Ca. XXIIII.
ꝙi ergo latet qn̄ euāgelio vniuerſus orbis īplebit̉:ꝑculdubio laterꝫ quādo finis erit: aut quippe nonerit̉ ¶ RI. Cū ergo omīs gēs audiuerit euāgelij p̄dicatōem: tūc erit ſeculi finis. ⁊ hoc eſt qn̄ ſequiturEt tūc erit cōſummatio. Multe .n. non ſolū barbarorū: ſed etiā nrōꝝ gētiū nondū audierūt chriſtianitatis verbū. GIO. Utrūqꝫ aūt dictoꝝ tueri pōt: ſitn̄ diuerſo modo diffuſio p̄dicatōis euāgelij intelligat̉. Si .n. intelligat̉ qͣꝫtū ad fructū p̄dicatōis: qui ēvt in ſingulis gētibꝰ fundet̉ eccleſia credētiū in chriſtū: vt auguſtinꝰ exponit: eſt ſignū qd̓ oportet precedere ante finē mūdi: nō tn̄ p̄ceſſit an̄ deſtructōnemhieroſolyme. Si autē intelligat̉ qͣꝫtū ad famā p̄dicatōis: ſic ante finē hieroſolyme fuit ꝯpletū diſcipl̓ischriſti ꝑ qͣtuor mūdi ꝑtes diſꝑſis. Unde hiero. dicitNō p̓uto aliquā remāſiſſe gētē q̄ xp̄i nomen igͦret:⁊ qͣꝫqͣꝫ nō haberet p̄dicatorē: tn̄ ex vicinis gētibꝰ opinionē fidei nō poteſt ignorareORI. Moraliteraūt qui viſurꝰ eſt ẜm verbū dei aduētū glorioſū illūin aīam ſuā: neceſſe eſt vt ẜm mēſurā ꝓfectꝰ ſui inſidias a cōtrarijs oꝑatōibꝰ patiat̉ qͣi magnꝰ athleta: ⁊chriſtꝰ in eo ab oībꝰ odiat̉: nō tm̄ a gētibꝰ ẜm carneꝫqͣꝫtū a gentibꝰ ſpiritaliū neqͥciarū: ſed ⁊ in qōnibuspauci erūt veritatē pleniꝰ attingētes. Plures autēſcādalizabūt̉ ⁊ cadent ab ea ꝓditores ⁊ accuſatoresalterutrū: ꝓpter diſſenſionē dogmatuꝫ veritatis: q̄cauſa fiet vt odiāt ſeinuicē. Multi etiā erūt non ſane tradētes de futuris ſermonē: ⁊ quō nō oportetinterp̄tātes ꝓph̓as: quos pſeudo ꝓph̓as dicit: ſeducētes multos ⁊ feruētē dilectōnem q̄ pͥus fuerat inſimplicitate fidei refrīgeſcere faciēt: ſed qui potueritmanere in apoſtolice traditōis ꝓpoſito: ip̄e ſaluabitur: ⁊ ſic predicatū euangeliū in aīas oīm erit in teſtimoniū omnibꝰ gētibus .i. omnibꝰ cogitatōnibꝰ incredulis animarū.¶ Cū ergo uideritis abominatōnēdeſolationis: que dicta eſt a danielepropheta ſtantē in loco ſancto: quilegit intelligat. Tūc ꝗ in iudea ſuntfugiant ad mōtes: ⁊ qui in tecto: nōdeſcendāt tollere aliquid de domoſua. ⁊ qui in agro non reuertant̉ tollere tuuicā ſuam. Ue aūt p̄gnātibꝰ⁊ nutrientibꝰ in illis diebus. Orateautē ut non fiat fuga ueſtra hyemeuel ſabbato. Erit enī tūc tribulatiomagna: qualis nō fuit ab initio mūdiuſqꝫ modo: neqꝫ fiet. Et niſi breuiati fuiſſent dies illi: non fieret ſalua omnis caro: ſed propter electosbreuiabūtur dies illi.CHRI. iu home. Quia ſupra occulte inſinuauithieroſolyme finē: ꝯn̄ter idē māifeſte on̄dit ꝓphetiāinducēs q̄ deſtructōem iudeoꝝ crede̓ facit. vn̄ dicit:Lu ergo vide. abo. deſo. q̄ di. ē a dānie. ſtā. in lo. ſan.
