Ca. XII.

vel ꝓpt̓ violationē ſabbati: vel ꝓpt̓ crimīalia peccata q̄ ꝯͣria ſūt ſeptē donis ſpūfſcī ¶ CHRY. Uel hicpenā eoꝝ demōſtrat. dicit enī: ꝙ ſic̄ demoniaci cū liherati fuerīt ab īfirmitate: ſi deſidiores efficiāt̉: graniorem attrahūt aduerſus ſe phātaſiā: ita ī vobis fiet. Etenī an̄ detinebamini a demone: qn̄ idola adorabatis: ⁊ filios vr̄os demonibꝰ occidebatis: ſꝫ tn̄ n̄dereliqͥ vos: ſꝫ expuli demonē illū ꝑ ꝓph̓as: ⁊ ꝑ meip̄m rurſus veni: āpliꝰ expurgare vos volēs. qꝛ igit̉nō vultis attēde̓: ſꝫ ī maiorē excidiſtis nequiciā: graniꝰ enī ē occide̓ chriſtū: qͣꝫ ꝓph̓as: ꝓpt̓ hoc difficiliora patiemini. Que enī ſub veſpaſiano ⁊ tyto ꝯtiger̄teis: multo grauiora fuerūt his q̄ paſſi ſūt ī egypto: ⁊in babylone: ⁊ ſub antiocho: nec hoc ſolū on̄dit: ſedqm̄ ab oī v̓tute erūt deſolati: ⁊ demonū actibꝰ occupabiles magꝭ qͣꝫ an̄. Hoc āt n̄ ſolū ad illoſ: ſꝫ ad nosēt pcā eē rōnē hꝫ: ſi illuminati: ⁊ a pͥoribꝰ eruti mal̓rurſus ab eadē poſſideamur neqͥcia. Etenī difficilior iā erit pena poſterioꝝ peccatoꝝ ꝓpt̓ qd̓ paralytico chriſtꝰ dixit: Ecce ſanꝰ fcūs es: noli peccare: ne deteriꝰ tibi aliqͥd ꝯtingat ¶ RAB A. Pō enī qͥlibet adfidē ꝯuerſus ē a quo diabolꝰ ꝑ baptiſmū eijcit̉: qͥ eiectus īde loca arida ꝑagrat .i. corda fideliū. ¶ GRE.xxiij. mora. Loca enī arentia: atqꝫ īaquoſa ſūt cordaiuſtoꝝ: q̄ ꝑ diſcipline fortitudinē ab oī carnalis ꝯcupiſcētie hūore ſiccant̉. Loca v̓o hūentia ſūt teª renorū hōiuꝫ mētes quos hūor carnalis ꝯcupiſcentie qꝛreplet fluidas facit: in quibꝰ diabolꝰ iniqͥtatꝭ ſue veſtigia tāto altiꝰ īprimit: qͣꝫto ī eiſdē mētibꝰ pes trāſitus illiꝰ qͣſi īfluxa terra deſcēdit. RABA. Nediēsaūt ad domū ſuā vn̄ exiuerat: Inuenit eā vacantē abonis actibꝰ ꝑ negligētiā: Scopis mūdatā .ſ. a vitijsp̄ſtinis ꝑ baptiſmū: Ornatā ſimulatꝭ v̓tutibꝰ. ꝑ hypocriſim. AVG. de q̄. euā. Un̄ ꝑ hec v̓ba ſignat dn̄squoſdā ita credituros: vt nō poſſint ferre laborē cōtinētie ⁊ ad ſeculū redituri ſūt: qd̓ dic̄. Aſſumit ſecuꝫalios ſeptē. ītelligit̉: qꝛ cū qͥs ceciderit d̓ iuſticia etiāſimulationē habebit. Cupiditas enī carnis expulſaꝑ pnīam ꝯſuetis oꝑbꝰ cū nō īuenerit ī qͥbꝰ delectationibꝰ ꝯquieſcat: auidiꝰ redit: ⁊ rurſus occupat mētem hōis. negligentia ſubſecuta ē: vt nō ītroduceret̉tanqͣꝫ habitator mūdate domui ẜmo dei ꝑ ſanā doctrinā: qm̄ nō ſolū hēbit illa. vij. vitia q̄. vij. v̓tutibusſūt ꝯͣria ſpiritalibꝰ: ſꝫ etiā ꝑ hypocriſim ſe ipſas hr̄ev̓tutes ſimulabit Propterea aſſumptiſ ſecū. vij. alijsneqͥoribꝰ hoc ē ip̄a ſeptenaria ſimulatiōe redit ipſaꝯcupiſcētia: vt ſint nouiſſima hōiſ illiꝰ peiora pͥoribꝰGREGO. vij. mo. Plerūqꝫ etiā fit vt cū mens exipſo exordio ſui ꝑfectꝰ extollit̉: cūqꝫ ſe iā qͣſi de v̓tutibꝰ erigit: ſeuiēti ꝯͣ ſe aduerſario aditū pādat: tātoqꝫſe vehemētiꝰ ī eiꝰ ꝯfractōe exhibet: qͣꝫto ⁊ grauiꝰ qꝛvel ad modicū fuerat ꝓiectus dolet.¶ Adhuc eo loquēte ad turbas: ecce mater eiꝰ ⁊ fratres ſtabāt foris: q̄rentes loꝗ ei. Dixit aūt ei ꝗdā: Ecce mr̄ tua ⁊ fratres tui foris ſtāt querentes te. At ip̄e rn̄dens dicenti ſibiait: Que eſt mr̄ mea: ⁊ ꝗ ſūt fratresmei? Et extendens manū ī diſcipu

