Ca. XIIII.
autē petrus dixit: Dn̄e ſi tu es iubeme ueīre ſuꝑ aquas. At ip̄e ait: Ueni. Et deſcedēs petrus de nauiculaambulabat ſuꝑ aquaſ ut uēiret ad ieſum. Uidēs uero uentū ualidum timuit. Et cum cepiſſet mergi clamauit dicēs: Dn̄e ſaluū me fac̄. Et cōtinuo ieſus extēdēs manū apprehēdit eū. ⁊ ait illi: Modice fidei quaredubitaſti? Et cū aſcēdiſſet ī nauiculam ceſſauit uētus. Qui aūt in nauicula erāt: uenerūt ⁊ adorauerūt eudicentes: Uere filiꝰ dei es.CHRI. Diligētē examinationē eorū q̄ facta erāttradere voles: eoſ qͥ p̄miſſū ſignū viderāt iuſſit a ſe ſepari: qꝛ ⁊ ſi p̄ſens viſus fuiſſet phātaſtice ⁊ nō ī veritate: feciſſe miraculū diceret̉: nō tn̄ vt abſens. Et iōdicit̉: Et ſtatī cōpulit ieſus diſcipulos aſcēdere ī nauiculā: ⁊ p̄cede̓ eū trāſ fretum: donec dimitteret turbas. HE. Quo ẜmone on̄ditur īuitos eos a dn̄oreceſſiſſe: dū a more p̄ceptoris ne ad pūctū quidē tēporis ab eo volūt ſeꝑari. CHRI. Cōſiderādū aūtꝙ cum dn̄s magna oꝑatur: dimittit turbas: docēsnos nuſqͣꝫ gloriā multitudīs ꝓſeqͥ: neqꝫ attrahe̓ ml̓titudinē. Et iterū docet: nō debere turbis nos cōmiſcere cōtinue: neqꝫ fugere multitudinē ſemꝑ: ſed alterutrū vtiliter face̓. vn̄ ſeqͥt̉: Et dimiſſa turba aſcendit in montē ſolꝰ orare. In quo nos docet qꝛ ſolitudo bona ē: cū nos deū īterpellare oporteat. ꝓpterhoc etiā ad deſertū vadit ⁊ ibi ꝑnoctat dū orat: erudiēs nos ī oratiōe trāquillitatē q̄rere: ⁊ a tēpore ⁊ aloco/ HE. Qd̓ aūt aſcēdit ſolꝰ orare: nō ad eū referas qͥ de qͥnqͣꝫ panibꝰ qͥnqꝫ milia hominū ſatiauit:ſed ad eū qͥ audita morte iohannis ſeceſſit ī ſolitudinē: nō quo ꝑſonaꝫ dn̄i ſeꝑemꝰ: ſed quo oꝑa eiꝰ inter deū hominēqꝫ diuiſa ſūt. AVG. de cōcor. euā.Pōt aūt hͦ videri cōtrariū: ꝙ mattheꝰ dimiſſis turbis eū dicit aſcēdere ī montē: vt illic ſolꝰ oraret: Iohānes aūt ī mōte fuiſſe cū eaſdē turbas pauit. Sedcū ⁊ ip̄ē iohānes dicat pꝰ illud miraculū fugiſſe eūī mōtē: ne a turbis teneret̉ q̄ eū volebāt facere regē:vtiqꝫ manifeſtū ē ꝙ de mōte ī planiora deſcēderat:qn̄ illi panes mīſtrati ſūt. nec illud repugnat quodmattheꝰ dixit: Aſcēdit ī montē ſolꝰ orare. Iohāneſaūt cū cognouiſſet: inqͥt ꝙ vēturi eſſent vt facerenteū regē: fugit iterū ī montē ipſe ſolꝰ. neqꝫ eniꝫ cauſaorādi cōtraria ē cāe fugiēdi. quādoquidē ⁊ hīc dn̄ſdocet hāc eſſe nobis magnā cām orādi: qn̄ eſt cā fugiēdi. Nec illud cōtrariū ē qd̓ mattheꝰ priꝰ dixit eūiuſſiſſe aſcēdere diſcipulos ī nauiculā: ac deinde dimiſſis turbis aſcēdiſſe ī montē ſolꝰ orare. Iohānesvero priꝰ eū fugiſſe cōmemorat ſolū ī montē: ac deinde: Ut āt ſero factū ē inqͥt deſcēderūt diſcipuli eius ad mare. ⁊ cū aſcēdiſſent ⁊ cetera. qͥs enim nō videat hoc recapitulādo iohānē poſtea dixiſſe factūa diſcipulis qd̓ iaꝫ ieſus iuſſerat an̄qͣꝫ fugiſſet ī mō-