qͥ le. intelligat ¶H E. Hoc aūt qd̓ dictū ē: Qui legitintelligat: ponit̉ vt ad intelligentiā myſticā ꝓuocemur. Legimꝰ aūt in dauiele h modo: Et in dimidiohebdomadis auferet̉ ſacrificiū ⁊ libamina: ⁊ ī tēplodeſolationū abominatio erit vſqꝫ ad ꝯſūmatōnemtꝑis: ⁊ ꝯſūmatio dabit̉ ſuꝑ ſolitudinē. FAVG. Lucas quidē vt on̄deret tūc factā fuiſſe abominatiōeꝫdeſolatōis: q̄ a daniele p̄dicta eſt qn̄ expugnata eſthieruſalē: eodē loco hec dn̄i verba cōmemorat: Cūvideritis circūdari ab exercitu hieruſalē: tūc ſcitoteqꝛ appropinqͣbit deſolatio eiꝰ. CHRY. in ho. Un̄de abominatōem deſolatiōis vide̓t̉ exercitū dicere:quo .ſ. deſolata eſt ciuitas ſancta hieruſalē. HIE.Aut pōt intelligi de imagine ceſaris: quā pilatꝰ poſuit in tēplo: aut de hadriani equeſtri ſtatua: que īip̄o ſanctaſanctoꝝ loco ſtetit vſqꝫ in pn̄tē diē. Abominatio .n. ẜm veterē ſcpͥturā idolū nūcupatur: ⁊ iccirco addit̉ deſolatōis: ꝙ in deſolato tēplo atqꝫ deſerto idolū poſitū ſit. YCHRY. in hō. Uel qͥa ille qͥdiſſoluit ciuitatē ⁊ tēplū: ſtātuā intꝰ poſuit. Ut aūtdiſcāt qm̄ viuētibꝰ quibuſdā eoꝝ hec erūt. ꝑꝑ hoc dixit: Cū videritis. Ex quo admirare chriſti virtutē: etdiſcipuloꝝ fortitudinē qui in talibꝰ tꝑibꝰ p̄dicabātin quibꝰ oīa iudaica īpugnabāt̉. Apl̓i aūt ex iudeisexn̄tes leges introduxerūt nouas: aduerſus rōanostūc dominātes: infinita milia iudeoꝝ ceperunt romani: ⁊ duodecī viros nō ſuꝑauerūt nudos ⁊ inermes. Quia v̓o ml̓tociēs ꝯtigerat ī grauibꝰ p̄lijs iudeos reſtauratos fuiſſe: ſic̄ tꝑibꝰ ſēnacherib ⁊ ātiochi:ne aliqͥs ſuſpicet̉ tale aliqͥd futuꝝ: ſuis fugiēdū eē p̄cepit cū ſubdit: Tūc qͥ ī in. ſūt: fu. ad mo. ¶REMI.Hec .n. oīa īminēte deſolatiōe hierl̓m ꝯſtat fuiſſe īpleta. appropīquāte nāqꝫ rōano exercitu: oēſ xp̄iāiqͥ in ꝓuīcia erāt: ſic̄ hiſtoria eccl̓iaſtica r̄fert diuinomiraculo moniti lōgiꝰ receſſerūt: trāſeūtes iordanēvenerūt ī pellā ciuitatē: ⁊ ibi ſub tutela agrippe regꝭcuiꝰ mētio ī actibꝰ apl̓oꝝ fit aliqͣꝫto tꝑe māſerūt: pp̄eaūt agrippa cū ꝑte iudeorū: q̄ ſibi obtēꝑabat rōanoſubditꝰ erat īꝑio. CHRI̓. in ho. Deīde on̄dēs īeuitabilia mala futura eē in iudeis: ⁊ īfinitā calamitatē ſubdit: Et qͥ in tecto ē: nō deſcē. tol. ali. de do. ſua.Eligibiliꝰ .n. erat nudo corꝑe ſaluari: qͣꝫ intrare domū vt tolle̓t veſtimētū. ꝑꝑ qd̓ ⁊ de eo qͥ ē ī agro ſubdit: ⁊ qͥ ī agro ē nō reuer. tol. tu. ſuā. Si .n. qͥ ī ciuitate ſūt fugiūt: ml̓tomagꝭ qͥ foris ſūt: nō oꝫ ad ciuitatērefuge̓. ⁊ qͥdē pecunias ꝯtēneͣ facile ē: ⁊ ꝓuide̓ ſibi inveſtimētis n̄ difficile. q̄ āt a naͣ ſūt: qͣl̓r aliqͥs fugiet?Qual̓r .n. p̄gnās fiet leuis ad fugā: aut lactās pot̓iteū quē peꝑit deſere̓: ꝑꝑ qd̓ ſubdit: Ue āt p̄g. ⁊ nu. inil. diebꝰ. His qͥdē qꝛ pigriores ſūt: ⁊ qꝛ facile fuge̓ nōpn̄t: one ꝯceptōis grauate: his aūt qꝛ ꝯtinēt̉ vīculopaſſiōis filioꝝ: ⁊ n̄ pn̄t ſil̓ ſaluare eos quos lactāt.ORI. Uel qm̄ nō erit tūc tp̄s miſerendi: neqꝫ ſuꝑpͣgnātes: neqꝫ ſuꝑ lactātes: neqꝫ ſuꝑ īfātes eaꝝ: ⁊ qͣſiad iudeos loq̄ns: qͥ arbitrabāt̉ ī ſabbato n̄ oportereābulare viā āpliꝰ qͣꝫ ē ſabbati iter ſubdit: Orate aūtvt nō fiat fuga ve. hye. vel ſabbatō. HI E. Quia .ſ. īaltero duricia frigoris ꝓhibet ad ſolitudines ꝑge̓ ⁊in mōtibꝰ deẜtiſqꝫ latitare: ī alt̓o āt trāſgreſſio legꝭeſt ſi fuge̓ voluerint: aut mors imminēs ſi remāſerītCHRV̓. in hō. Uide aūt qm̄ aduerſus iudeos ē h̓ẜmo. nō .n. apl̓i ſabbatū erāt obẜuaturi neqꝫ ibi mā