Mattheus
qd̓ ꝑfectū ē: Et ſecuti ſumꝰ te: fecimꝰ quidē qd̓ iuſſiſti: qͥd ergo nobis dabis premij; ⁊ hͦ eſt qd̓ dr̄: Quidergo erit nobiſ. Seqͥt̉: Ie. aūt di. il. Amē di. vo ꝙ voſqͥ ſecū. eſtis me. HIE. Nō dixit: Qui reliqͥſtis oīa.Hoc .n. ⁊ ſocrates fecit ph̓s: ⁊ multi alij diuitias cōtēpſerūt: Sed qͥ ſecuti eſtis me. qd̓ ꝓpe apl̓oꝝ ē atqꝫcredētiū/ HILA. Secuti ſunt qͥdem diſcipl̓i xp̄min regeneratōe .i. in lauacro baptiſmi in fidei ſanctificatōe. hec .n. illa regeneratio eſt quā apl̓i ſūt ſecutiquā lex indulgere nō potuit. HIE. Uel alit̓ debetꝯſtrui: Uos qͥ ſecuti eſtis me: ſedebitꝭ ī regeneratōe..i. quādo mortui ex corruptiōe reſurgēt incorrupti:ſedebitis ⁊ vos in ſolijs iudicātiū cōdēnātes. xij. tbꝰiſrl̓: quia vobis credētibꝰ illi crede̓ noluery AVG..xx. de ci. dei: Sic .n. caro nr̄a regenerabit̉ ꝑ incorrutōem: quēadmodū aīa nr̄a regenerabat̉ ꝑ fidem.CHRI. ſuꝑ matth. Futurū .n. erat vt ī die iudicijrn̄deret iudei: Dn̄e nō te cognouimꝰ filiū dei ī corꝑe cōſtituti. quis hoīm videre poterat theſauruꝫ interra abſcōditū: ſolē nube celatū? Rn̄debūt ergo diſcipuli: Et nos homīes fuimꝰ ruſtici ⁊ obſcuri ī plebe: vos ſacerdotes ⁊ ſcribe. ſed ī nobis bona voluntas facta eſt quaſi lucerna ruſticitatis nr̄e: in vobisaūt malicia facta eſt quaſi caligo ſcīe vr̄e) CHRVin home. Propter hͦ aūt nō dixit: Et gētes ⁊ orbemterraꝝ ſed tribꝰ iſrl̓: qꝛ in eiſdē erāt educati ⁊ legibꝰ⁊ ꝯſuetudinibꝰ apl̓i ⁊ iudei. Cuꝫ ergo dixerīt iudei:qm̄ ꝑꝑ hͦ nō potuimꝰ credere chriſto: qꝛ lex ꝓhibuitdiſcipuli in mediū inducerent̉ qͥ eādē ſuſceꝑūt legēSed dicet aliqͥs: Quid magnū ꝓmiſit eis: ſi id quodniniuite habēt et regina auſtri hoc ⁊ ipſi habebūt?Maxima quidē alia p̄mia ante ⁊ poſt eis ꝓmittit:ſed ⁊ hic occulte inſinuat aliquid plꝰ illis. De illiſ .n.ſimpl̓r dixit: ꝙ ſurgēt ⁊ cōdēnabūt generatōeꝫ hācde his aūt: Cū ſederit filiꝰ hoīs: ſedebitis ⁊ voſ. Manifeſtū eſt ergo ꝙ cōregnabūt ⁊ cōmunicabūt ī gloria illa: honorē .n. ⁊ gl̓iam ineffabileꝫ ſignificat perthronos. Qual̓r aūt hec ꝓmiſſio ꝯpleta eſt: nūquid.n. ⁊ iudas ſedebit? nequaqͣꝫ. Lex .n. a dn̄o poſita eſtꝑ hieremiā ꝓphetā: loquar ſuꝑ gētē ⁊ regnū vt edificem ⁊ plantē illud. ſed ſi fecerit malū in conſpectumeo