu fe. vni ⁊cͣ. nōmihi videt̉ gnaͣl̓r dixiſſe de pauꝑibꝰ: ſꝫ de his qͥ paupes ſpū ſūt: ad quos extēdēs manū dixerat: fratresmei ſunt qͥ faciūt volūtatē prīs mei RABA. Sꝫſi fratres eiꝰ ſunt: qͣre eos mīmos vocat: ꝑꝑ hͦ qꝛ ſūthumiles: qꝛ pauꝑes: qꝛ abiecti. Nō aūt ꝑ hos monachos ſolū intelligit qui ad mōtes ſeceſſerūt: ſꝫ vnūquēqꝫ fidelē: etiā ſi fuerit ſcl̓ariſ ⁊ fuerit eſuriēſ autaliud hmōi vult mīe ꝓcuratōe potiri. Frēm .n. baptiſma facit ⁊ myſteriorū cōmunicatio. Seqͥt̉: Tūcdi. ⁊ his qui a finiſ. erūt: Diſce. a me male. in ig. eter.qͦ p̄pa. ē dia. ⁊ ang. eiꝰ ORI. Sicut iuſtis dixerat:penite: ita ⁊ īiuſtis: diſcedite. nā ꝓpinqͥ ſūt v̓bo quiſeruāt dei mādatū: ⁊ vocāt̉ vt adhuc ꝓpinqͥores efficiant̉. Lōge aūt ab eo ſunt ⁊ſi videant̉ ei aſſiſterequi nō faciūt mādata ip̄iꝰ ꝓpter hoc audiūt: Diſcedite. vt qui modo vel vident̉ eē an̄ eū: poſtea nec videant̉. Cōſiderādū eſt aūt qm̄ in ſanctꝭ dictū ē: bn̄dicti patris mei. nō aūt nūc dr̄: maledicti prīs mei.nā benedictōis quidē miniſtrator eſt pr̄: maledictionis aūt vnuſquiſqꝫ ſibi eſt auctor: qui maledictōeigna eſt oꝑatꝰ. Qui aūt recedūt a ieſu: decidunt īignē eternū qui alteriꝰ eſt generis ab hoc igne quēhabemꝰ in vſu. Nullꝰ enī ignis inter hoīes ē eternꝰſed nec ml̓ti tꝑis. Et cōſidera qm̄ regnū quidē nonangelis p̄ꝑatū dicit: Ignē aūt eternū diabolo ⁊ angelis eius. quia qͣꝫtū ad ſe hoīes nō ad ꝑditōeꝫ creauit: peccātes aūt cōiungūt ſe diabolo: vt ſicut qͥ ſaluant̉ ſanctis angelis coequāt̉: ſic qui ꝑeūt diaboliangelis cōparāt̉. ¶ AVG. xxi. de ci. dei: Ex hoc autēpatet ꝙ idē ignis erit hoīm ſupplicio attributus etdemonū. ſi aūt erit corꝑalis tactu noxius: vt eo poſſint corpora cruciari: quō in eo erit pena ſpirituuꝫmalignoꝝ: niſi qꝛ ſunt quedā demonibꝰ corꝑa: ſicutquibuſdā viſuꝫ eſt ex iſto aere craſſo ⁊ humido. Siaūt aliquis nulla habere demones corꝑa aſſerat: n̄eſt de hac re cōtentioſa diſputatōe certandū. Curenī nō dicamꝰ qͣꝫuis miris tamē veris modis etiamſpiritꝰ incorporeos poſſe pena corꝑlis ignis affligiSi ſpiritus hoīm etiā ipſi ꝓfecto incorporei ⁊ nūcpotuerūt cōcludi corꝑalibꝰ mēbris: ⁊ tūc poteruntcorporū ſuorū vīculis inſolubiliter alligari? Adherebūt ergo demones lꝫ incorꝑei corꝑalibꝰ ignibuscruciādi: accipiētes ex ignibꝰ penā: nō dātes ignibꝰvitā. Ignis aūt ille corporeꝰ erit: ⁊ cruciabit hmōiꝑꝑa cū ſpiritibꝰ: demones aūt ſpūs fine corꝑibus.RI. Uel forſitan ignis ille talis ſubſtātia eſt vtinuiſibilia cōburat: ip̄e inuiſibilis cōſtitutus: ẜm ꝙait apl̓s: Que vidēt̉ temꝑalia ſunt: que autē nō videntur eterna. NNe autē mireris audiēs eſſe inuiſibilem ignē ⁊ puniētem: cū videas interiꝰ calorē hōibus accidētem: ⁊ nō mediocriter cruciātē. Sequit̉Eſuriui enī ⁊ nō de. mi. mā. ſcriptum eſt ad fideles:dos eſtis corpꝰ chriſti. ſicut ergo aīa habitās ī corpore cū nō eſuriat qͣꝫtū ad ſuā ſubſtātiā ſpiritalem:eiurit tamē corꝑis cibū: quia copulata ē corꝑi ſuo:ſic ⁊ ſaluator patit̉ que patit̉ corpꝰ eiꝰ eccl̓ia: cum ſitip̄e impaſſibilis. Et hͦ cōſidera: qꝛ loquēs ad iuſtosꝑ ſingulas ſpēs eorū beneficia dinumerat. Ad iniu

