Mattheus

ſic enim diligit ꝓximū ſicut ſeipſū ſine vllo ꝑiculo.AVG. i. de doc. chriſtiana: Si aūt teipſū nō nō ꝓpter te debes diligere: ſed ꝓpt̓ illū vbi dilectiōis tuerectiſſimꝰ finis eſt: nō ſuccēſeat aliquis hō: ſi ⁊ ipſūꝓpter deū diligis. quiſqͥs gͦ recte ꝓximū diligit: hoccū eo debet agere vt etiā ipſe toto corde diligat deum. CHRV. ſuꝑ matth. Qui aūt hoīem amat ſil̓eeſt ſicut qͥ deū amat: qꝛ imago dei ē hō: in quo deuſdiligitur: ſicut rex in ſua imagine honorat̉. Et ꝓpi̓hoc dr̄ hoc mandatū ſimile eſſe pͥmo. PORI. Uelaliter: Qd̓ mādatū ſequēs pͥmo ē ſil̓e: ſignificat idēeſſe officij ⁊ meriti ī vtroqꝫ. neqꝫ enī dei ſine chriſtoaut chriſti ſine deo pōt vtilis eē dilectio ad ſalutē.Sequit̉: In his duobꝰ mandatis tota lex pendet ⁊ꝓphete. AVG. de que. euan. Pendet dixit .i. illorefert̉ vbi habet finē/ RABA. Ad duo .n. hec p̄cecepta ꝑtinet totꝰ decalogꝰ. p̄cepta quidē pͥme tabule ad dilectionē dei: p̄cepta ſecūde ad dilectionē ꝓximi/ ORI. Uel qꝛ qͥ oīa impleuit q̄ ſcripta ſūt dedei dilectione ⁊ ꝓximi: dignꝰ ē magnas gr̄as a deoꝑciꝑe vt intelligat oēm legem ⁊ ꝓphetas. YAVGvij. de trini. Cū aūt ſūt duo p̄cepta ī quibꝰ pēdet lex⁊ ꝓphete: dilectio dei ⁊ ꝓximi nō immerito ſcriptura plerūqꝫ ꝓ vtroqꝫ vnū ponit: ſiue dilectionē dei:ſicut ē illud: Scimꝰ enī qm̄ diligentibꝰ deū oīa cooꝑantur ī bonū: ſiue dilectionē ꝓximi: ſicut ē illud:Oīs lex in vno implet̉: Diliges ꝓximū tuū ſicut teipſū. Sꝫ hoc ideo: qꝛ qͥ proximū diligit ꝯſequēs eſtvt deū diligat. Ex vna enī eadēqꝫ charitate deū ꝓximūqꝫ diligimꝰ: ſed deū ꝓpter deū: nos aūt ⁊ ꝓximūpropt̓ deum. AVG. i. de doctri. chriſtiana: Sed tn̄qm̄ excellentior ⁊ ſupra nr̄am naturā ē diuina ſubſtantia: p̄ceptū quo diligimꝰ deū a ꝓximi dilectiōediſtinctū ē: ꝙ ſi te totū intelligas .i. aīam ⁊ corpꝰ ⁊ ꝓximū tuū .i. aīaꝫ ⁊ corpꝰ: nullū diligēdaꝝ reꝝ genꝰ īhis duobꝰ p̄ceptis p̄termiſſū ē. Cū enī p̄currat dilectio dei ſeqͥtur dilectio proximi eiuſqꝫ dilectōis modus p̄ſcriptꝰ ſit: vt eū ſicut teipſū diligas ſimul ⁊ tuiabs te dilectio p̄termiſſa non eſt.¶ Tongregatis aut phariſeis interrogauit eos ieſus dicēs: Quid uob̓uidet̉ de chriſto cuius filiꝰ ē? Dicūtei: Dauid. Ait illis: Quō ergo dauid in ſpū uocat eū dn̄m dicēs: Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede a dextris meis. Donec ponā inimicos tuos: ſcabellū pedum tuoꝝ? Si ergo dauiduocat eū dn̄m: quō filiꝰ eius eſt? Etnemo poterat ei rn̄dere uerbū: neqꝫauſus fuit quiſqͣꝫ ex illa die euꝫ amplius interrogare.CHRY̓. in home. Iudei eſtimantes chriſtū eē hominē purū: eū tētabat: nec eū tētaſſēt ſi filiū dei credidiſſent. Uolēs gͦ chriſtꝰ on̄dē ꝙ cognoſcebat fallaciā cordis eorū: ⁊ qꝛ deꝰ erat: nec manifeſte volūit diceͣ veritatē: ne occaſionē blaſphemie inueniētesiudei ampliꝰ inſanirēt. Nec oīno tacere: qꝛ ad hͦ ve