penitebo: ⁊ ego de bonis que locutꝰ ſum vt facerē eis. q. d. Si indignos ſeip̄os ꝓmiſſione faciantnō adhuc faciā quod ꝓmiſi. Indignū aūt ſeip̄m pͥncipatu iudas on̄dit: ⁊ ꝓpter hoc tūc loquēs diſcipulis nō ſimpl̓r eiſ ꝓmiſit. neqꝫ .n. dixit: Uos ſedebitisſed adiūxit: Qui ſecuti eſtis m: evt ⁊ hīc iudā excludat: ⁊ eos qui poſtea futuri erāt attraheret. nō eniꝫad illos ſolos dictū eſt: neqꝫ ad iudā ⁊ iā indignuꝫeffectu. HILA. Sequela ergo chriſti apoſtolosſuꝑ. xij thronos iudicādis. xij. tribꝰ ſrl̓: in. xij. patriarcharū gloriā copulauit AVG. xx. de ci. dei: Ex hoc.n. loco diſcimꝰ cū ſuis diſcipulis iudicaturū ieſum.vnde ⁊ alibi iudeis dicit: Ideo iudices veſtri erunt.nec qm̄ ſuꝑ. xij. ſedes ſeſſuros eſſe ait. xij. ſolos homines cū ip̄o iudicaturos putare debemus. Duodenario quippe numero vniuerſa quedā ſignificata eſtiudicantiū multitudo: ꝓpter duas ꝑtes numeri ſeptenarij quo ſignificat̉ plerūqꝫ vnuiuerſitas: q̄ duepartes .i. tres ⁊ quatuor altera ꝑ alterā multiplicate. xij. faciūt: alioqͥn quoniā in locuꝫ iude traditorisapoſtolū mathiā legimus ordinatū: Apoſtolꝰ pau-
lus qui plus illis omnibꝰ laborauit: vbi ad iudidū ſedeat nō habebit: qui ꝓfecto cū alijs ſancti anumerū iudi cū ſe ꝑtinere demōſtrat cū dicit. Veſcitiſ quia angeloſ iudicabimꝰ? AVG. in libropenitētia: In hoc ergo numero iudicatiū oēs inligunt̉ qui ꝓpter euāgeliū ſua omīa dimiſerūt. ex ocuti ſunt dn̄m. Y GR E. x. mo. Quiſquis .n. ſtimudiuini amoris excitatꝰ hic poſſeſſa reliquerit illicculdubio culmē iudicarie ptātis obtinebit: vt ſimtūc iudex cū iudice veniat: qui nūc ꝯſideratōe iudicij ſeſe ſpōtanea pauꝑtate caſtigat. AVG.xx. j.dei: De ipſis quoqꝫ iudicandis in hoc numero duodenario ſil̓is cauſa ē. nō .n. quia dictū ē: Iudicāte..xij. tribꝰ iſrl̓: tribꝰ leui que. xiij. ē ab eis iudicāda nōerit: aut ſolum illum populū: nō etiā gētes ceteraiudicabūt CHRV. ſuꝑ mattheū: Uei ꝑ hͦ ꝙ diciInterrogatōe. p̄mittit chriſtꝰ tp̄s chriſtianitatis futurū poſt aſcēſionē ſuā quādo .ſ. hoīes regeneraꝑ baptiſmū: ⁊ illud eſt tempꝰ quādo chriſtꝰ ſedet ī ſede maieſtatis ſue. Et inde quia nō de tꝑe futuri indicij dicit: ſed de vocatōe gentiū vniuerſaꝝ. nō enidixit: Cum venerit filius ſuꝑ ſedem maieſtatis ſue.