Ca. XXIIII.
Quiſputas ē fidelis ſeruꝰ ⁊ prudēs: que cōſtituit dn̄s ſupra familiāſuā: ut det illis cibū ī tēpore? Beatus ille ſeruꝰ quē ut uenerit dn̄s eius īuenerit ſic facientē. Amen dicouobis qm̄ ſuꝑ oīa bona ſua ꝯſtitueteū. Si aūt dixerit malꝰ ſeruꝰ ille incorde ſuo: Morā facit dn̄s meꝰ uenire: ⁊ ceꝑit percutere cōſeruos ſuos: manducet aūt ⁊ bibat cuꝫ ebrioſis: ueniet dn̄s ſerui illiꝰ ī die qua n̄ſpat: ⁊ hora qua ignorat: ⁊ diuideteū partēqꝫ eiꝰ ponet cū hypocritis:illic erit fletꝰ ⁊ ſtridor dentium.NLLA. Quāuis dn̄s ſupra in cōi nos ad indefeſſam vigilātie curā fuerit adhortatuſ: ſpecialē tn̄ pouli prīcipibꝰ .i. epiſcopis in expectatiōe aduentūqꝫſuo ſolicitudinē mādat. Hunc enī ſeruū fidelē atqꝫprudenteꝫ p̄poſitū familie ſignificat: cōmoda atqꝫvtilitates populi ſibi cōmiſſi curantē. vn̄ dicit: Quiſputas ē fide. ſer. ⁊ pru. quē cōſti. do. ſu. fami. ſuā: vtoet illis cib. in tēpore. CHRI. ī hom. Quod aūtdicit: Quiſputas. nō ē ignorātis: inuenit̉ enī ⁊ pat̓ īterrogādo loquēs: vt cū dic̄. Adā vbi es. REMINec enī ſignat hec īterrogatio īpoſſibilitatē ꝑficiēde virtutis ſed difficultatē. GLO. Rarꝰ enī ē fidelis ſeruꝰ dn̄o ꝓpter dn̄m ſeruiēs: oues chriſti nō adlucrū: ſed ꝓ amore chriſti paſcēs: prudēs qui ſubditorū capacitatē vitā ⁊ mores diſcutiat: quē conſtituat dn̄s qui .ſ. ſit vocatꝰ a deo ⁊ non ſe iniecerit.CHRl̓. ī ho. Duo autē expetit ab huiuſmōi ẜuo .ſ.vrudētiā ⁊ fidē. fidelē enī eū dicit: quoniā nihil qd̓dn̄i ſui ē: ſibi propriū fecit. nihil etiā de rebꝰ ſui dn̄ivane ⁊ inaniter cōſumpſit. Prudentē autē eum vocat: quoniā cognouit id ꝙ oportet diſpēſare q̄ data ſūt. ORI. Uel qͥ ī fide ꝓficit: ⁊ ſi nōdū ī ea ꝑfectus ē: cōiter fidelis vocat̉: ⁊ qͥ naturalē habet mentis velocitatē: dicit̉ prudēs. Siqͥs autē cōſideret: inueniet fideles multos ⁊ ſtudiū fide exercētes: n̄ aut⁊ prudētes: quoniā que ſtulta ſūt mūdi elegit deꝰ.Et iterū: videbit alios veloces quidē eſſe ⁊ prudentes: modice autē fidei. ¶ Cōuenire autē ī vnū fideleꝫqꝫ prudētē: rariſſimū ē. Ut autē ī tempore det̓ cibū: neceſſariā habet quis prudētiā. vt autē nō adimet cibos indigentiū: opꝰ ē fides: quoniā ⁊ ẜm ſimplicē ītellectū opꝰ habemꝰ vt fideles ſimꝰ ad diſpēſandū eccleſie redditꝰ: ⁊ vt nō deuoremꝰ que ſūt viduarū: ⁊ vt memores ſimꝰ pauperū: ⁊ ne occaſioneaccipiētes ex eo qd̓ ſcriptū ē: Dn̄s cōſtituit his quieuageliū p̄dicāt de euāgelio viuere: amplius queramus qͣꝫ cibuꝫ ſimplicē ⁊ neceſſaria veſtimēta: ⁊ vtnec ampliꝰ teneamꝰ nobis qͣꝫ his qͥ neceſſitatē patiunt̉. Prudētes aūt vt prudēter ītelligamꝰ īdigentiū cauſas: ꝓpter quas ſūt īdigētes: ⁊ vniuſcuiuſqꝫdignitatē: quo educatꝰ ē: ⁊ quātū neceſſariū habꝫ.Hulta enī ſapiētia opꝰ ē ei qͥ bene vult diſpēſare