ſtos aūt p̄ſcindēs narratōnem adunauit vtrūqꝫ dicens: Infir. fui ⁊ incar. ⁊ nō viſi. me: qm̄ miẜicordisiudicis erat benefacta quidē hoīm largiꝰ predicare⁊ ampliare: malefacta aūt eorū trāſitorie memorari⁊ abbreuiare/ CHRI. in ho. Intuere aūt qꝛ nō īvno tm̄ vel duobꝰ ſed in oībꝰ mīam deſeruerūt. nōenī eſuriētē ſolū nō cibauerūt: ſꝫ neqꝫ qd̓ leuiꝰ eratinfirmū viſitauerūt. Et vide qualit̓ leuia iniūgit: nōenī dixit: In carcere erā: ⁊ nō eripuiſtꝭ me. infirmꝰerā: ⁊ nō curaſtis me: ſed nō viſitaſtis: ⁊ nō veniſtꝭad me. In eſuriēdo etiā nō p̄cioſam petit mēſam: ſꝫneceſſariū cibū. Oīa ergo ſufficiētia ſunt ad penaꝫpͥmo quidē facilitas petitōis: panis enī erat. ſecundo miſeria eius qui petebat: pauꝑ enim erat. tertiocōpaſſio naͣe: hō enī erat. quarto deſideriū ꝓmiſſionis: regnū enī ꝓmiſit. quīto dignitas eiꝰ qui accipiebat: deꝰ enī erat qui ꝑ pauperes accipiebat. ſexto ſuꝑabūdātia honoris: qm̄ dignatꝰ eſt ab hōibꝰ acciꝑeſeptimo iuſticia datōnis: ex ſuis enī a nobis accipit: ſed cōtra vniuerſa hec hoīes ꝑ auaxiciā excecāt̉GRE. xxv. mora. Iſti autē qͥbus hoc dr̄: ſunt mali fideles qͥ iudicātur ⁊ pereūt. nō enī eorū tūc cauſa diſcutitur qͥ ad cōſpectū diſtricti iudicis iam cūoānatōe ſue īfidelitatiſ accedūt. ꝓfeſſiōe vero fideiretinētes: ſed ꝓfeſſiōis opera nō habētes redarguūtur vt pereāt. Iſti enī ſaltem verba iudicꝭ audiūt:qͥa eius fidei ſaltem verba tenuerūt. Illi dānatōneſua et̓ni iudicis nec verba ſuſcipiūt: qꝛ eiꝰ reuerētiānec v̓botenꝰ ſeruare voluerūt: nā ⁊ pnceps t̓renaꝫrēpub. regēs: al̓r punit ciuē interiꝰ delīquētē: atqꝫal̓r hoſtē exteriꝰ rebellātē: in illo .n. iura ſua cōſulitcōtra hoſtē v̓o bellū mouet: ⁊ de pena eiꝰ qͥd lex hēat nō reqͥritCHRY̓. in ho. Uerbis aūt iudicis redarguti: cū māſuetudine loquūt̉. Seqͥt̉ .n. Tūc rn̄.ei ⁊ ip̄i di. Dn̄e qn̄ te vidimꝰ ORI. Cōſidera ꝙ iuſti īmorāt̉ in vnoquoqꝫ v̓bo: iniuſti aūt nō ita ꝑ fingl̓a ſꝫ curſim dicūt: qm̄ ꝓpͥuꝫ ē iuſtoꝝ bn̄fcā ſua relata ſibi in facie diligēter ⁊ ꝑ ſingula refutare cā hūilitatis. maloꝝ aūt hoīm ē cl̓pas ſuas ac excuſatōiscā aūt nullas eē on̄dere: aut leues ⁊ paucas: ſꝫ ⁊ rn̄ſio xp̄i hͦ ip̄m ſignat. vn̄ ſeqͥt̉: Tunc rn̄. il. di. Amē di.vo. Uolēs .n. iuſtoꝝ bn̄facta on̄dere grādia: pctōruꝫaūt cl̓pas nō grādes: ad iuſtos qͥdē dicit: Ex eo qd̓feciſtis vni ex mīmis meis frībꝰ. ad iniuſtos aūt nōadiecit frībꝰ: reuera .n. frēs eiꝰ ſūt qͥ ꝑfecti ſunt. Gratiꝰ eſt aūt apud deū opꝰ bonū qd̓ fit a ſanctioribusqͣꝫ in minus ſanctꝭ: ⁊ leuior culpa ē negligere minꝰſcōs qͣꝫ ſanctiores. AVG. xx. de ci. dei: Nūc aūt d̓nouiſſimo iudicio agit̉ qn̄ xp̄s de celo vēturꝰ eſt: viuos ⁊ mortuos iudicaturꝰ: hͦ diuini iudicij vltimuꝫdicimꝰ .i. nouiſſimū tp̄s. nā ꝑ quot dies iſtud iudiciū ꝓtēdat̉ incertū ē: ſꝫ ſcpͥturaꝝ ſcāꝝ more dies pōiſolet ꝓ tꝑe. Iō aūt dicimꝰ vltimū iudiciū vel nouiſſimū: qꝛ ⁊ nūc iudicat: ⁊ ab hūani generꝭ initio iudicauit: a ligno vite ſeꝑās pͥmos hoīes ⁊ angel̓ peccātibꝰ nō ꝑcēs. In illo aūt finali iudicio ſil̓ ⁊ hoīes ⁊angeli iudicabūt̉: fiet .n. v̓tute diuina vt cuiqꝫ oꝑaſua l̓ bona l̓ mala cūcta ī mēoriā reuocēt̉: ⁊ mentiſintuitu mira celeritate cernāt̉: vt accuſet vel excuſet ſcientia conſcīam.¶ Et ibunt hi in ſuppliciū eternū: