Mattheus

Qui putāt dn̄i corpꝰ iō nō eē verum: qꝛ ſuꝑ mollesaqͣs quafi molle ⁊ aereū īceſſerit: rn̄deāt quo ambulauerit petrꝰ: quē vtiqꝫ verū hominē nō negabūt.RAB A. Deniqꝫ theodorꝰ ſcripſit corꝑale pōdꝰ nōhabuiſſe dn̄m ſcd̓m carnē: ſed abſqꝫ pōde̓ ſuꝑ mareābulaſſe: ſed ꝯͣriū fides catholica p̄dicat. Nā dioniſius dicit: ꝙ nō īfuſis pedibꝰ corꝑale pōdꝰ habētibꝰ ⁊ materiale onꝰ deābulabat ſuꝑ vndā YCHRYPetrꝰ āt qd̓ maiꝰ ē ſuꝑans .ſ. vndā maris: a minoriturbat̉ .ſ. a vēti īpulſu. vn̄ ſeqͥt̉: Uidēs āt ven. validūTalis ē .n. natura hūana vt multotiēs ī magnis recte ſe habēs: ī mīoribꝰ rep̄hēdat̉. hͦ aūt qd̓ petrus timuit: differētiā mōſtrabat mgr̄i ⁊ diſcipuli. Sꝫ ⁊ alios diſcipulos mitigabat. ſi .n. ī duobꝰ fr̄ibꝰ ſeſſurisad dextrā moleſtati ſūt: multomagꝭ h̓ moleſtati fuiſſēt: nōdū enī erāt ſpū pleni. poſtea v̓o ſpiritales effecti vbiqꝫ petro pͥmatū ꝯcedūt: ⁊ ī ꝯtōibꝰ eū p̄mittūt ¶HIE. Paululū ēt relīqͥt̉ ī tētatiōe: vt augeat̉fides: ⁊ ītelligat ſe n̄ facilitate poſtulatiōis: ſꝫ potentia dn̄i cōẜuatū. Ardebat .n. ī aīo eꝰ fides: ſꝫ hūanafragilitas ī ꝓfūdū trahebat̉. 7AVG. de ver. do. Preſūpſit gͦ petrꝰ d̓ dn̄o: titubauit vt hō: ſꝫ rediuit ad dominū. vn̄ ſeqͥt̉: Et cū cepiſ. mer. cla. di. Do. ſal. me facNūqͥd āt dn̄s deſereret titubātē: quē audierat ī vocātē: vn̄ ſeqͥt̉: Et cōti. ie. extē. ma. appre. eū CHRY.Iō āt n̄ īiūxit vētis qͥeſce̓: ſꝫ extēdēs manu app̄hendit eū: qm̄ illiꝰ fide opꝰ erat. Cū eī q̄ a nobis ſūt defecerīt: tūc ea q̄ a deo ſūt: ſtēt. Ut igit̉ mōſtraret: qͥan̄ vēti īmiſſio ſꝫ illiꝰ modica credulitas ꝑiculū oꝑabat̉: ſubdit̉: Et ait il. Modice fi. qͣre dubi. In quomāifeſtat: qꝛ neqꝫ vētꝰ noce̓ potuiſſet ſi fides firmafuiſſet. Sicut āt pullū an̄ tꝑs ex nido exeūtē ⁊ caſurū mr̄ alis portāsˡ rurſus ad nidū reducit: ita ⁊ chriſtꝰ fecit. vn̄ ſeqͥt̉. Et cū aſcē. ī naui. ceſſa. vē. qͥ āt erātī naui. vene. ⁊ adora. eū dicē. Uere filiꝰ dei es. FR ABAQd̓ qͥdē de nautiſ ītelligēdū ē ſiue de apoſtol̓.CHRY. Uide āt qͣlit̓ paulat ī ad id qd̓ ē excelſiꝰ vniuerſos ducebat. Supra eī īcrepauit mare. Nūc aūtmagis v̓tutē ſuā demōſtrat ſuꝑ mar̄ ābulādo: ⁊ alijhͦ idē face̓ iubēdo: ⁊ ꝑiclitātē ſaluādo. iōqꝫ dicebātei: Uere fi. dei es. qd̓ ſupra