ſed Cum ſederit in ſede maieſtatis ſue. Quod et tuofuit exquo gentes credere ceperūt in chriſtum: ẜmillud pſalmi: Regnabit dn̄s ſuꝑ gētes: deꝰ ſedet ſuiſedē ſanctā ſuā. Et extuc apl̓i ſedcrūt ſuper. xij thronos .i. in omnibꝰ chriſtianis. omīs .n. chriſtianꝰ qͥ ſiuſcipit verbū petri thronꝰ fit petri: ⁊ ſic de alijs apl̓isſedēt ergo apl̓i in his thronis in. xij. ꝑtes diſtīctꝭ fmdrīas aīaꝝ ⁊ diuerſitates cordiū qͣs ſolꝰ deꝰ cogͦcit.Sic̄ .n. iudeoꝝ ppl̓s in. xij. tribꝰ fuit diuiſus: ſic̄ ⁊ vniuerſus ppl̓s chriſtianꝰ diuidit̉ in. xij. tribꝰ vt q̄daꝫ aīſint de tribū ruben: ⁊ ſic de alijs ꝓpter diuerſas vurtutes. Non enī omēs gratie in omnibꝰ equal̓r ſurſed vnꝰ p̄cedit in iſta: aliꝰ in illa. Et ſic apoſtoli iudicabūt. xij. tribꝰ iſrl̓ .i. omēs iudeos: ꝑ hoc ꝙ verbumapoſtoloꝝ ē a gentibꝰ receptū. Omēs aūt chriſtiarſunt quidē. xij. ſedes apl̓orum: ſed vna ſedes chriſiChriſti .n. oēs virtutes ſūt qͣſi vna ſedes: qꝛ in oī rirtute equal̓r ip̄e ſolꝰ factꝰ ē. vnuſqͥſqꝫ apl̓oꝝ ī aliquobono ſpāli fit ꝑfectior: vt petrꝰ in fide: ⁊ iō petrꝰ fetſcit in fide: ioh̓es in innocētia: ⁊ ſic de alijs. ⁊ ꝙ deretributōe apl̓is in hͦ mūdo dāda chriſtꝰ loqͣt̉ denſtrat qd̓ ſequit̉: Et om. qͥ reli. do. vel fra. Si .n̄. in hͦ ſcculo cētuplū recipiūt: ſine dubio ⁊ apl̓orū etiā in hſeculo merces futura ꝓmittebat CHRI. ī home.Uel diſcipul̓ ꝓmittit futura: qꝛ excelſiores erat iā dinihil pn̄tiū querebāt: alijs aūt que ſūt h̓ repromittORI. Uel aliter: Siqͥs reliquerit oīa ⁊ ſecutꝰ furit chriſtū que ꝓmiſſa ſunt petro ⁊ ip̄e recipiet. ꝓaut nō omīa reliqͥt: ſed quedā ſpāl̓r referūt̉ hic mūtiplicia recipiet: ⁊ vitā poſſidebit eternā/ Iſt.occaſiōe aūt huiꝰ ſnīe qͥdā ītroducūt mille anos.reſurrectōem dicētes: Tūc nobis cētuplū oīm feqͣs dimiſimꝰ: ⁊ vitā et̓nā eē reddēdā: ꝙ ſi ī ceterꝭ digna ſit ꝓmiſſio: ī vxoribꝰ apꝑeat turpitudo: vt qͥ rnaꝓ dn̄o dimiſerit: cētū recipiat ī futuro. Senſus ioliſte ē: Qui carnalia ꝓ ſaluatore dimiſerit: ſpiritatarecipiet: q̄ ꝯꝑatōe ⁊ merito ſui qͣſi ꝑuo nūero cenienariꝰ ꝯꝑaret̉. ORI. Sꝫ ī hͦ ſcl̓o qꝛ ꝓ frībꝰ carnatmultos īueniet frēs ẜm fidē. ſic ⁊ ꝑentes oēs epoꝰ⁊ preſbyteros ⁊ filios oēs etatem filiorū habenca