eccleſiaſticos redditꝰ. Sic ⁊ fidelis ſeruꝰ ⁊ prudensvt nō effundat rationabilē ⁊ ſpiritalē cibū quibusnō oꝫ: volēs oſtēdere ſe eē prudedtē: illis .ſ. qͥ magisneceſſariū habēt verbū qd̓ mores eoꝝ edificet: ⁊ vitā cōponat: qͣꝫ qd̓ illumīat ſciētie lucē: aut vt ne eiſqͥ poſſūt acutiꝰ audire: piget exponere altiora: ne exponēteſ vilia contēnantur ab his qͥ naturaliter ſūtīgenioſi: aut ꝑ exercitationē ſecularis ſapiētie acuti. CHRI. ī ho. Adaptat̉ etiā ⁊ ad prīcipes ſeculares hec ꝑabola. vnūquēqꝫ enī his q̄ hꝫ ad communē vtilitatē vti oꝫ: nō ad nocumētū cōſeruoꝝ neqꝫad ꝑditionē ſuiipſiꝰ: ſiue hꝫ ſapīam ſiue prīcipatū ſiue aliud quodcūqꝫ. RABA. Dn̄s aūt chriſtꝰ ē. familia autē ſupra quā cōſtituit ē eccleſia catholica.Difficile ē ergo īuenire ī vno ⁊ vt prudēs ſit ⁊ fidelis: nō autē īpoſſibile: nec enī beatificaret eū qͥ nonpōt eē cū ſubdit: Beatꝰ ille ſer. quē cū vene. do. eiꝰīue. ſic faciētē. HILARI. i. p̄cepto dn̄i ſui obediētem: vt doctrine opportunitate verbū vite eternitatis cibū alēde familie diſpēſet. REMI. Notāduꝫautē ꝙ ſicut magna diſtātia ē meritoꝝ īter bonosp̄dicatores ⁊ bonos auditores: ita magna diſtātiaē p̄miorū. Bonos enī auditores ſi vigilātes inuenerit: faciet diſcūbere vt lucas dicit. bonos autē p̄dicatores ſuꝑ oīa bona ſua cōſtituet. vn̄ ſequit̉. Amēdico vo. qm̄ ſuꝑ oīa bo. ſua cōſti. eū. ORI. vt .ſ. cōregnet cū chriſto: cui oīa ſua tradidit pater: ſic̄ boni patris filiꝰ ſuꝑ oēm patris ſubſtātiā cōſtitutꝰ: ꝑticipat huiuſmōi dignitatē ⁊ gloriā fidelibꝰ ⁊ prudētibꝰ diſpēſatoribꝰ ſuis: vt ſint ⁊ ip̄i ſuꝑ omnē creaturā RABA. Nō vt ſoli ſed vt p̄ ceteris eternap̄mia habeāt: tu ꝓ ſua vita: tū ꝓ gregis cuſtodia.HIL A. Uel ſuꝑ oīa bona cōſtituetur .i. ī dei gloriacollocabit̉: qꝛ nihil eſt vltra qd̓ meliꝰ ſit. ¶CHRV.Deīde nō ſolū ab honore qͥ īminet bonis: ſꝫ a penaquā minat̉ malis erudit auditorē cū ſubdit: Si aūtdixe. ma. ſer. ille ī cor. ſuo: morā fa. do. me. veni. ⁊ cepe. ꝑcutere. ¶ AVG. ad eſichiū: Ex moribꝰ hꝰ ſeruiapparet animꝰ eius: quos mores licꝫ breuiter magiſter bonꝰ curauit exprimere .i. ſuꝑbiā cū dicit: Et ceperit ꝑcu. cōſer. ſuos. atqꝫ luxuriā cū dicit: Maducet autē ⁊ bi. cū ebrio. ne qd̓ dicebat: Moram facitdn̄s meꝰ. deſiderio ſui dn̄i dicere crederet̉. Qūo enīardebat ille qͥ dixit: Sitiuit aīa mea ad deū viuū qn̄veniā. Dicēdo enī: qn̄ veniā: moras ſe perpeti moleſte ferebat: qꝛ etiā quod tēpore accelerat̉: deſideriotardū videt̉. ¶ QRI. Peccat autē ī deū quicūqꝫ epiſcopus qͥ nō quaſi cōſeruus miniſtrat ſed quaſi dominꝰ: ⁊ frequēter vt amarꝰ dn̄s ꝑ vim dominat̉: etnō eſuriētes ſuſcipit ſed epulat̉ cū ebrioſis: ⁊ ſemperſomniat: qꝛ poſt multū tēporis vēturꝰ ē dn̄s. RABA. Typice etiā pōt ītelligi cōſeruos ꝑcutere conſciētias īfirmorū verbo vel exēplo vitiare. HIER.Quod autē dicit: Ueniet dn̄s ſer. ill. ī die qua n̄ ſperat: ⁊ ho. qua igno. Ad hoc dicit: vt ſciat qn̄ nō putatur dn̄s tūc eū eē vēturū: ⁊ vigilātie ac ſolicitudinis diſpēſatores admoriet. Porro qd̓ dicit: Diuideteū: nō ē ītelligēdū ꝙ gladio eū diſſecet ſed a ſanctorū cōſortio eū ſeꝑet. ORI. Uel diuidet eū: qn̄ ſpūſeius .i. ſpiritale donū reuertet ad deū qͥ dedit eum.Aīa aūt cū corꝑe ſuo vadit ī gehennā. Iuſtꝰ auteꝫnō diuidit̉: ſed aīa eius yadit cuꝫ ſpū .i. ſpiritali do-