Ca. XXIIII.

peſtruet̉: gnatōem āt fideliū nulla ſuꝑabit tētatio.ORI. Gnatio tn̄ eccl̓ie trāſibit aliqn̄ tn̄ totū hocſcl̓m vt hereditet futuꝝ: tn̄ donec hec oīa fiāt: n̄ trāſbit. Cū aūt oīa hec facta fuerīt: trāſibit n̄ ſolū t̓ra:ſed etiā celū. vn̄ ſeqͥt̉: Celū ⁊ terra .i. nō ſolū homīesquoꝝ vita terrena eſt: ⁊ ꝓpterea terra dicūt̉: ſed illiquoꝝ cōuerſatio eſt in celis: ⁊ ideo celū vocāt̉. trāſihūt aūt ad futura: vt veniāt ad meliora. Uerba aūtque a ſaluatore ſūt dicta nō trāſibūt: qm̄ q̄ ſua ꝓpͥaſunt oꝑāt̉ ⁊ ſemꝑ oꝑabūt̉: ꝑfecti aūt ⁊ qui non recipiūt vt iā meliores efficiāt̉: trāſeūtes qd̓ ſunt ad illd̓qd̓ nō ſunt. ⁊ hoc eſt qd̓ ſubdit̉: Uerba aūt mea nōp̄teribūt. Et forte quidē v̓ba moyſi ⁊ ꝓph̓arū trāſierūt: qm̄ que ꝓphet ſabāt̉ ab illis impleta ſunt. verbaaūt chriſti ſemꝑ ſunt plena ⁊ quotidie implēt̉: ⁊ adhūc ſunt implēda in ſanctis. Aut forte neqꝫ moyſiverba aūt ꝓph̓aꝝ dicere debemꝰ impleta oīa. ꝓpe .n.⁊ illa v̓ba filij dei ſunt: ⁊ ſemꝑ implēt̉ VHIE. Ul̓ h̓ꝑ generatōem oē hoīm ſignificat genꝰ: aut ſpāl̓r iudeor. Deīde magis eos ad fidē p̄miſſoꝝ inducit cuꝫſubdit: Celū ⁊ ter. trāſi. ver. autē me. nō p̄teribūt. Acſi dicat: Faciliꝰ ē fixa ⁊ īmobilia deſtrui: qͣꝫ ẜmoneꝫmeoꝝ aliqͥd decidē. PHILA. Celū .n. ⁊ terra ex cōditiōe ſue creatiōis nihil hn̄t in ſe neceſſitatis vt nōſint. v̓ba aūt chriſti ex eternitate deducta: id in ſe cōtinēt virtutis vt maneāt/ HE. Cęlū aūt ⁊ t̓ra trāſibūt in mutatōe: nō aboltōe ſui: alioqͥn quō ſol obſcurabit̉ ⁊ luna nō ꝑabit lumē ſuū: ſi celū ī quo iſtaſunt terraqꝫ nō fuerit. RA BA. Celū tn̄ qd̓ tranſibit: nō ſidereū ſed aereū intellige̓ debemꝰ: qd̓ pͥus diluuio ꝑūt. CHRI. in ho. Elemēta aūt mūdi ī mediū adducit: on̄dēs qm̄ p̄cioſior celo ⁊ terra ē eccleſia: ſil̓ etiā ⁊ hinc cōditorē ſe oīm on̄dit.¶ De die aūt illa ⁊ hora nemo ſcit:neqꝫ angeli celoꝝ niſi pr̄ ſolus. Sic̄aūt ī diebꝰ noe: ita erit ⁊ aduētꝰ filijhoīs. Sicut enī erāt ī diebꝰ an̄ diluuiū comedētes ⁊ bibētes: nubentes⁊ nuptui tradētes uſqꝫ ad eū diemquo intrauit noe in archā: ⁊ non cognouerūt donec uenit diluuiū: ⁊ tulit omnes: ita erit ⁊ aduentꝰ filij hominis. Tūc duo erūt in agro: unusaſſumet̉: ⁊ unꝰ relinquet̉. Duo molentes in mola: una aſſumet̉: ⁊ unarelinquet̉. Duo in lecto uno: unusaſſumetur: ⁊ unus relinquet̉.CHRl. in ho. Cū dixiſſet dn̄s oīa q̄ p̄cedūt chriſti aduētū ⁊ ad ip̄as ianuas narratōem duxiſſꝫ: diētacere voluit. vn̄ dicit: De die aūt il. ⁊ ho. ne. ſcit: ne.an. ce. ni. ſo. pͣr̄. HIE. In quibuſdā aūt latinis codicibꝰ additū ē: Neqꝫ filiꝰ: cum in grecis ⁊ maxīe Adamatij ⁊ Piercij exēplaribꝰ hoc nō habeat̉ aſcpͥtū:quia in nōnullis legit̉: diſſerēdū videtur REMI.Marcꝰ etiā euāgeliſta nō ſolū dicit angelos neſcire: ſꝫ etiā filiū. HIE. In quo gaudēt Arriꝰ ⁊ euno-