nerat vt veritatē annūciaret: ideo talē interrogannem eis ꝓpoſuit: vt ipſa interrogatio eis oſtendetaquis eſſet. Unde dicit̉: Congregatis aūt phariſesinterrogauit eos ieſus dicens: Quid vobis videtude chriſto cuiꝰ filiꝰ ēq CHRY. in ho. Diſcipulosqdem pͥmū interrogauit qͥd alij dicerēt de chriſto.tūc qͥd ipſi dicerēt: hos aūt non ita. Profecto enī qductorē eū dixiſſent ⁊ malū. exiſtimabāt aūt: qꝛam chriſtus purꝰ homo erat: ⁊ ideo dixerūt eu eſſfiliū dauid: ⁊ hoc ē qd̓ ſubdit̉: Dicūt ei dauid. ꝓaūt hoc rep̄hendēs: inducit ꝓphetā dominationeiꝰ ⁊ ꝓprietatē filiationis ⁊ cohonorationē que eſad patrē teſtātē. Unde dicit̉. Ait illis: Quō ergo pouid in ſpū vocat eū dn̄m dicēs: Dixit dn̄s dn̄o meſede a dextris meis: donec/ HE. Teſtimoniū hde. cix. pſalmo ſumptum eſt: Dn̄s ergo filius pvocat̉: non ẜm id qd̓ de eo natus ē: ſed ẜm id qd̓tus eſt ex patre ſemꝑ fuit p̄ueniēs ipſum carnis ſipatrē: vocat aūt eū dn̄m ſuū nō erroris incerto: neꝓpria voluntate: ſed ſpūſancto REMI. Qd̓ autedicit: Sede a dextris meiſ: nō intelligendū ē ꝙ decorporeus ſit vt dextrā vel finiſtrā habeat: ſed a dextris dei ſedere ē in honore ⁊ equalitate paterne dignitatis manere. CHRI. ſuꝑ matth̓. Puto auhanc int̓rogationē non ſolū cōtra phariſeos: ſꝫ etiāꝯtra hereticos poſuit. nā ẜm carnē vere filiꝰ erat dauid: dn̄s aūt ẜm diuinitatē/ CHRl̓. in home. Naūt in hoc ſtat: ſed vt timeāt ſubdit: Donec ponā inimicos tuos ſcabellū pēdū tuoꝝ. vt ſaltē ita eos īducat̉. ORI. Deus etiā non ad ꝑditionē ſoluꝫ ponſcabellū pedū chriſti inimicos ipſiꝰ: ſed ad eoꝝ ſalutem. REMI. Donec aūt ꝓ infinito ponit̉: vt ſit ſenſus: Sede ſemꝑ: ⁊ inimici tui in ſempiternū ſubijcitur pedibꝰ tuis. ¶ GLO. Qd̓ aūt a pr̄e īimici ſubijountur filio: non infirmitatē filij: ſed vnitatē natuſignificat. nam ⁊ filius ſubijcit inimicos patri: qꝛ patrē clarificat ſuꝑ terram. Et ex hac auctoritate ꝯcludit: Si ergo dauid vocat eū dn̄m: quō filiꝰ eiꝰ erit:HE. Interrogatio hec nobis ꝓficit vſqꝫ hodie ꝯͣiudeos. Et hi enī qͥ ꝯfitent̉ chriſtū eē venturum hominē ſimplicē ⁊ ſanctū virū aſſerūt de genere datInterrogemꝰ ergo eos docti a dn̄o ſi ſimplex hō ē⁊ tamē filius dauid: quō dauid vocat eū dn̄m ſuū:iudei aūt ad deludendā interrogatiōis veritatē: friuola multa ꝯfingūt: vernaculū abrae aſſerentes cuius fuit damaſcus eliezer: ⁊ ex ipſiꝰ ꝑſona ſcripturpſalmū: ꝙ poſt cedē qͥnqꝫ reguꝫ dn̄s deus dn̄o ſuoabraam dixerit: Sede ad dextrā meā donec ponaQuos interrogemus quō dixerit abrae ea q̄ ſequūtur: ⁊ rn̄dere cogamꝰ quō abraam ante luciferūgenitus ſit: ⁊ quō ſacerdos fuit ẜm ordinem melchſedech: ꝓ quo melchiſedech obtulerit panē ⁊ vinū⁊ a quo decimas p̄de accepit 7CHRI̓. in ho. noctantū impoſuit finē ipſoꝝ quaſi magnū ⁊ ſufficienp̄cludere eoꝝ ora. vn̄ ſequit̉: Et nemo poterat rn̄dsre ei verbū. Neqꝫ auſus fuit quiſqͣꝫ ex illa die eū anpliꝰ interrogare. Siluerūt enī extunc non voletetſed nō habēdo aliqͥd dicere ORIGE. Si aūt introgatio eoꝝ fuiſſet ex volūtatē diſcēdi: nūqͣꝫ eis tulia ꝓpoſuiſſēt: vt ampliꝰ non eſſent auſi eū interogare. RAB A. Ex hoc aūt intelligimꝰ venena miuidie ſuꝑari poſſe: ſed difficile quieſcere.