nō dixerant̉. HIE. Si gͦad vnū fignū trāqͥllitate maris reddita q̄ pꝰ nimiasꝓcellas īterdū ⁊ caſu fieri ſolꝫ: naute atqꝫ rectoresver̄ filiū dei ꝯfitēt̉: cur arriꝰ ip̄m ī eccleſia p̄dicat creaturā? YAVG. d̓. v̓. do. Myſtice āt mōs altitudo ēQuid āt altiꝰ celo ī hͦ md̓o; Quis v̓o ī celū aſcēditnouit fides nr̄a. Cur āt ſolꝰ aſcēdit ī celū? qꝛ nēo aſcēdit ī celū: niſi qͥ d̓ celo deſcēdit: qͣꝫuis ⁊ cū in finevenerit ⁊ nos ī celū leuauerit: ēt tūc ſolꝰ aſcēdet: qͥcaput cū corꝑe ſuo vnꝰ ē xp̄s: nūc āt ſolū caput aſcēdit. Aſcēdit āt orare: qꝛ aſcēdit ad patrē ꝓ nobis interpellar̄ / HILA. Ul̓ ꝙ veſꝑe ſolꝰ ē. ſolitudinē ſuāī tꝑe paſſiōiſ on̄dit: ceterꝭ trepidatōe dilapſiſ. HI E.Aſcēdit ēt ī mōtē ſolꝰ: qꝛ turba ad ſublimia ſeq̄ nopōt: niſi docuerit eā iuxta mar̄ ī littore. AVG. dever. do. Uerūtn̄ duꝫ xp̄s orat ī excelſo: nauicula turbat̉ magnis fluctibꝰ ī ꝓfūdo. ⁊ qꝛ īſurgūt fluctꝰ: poteſt iſta nauicula turbari: ſꝫ qꝛ xp̄s orat: n̄ pōt mergiRauiculā qͥppe eccleſiā cogitate: turbulētū mare hͦſeculū HILA. Qd̓ āt nauē ꝯſcēde̓ diſcipulos iubet: ⁊ ire trāſ fretū dū turbas ip̄e dimittit: ⁊ dimiſſisturbis aſcēdit ī mōtē orare: eē ītra eccleſiaꝫ iubet: ⁊

ꝑiculū fieri vſqꝫ ī id tꝑs quo reuertēs ī claritatꝭ oduētu populo oī qͥ ex iſrael erit reliqͦ ſalutē redoeiuſqꝫ peccata dimittat: dimiſſoqꝫ eo vel īlceleſte regnū potiꝰ admiſſo agēs deo pr̄i gr̄as ī gloria eiusmaieſtate ꝯſiſtat. Sꝫ īter hec diſcipuli vēto ac mapdeferūt̉: ⁊ totis ſeculi motibꝰ īmudo ſpū aduerſātaiactāt̉. YA VG. de. v̓. do. An̄ eī aliqͥs īpie volūtarismaxīe ptātis ꝑſecutionē īdicit eccleſie ſuꝑ nauicuslā grādis vnda ꝯſurgit̉ RAB A. Un̄ bn̄ dr̄ qꝛ nauis erat ī medio mari: ⁊ ip̄e ſolꝰ ī terra: qꝛ nōnūqͣꝫ ecleſia tātis p̄ſſuris ē afflicta: vt eā dn̄s deſeruiſſe videat̉ ad tꝑs AVG. de. v̓. do. Uēit āt dn̄s ad viſitādos diſcipulos ſuos qͥ turbabāt̉ ī mari qͣrta vigilianoctis .i. extrema ꝑte noctꝭ. vigilia eī vna tres hoꝝahꝫ ac ꝑ hͦ nox qͣtuor vigilias hꝫYHLLA. Prīa igit̉vigilia fuit legis: ſecūda ꝓphetaꝝ: tertia corꝑalis aduētꝰ: qͣrta ī reditu claritatꝭ. AVG. de. v̓. do. Quarta igit̉ vigilia noctis: hͦ ē pene ia nocte finita vēietifine ſeculi: iniqͥtatis nocte tranſacta ad iudicādū riuos ⁊ mortuos. venit āt mirabilit̓. Surgebāt eī fluctꝰ: ſꝫ calcabāt̉. quātūlibet eī ptātes ſeculi ꝯſimit earū caput nr̄m caput̉ HLA. Ueniēs āt xp̄sī fine eccleſiā feſſā ⁊ an̄chriſti ſpū ⁊ totiꝰ ſeculi motibꝰ īueniet circūactā. Et qꝛ de antichriſti ꝯſuad oēm tētationū nouitatem ſoliciti erūt: ēt ad dn̄iaduētu expaueſcēt: falſas rerum imagīes metuētesSꝫ bonꝰ dn̄s timorē depellet dicēs: Ego ſū. ⁊ adutꝰ ſui fide mētū naufragij īminētꝭ repellet. 7AVC.de qͣ. euā. Uel ꝙ dixerūt diſcipl̓i phātaſma eē ſignatqꝛ qͥdē qͥ ceſſerīt diabolo de chriſti aduētu dubibūt. ꝙ āt petrꝰ īplorat auxiliū a dn̄o ne mergatur ſignat qͥbuſdā tribulatiōibꝰ ēt pꝰ vltimā ꝑſecutionēpurgatū ī eccleſia. qd̓ ⁊ paulꝰ ſignat dicēs: Saluierit: ſic tn̄ qͣſi ꝑ igneꝫ HILA. Uel ꝙ petrꝰ ex oī ciſiſtētiū ī naui numero rn̄dere audet: ⁊ iuberi ſibi yſupra aqͣs ad dn̄m vēiat: p̄dicat̉ ꝙ paſſiōis tꝑelūtatis ſue deſignat affectū: dū veſtigijs dn̄i iheread ꝯtēnēdā mortē conatꝰ ē. Sꝫ īfirmitate future ntatiōis timiditas eiꝰ on̄dit. Per metu eī mortis vſqꝫad negādi neceſſitatē coactꝰ ē. Clamor aūt eiꝰ pentētie ſue gētꝰ ē FRAB A. Neſpexit dn̄s: ad penittiā cōuertit: manu extēdit: ⁊ īdulgētiaꝫ tribuit: ⁊ ſicdiſcipulꝰ ſalutē īuenit: qꝛ nō ē volētis neqꝫ curtis: ſꝫ miſerētis dei. THIL A. ꝙ āt trepidāti petrotutē veniēdi ad ſe dn̄s nō īducit: ſꝫ manū appheſaꝫſuſtinuit: het ē rō. ſolꝰ eī paſſurꝰ ꝓ oībus: oīm pecata ſoluebat. nec ſociū admittit qͥcqͥd vniuerſitp̄ſtat̉ ab vno. FAVG. d̓ ẜ. do. In vno ēt apl̓o. īpetro ī ordīe apoſtoloꝝ pͥmo ⁊ p̄cipuo: ī quo figū:tur eccleſia vtrūqꝫ genꝰ ſignificādū fuit .i. firmi inꝙ ſuꝑ aqͣs ābulauit: ⁊ īfirmi ī hͦ ꝙ dubitauit: naꝫ evnicuiqꝫ ſua cupiditas tēpeſtas ē: amas deū: abaſupra mare. Sub pedibꝰ tuis ē ſeculi timor: amasculū abſorbet te. Sꝫ cū fluctuat cupiditatę cor tuvt vīcas cupiditatē: īuoca xp̄i diuinitatē RabaAderit āt dn̄s ſi ſopitis tētationū ꝑiculis ꝓtecuoſue fiduciā retribuat: ⁊ hͦ diluculo appropiquaCū enī hūana fragilitas p̄ſſuris obſita: ſuaꝝ viriū ꝑuitatē cōſiderat. erga ſe tenebras cernit. Tū aūt mētē ad ſuꝑnū p̄ſidiū erexerit: repēte exortū luciten coſpicit qͥ totā vigiliā matutinā illumīat. Nec mijudū ſi aſcēdēte nauiculā dn̄o vētꝰ cefſauit. ī quodqꝫ