mius. Dicūt .n. Nō pōt eqͣlis eſſe: qͥ nouit ⁊ qͥ igͦrat.Cōtra quos breuiter iſta dicēda ſunt: cū oīa tꝑa fecerit ieſuſ: hͦ ē v̓bū dei. oīa .n. ꝑ ip̄m facta ſunt: ⁊ ſineip̄o factū ē nihil. In oībꝰ aūt tꝑibꝰ cū dies iudicij ſit:qͣ ꝯſeq̄ntia pōt eiꝰ ignorare ꝑtē: cuiꝰ totū nouit; hocquoqꝫ dicēdū eſt: Quid ē magis: noticia prīs an noticia iudicij. ſi maiꝰ nouit: quo ignorat qd̓ minꝰ eſt:HILAI Nūquid etiā deꝰ pr̄ cognitōnem illiꝰ dieifilio denegauit: cū dictū ab eo ſit: Oīa mihi traditaſunt a pr̄e meo: gͦ nō oīa ſunt tradita: ſi eſt aliqͥd qd̓negat̉ / HIE. Igit̉ qꝛ ꝓbauimꝰ nō ignorare filiū deiꝯſummatōis diē: cā reddēda eſt: cur ignorare dicat̉Poſt reſurrectōnem quidē interrogatꝰ ab apl̓is dehac die manifeſtiꝰ rn̄dit: Nō ē vr̄m ſcire tꝑa ⁊ momēta: q̄ pr̄ poſuit in ſua ptāte. In quo on̄dit ꝙ ipſeſciat: ſed nō expediat noſſe apl̓is: vt ſꝑ incerti de aduētū iudicis ſic quotidie viuāt: qͣſi die alia iudicādiſint. AVG. i. de trini. ꝙ gͦ dicit Neſcit: intelligendū eſt neſciētes facit .i. ꝙ nō ita ſciebat: vt tūc diſcipulis indicaret: ſicut dictū eſt ad abraā: Nūc cogͦuiqm̄ times deū .i. nunc feci vt cognoſceres: qꝛ ⁊ ip̄e ſibi in illa tētatiōe innotuit̉. YAVG. de ver. do. Qd̓aūt dixit prēm ſcire iō dixit: qꝛ in patre ⁊ filius ſcit.qͥd .n. eſt in die qd̓ non in verbo factū ſit: ꝑ qd̓ factꝰē dies. AVG. Bene aūt accipit̉ qd̓ dictū eſt: ſoluꝫprēm ſcire ẜm p̄dictū modū ſciēdi: qꝛ facit filiū ſcirefiliꝰ aūt neſcire dr̄: qꝛ nō facit hoīes ſcire AVGinli lxxxiij. que. Uel aliter: Donec eccl̓ia que ē corpuschriſti: neſcit diē illū ⁊ horā: tādiu nec ip̄e filiꝰ dicit̉diē illū ⁊ horā ſcire. Dicit̉ aūt ſcire ẜm ꝓpͥam ſignificatōem: ſicut eſt in ꝯſuetudine ſcripturaꝝ. Apl̓s enīſaluatorē dicit neſcientē pctm̄: qꝛ nō peccauit. p̄ꝑataūt filiꝰ ſcīam diei illiꝰ ⁊ horā coheredibꝰ ſue ꝓmiſſonis: vt oēs ſimul ſciāt .i. reip̄a exꝑiant̉ ī illa hora ⁊die q̄ p̄ꝑauit deꝰ diligētibꝰ ſe A BA. Legi quoqꝫin cuiuſdā libro: filiū hūc nō vnigenitū ſed adoptiuū debere intelligi. nō .n. vnigenito filio angelos p̄ꝯſuiſſet. ſic .n. ait: Neqꝫ angeli celoꝝ: neqꝫ filius.AVG. ad eſichiū: Sic ergo euāgeliū dicit: De dieilla ⁊ hora nemo ſcit. Tu aūt dicis: Ego auteꝫ dico:neqꝫ mēſem: neqꝫ annū aduētꝰ ipſiꝰ ſcire poſſe. ita eīhoc videt̉ ſonare tanqͣꝫ nō poſſit ſciri quo anno vēturꝰ ſit: ſed poſſit ſciri qͣ hebdomada annoꝝ vl̓ quadecade: tanqͣꝫ dici poſſit atqꝫ diffiniri: inter illos ſeptē annoſ aut decē aut cētū vel qd̓libet: ſeu maiorꝭnūeri ſeu minoris. ſi aūt hoc te nō cōprehēdiſſe p̄ſumis: hoc ſentis qd̓ ego/ CHRY̓. in home. Ut autēaddiſcas: ꝙ nō ignorātie ſue eſt ꝙ de die ⁊ hora iudicij tacet: aliud ſignū inducit cū ſubdit: Sicut aūtfuit in diebꝰ noe: ita fiet aduētꝰ filij hoīs. Hoc autēdixit on̄dēs ꝙ repēte venit ⁊ inopinate ⁊ pluribuslaſciuiētibꝰ. hoc .n. ⁊ paulꝰ dic̄: Cū dixerīt Pax ⁊ ſecuritas: tūc repētinꝰ eis ſuꝑueniet interitꝰ. vn̄ ⁊ hicſubdit̉: Sicut .n. erant in diebꝰ illis ante diluuiū comedētes ⁊ bibētes RABA. Nō igit̉ iuxta martiotionis ⁊ manichei errorē: cōiugia vel alimēta damnant̉: cū in his ſucceſſiōis: in illiſ nature ſint poſitaſubſidia: ſed immoderatꝰ licitoꝝ vſus arguit̉. HEQuerit̉ aūt: quō ſupra ſcriptū eſt: Surget gēs cōtrāgētē: ⁊ regnū cōtra regnū: ⁊ erūt peſtilētie ⁊ fames⁊ terremotus: ⁊ nūc ea futura memorent̉ que pacisindicia ſunt: ſed eſtimandum ꝙ poſt pugnas ⁊cͣ.