tem/ HE. Recte aūt quaſi īuiti ⁊ retractātes apoſtoli a dn̄o receſſerāt. ne illo abſente naufragia ſuſtirierēt. Sequit̉ enī. Ueſꝑe aūt facto: ſolꝰ erat ibi. i.ī mōte. Nauicula aūt ī medio mari iactabat̉ fluctibus. erat enī vētus cōtrarius. CHRV. Rurſus autem diſcipuli tēpeſtatē ſuſtinēt ſicut ⁊ priꝰ. ſed tūcquidē habētes eū ī nauigio hͦ paſſi ſunt: nūc auteꝫſoli exn̄tes. Paulatiꝫ enī ad maiora eos ducit ⁊ adferendū oīa viriliter īſtruit. H E. Dn̄o quidē ī mōtis cacumīe cōmorāte ſtatim vetus cōtrariꝰ orit̉ ⁊turbat mare: ⁊ ꝑiclitant̉ apoſtoli: ⁊ tādiu īminensnaufragiū ꝑſeuerat: qͣꝫdiu ieſus veniat̉. CHRIS.Tota aut nocte dimittit eos fluctuari: exiges eoruꝫcor pꝰ timorē ī maiꝰ ſui deſideriū īmittēs eos ⁊ ī memoriā cōtinuā. ꝓpter hͦ nō confeſtim eis aſtitit. vn̄ſequit̉: Quarta aut vigilia noctiſ venit ad eos ambulās ſupra mare. ¶ H E. Statiōes enī ⁊ vigilie militares ī trina horarū ſpātia diuidunt̉. Quādo ergo dicit: Quarta vigilia noctis veniſſe ad eos dn̄m: oſtēdit tota nocte ꝑiclitatos. CHRY. Erudiēs eos nōcito ſolutionē inqͥrere adueniētiū malorū: ſed ferreea q̄ cōtingūt viriliter. qn̄ aūt putauerūt erui: tūc intēſus ē timor. vn̄ ſequit̉: Et vidētes eum ſupra mareambulantē turbati ſūt: dicētes qꝛ phataſma ē: ⁊ pretimore clamauerūt: Semꝑ enī hoc dn̄s facit cū ſoluturꝰ ſit mala aliqͣ: difficilia ⁊ terribilia īducit. Quiaenī nō ē lōgo tēpore tētari cū finiendi ſūt agonesiuſtorū: volēs ampliꝰ eos lucrari auget eoꝝ certamina: qd̓ ⁊ in abraā fecit: vltimū certamē tētationē filij ponēs. HIE Cōfuſus aūt clamor ⁊ ī certa voxmagni clamoris īdiciū ē. Si aūt iuxta martioneꝫ etmanicheū dn̄s noſter nō ē natus ex virgīe: ſed viſuſin phātaſmate: quomō nūc apoſtoli timēt ne phātaſma videāt? CHRY. Chriſtꝰ ergo nō prius ſe reuelauit diſcipulis donec clamauerūt. quāto eī magis intēdebat̉ timor: tāto magis letati ſūt ī eiꝰ p̄ſentia. vn̄ ſequit̉: Statimqꝫ ieſus locutꝰ ē eis dicēs: habete fiduciā ego ſū. nolite timere. hͦ aūt verbū ⁊ tīorem ſoluit: ⁊ fiduciā preꝑauit/ H ERO. Quod autē dicit: Ego ſū. nec ſubiugit qͥs ſit: vl̓ ex voce ſibi nota poterāt ītelligere eū qͥ ꝑ obſcuras noctꝭ tenebrasloquebat̉ vel ip̄m eē ſcire poterāt: quē locutum admoyſen nouerant: hoc dices filijs iſrael: Qui ē miſitme ad vos. ī oībus aūt locis ardētiſſime fidei īuenirur petrꝰ. Eodē igit̉ fidei ardore quo ſemꝑ nūc quoqꝫ tacētibus ceteris credit ſe poſſe facere ꝑ voluntatē magiſtri: qd̓ nō poterat ꝑ naturā. vn̄ ſeqͥt̉: Reſpōdēs aut petrꝰ dixit: Dn̄e ſi tu es iube me venire ad teſuꝑ aquas. q. d. Tu p̄cipe ⁊ illico ſolidabūt̉. vn̄ ⁊ leue fiet corpꝰ qd̓ ꝑ ſe graue ē AVG. de ver. do. Nōn. poſſū hͦ ī me ſꝫ ī te. Agnouit petrꝰ qͥd ſibi eēt a ſe:qͥd ab illo cuius volūtate ſe credidit poſſe: qd̓ nullahūana īfirmitas poſſet/ CHRV. Uide āt quātꝰ ēferuor: quāta fides. nō dixit Pra ⁊ dep̄care: ſꝫ Iube.nō .n. ſolū credidit qm̄ pōt chriſtꝰ ābulare ſuꝑ mareſꝫ qm̄ pōt ⁊ alios īduce̓: ⁊ cōcupiſcit velocit̉ ad eumire. Hoc .n. tā magnū q̄fiuit ꝑꝑ amorē ſoluꝫ: nō ꝓpt̓on̄tationē. Nō ei dixit: Iube me ire ſuꝑ aqͣs: ſꝫ Iube me vēire ad te. Patꝫ āt ꝙ cū ī miracl̓o ſupra poſito on̄derit ꝙ dn̄at̉ mari: nūc ad mirabiliꝰ ſignumeos īducit. vn̄ ſeqͥt̉: At ille ait: Ueni. Et deſcēdēs petrꝰ de naui. ambu. ſuꝑ aqͣs vt veni. ad ieſum / HIE.
k 3