los ſuos dixit: Ecce mat̉ mea ⁊ fratres mei. Quicūqꝫ enī fecerit uolūtatē pr̄is mei ꝗ in celis eſt: ip̄e meusfrat̓ ſoror ⁊ mr̄ eſt.¶ HLA. Quia p̄dcā oīa in pr̄ne maieſtatis v̓tuteloꝗbat̉: nūciāti ſibi ꝙ foris a mr̄e atqꝫ fratribꝰ expectaret̉ qͥd rn̄derit: euāgeliſta demōſtrat ſubdēs: Adhuc eo lo. ad tur. ec. ma. eiꝰ ⁊ fra. fo. ſta. q̄. lo. ei. ¶ AVGV. de cō. euā. Hoc ſine dubio ꝯuenient̓ geſtū ītellige̓ debemꝰ: p̄miſit enī cū ad hoc narrādū trāſiret:Adhuc eo loquēte ad turbas. Quid eſt Adhuc: niſiqn̄ illd̓ loq̄bat̉? Nā ⁊ marcꝰ pꝰ illud qd̓ de blaſphemia ſpūſſcī retulerat dixit: Et veniūt mr̄ eiꝰ ⁊ fratresLucas aūt nō huiꝰ rei geſte ordinē tenuit: ſꝫ p̄occupauit hoc ⁊ recordatū an̄ narrauit. ¶ HIERO. ꝯͣ heluidiū: Hīc heluidij vna ꝓpoſitio ſumit̉: ex hoc ꝙ fratres dn̄i ī euāgelio noīant̉: Un̄ īqͥt frēs dn̄i dcī ſūt: qͥn̄ erāt frēs? Sꝫ iā nūc ſciēdū ē qͣtuor mōis ī ſcripturis dīnis frēs dici: natura: gēte: cognatiōe: ⁊ affectu.Natura: vt eſau ⁊ iacob. Gēte: vt oēs iudei frēs īterſe vocant̉: vt ī deutronomio: Nō poteris ꝯſtitue̓ ſuꝑ te hoīem alienū qͥ nō eſt frat̓ tuꝰ. Porro cognatōne frēs vocāt̉ qͥ ſūt de vna familia: ſic̄ ī geniſi: Dixitaūt abraā ad loth: Nō ſit rixa īter te ⁊ me: qm̄ frēsſumꝰ. Affectu etiā frēs dicūt̉: qd̓ ī duo diuidit̉: ī ſpeciale ⁊ cōe. in ſpāle: qꝛ oēs chriſtiani frēs dicunt̉: vtſaluator dicit: Uade dic fratribꝰ meis. porro in cōe:qꝛ oēs hoīes ex vno pr̄e nati: pari īter nos germanitate ꝯiūgimur: ſicut ibi: Dicite his qͥ oderūt vos: frēsnr̄i vos eſtiſ. Interrogo gͦ iuxta quē modū frēs dn̄iin euāgelio appellēt̉: Iuxta naturā: ſꝫ ſcriptura nōdicit: nec Marie eos vocās filioſ nec ioſeph. Iuxtagētē? ſꝫ abſurdū ē vt pauci ex iudeis vocati ſint frēscū oēs qͥ ibi fuerūt: frēs potuerīt appellari. Iuxta affectū hūani iuris ⁊ ſpūs veꝝ ſit qͥ magꝭ erant frēs qͣꝫapl̓i: quos dn̄s docebat ītrinſecꝰ? Aut ſi oēs qꝛ homines ſūt frēs: ſtultū fuit nūciare qͣſi ꝓpͥū: Ecce frēstui q̄rūt te. Reſtat igit̉ vt frēs eos ītelligas appellatos a cognatōe nō affectu: nō gētis puilegio: nō naͣtura. ¶ HIERO. ſuꝑ matthe. Quidā v̓o frēs dn̄i dealia vxore ioſeph filios ſuſpicat̉: ſequētes delyram̄ta apocriphoꝝ: ⁊ quādā mechā vel eſchā mulierculam ꝯfingētes. Nos aūt frēs dn̄i: nō filios ioſeph: ſꝫꝯſobrinos ſaluatoris ſororis Marie matertere dn̄ifilios ītelligimꝰ: q̄ eē dr̄ mr̄ iacobi minoriſ ⁊ ioſeph⁊ iude quos ī alio euāgelio loco frēs dn̄i legimꝰ appellatos. frēs aūt ꝯſobrinos dici oīs ſcriptura d̓mōſtrat. ¶ CHRV. Uide aūt ⁊ fratꝝ eiꝰ elationē. cū enīdoceret eos īgredi ⁊ audire cū turba: vel ſi hoc nonvellēt: expectarēt finē ẜmonis ⁊ tunc eū adire: hi extra eū vocāt ⁊ corā oībꝰ hoc faciūt: ⁊ ſuꝑfluū honoris amorē on̄dētes ⁊ mōſtrare volētes ꝙ cū oī ptāte xp̄o aliqͥd iniūgūt: qd̓ ⁊ euāgeliſta on̄dit hocip̄mobſcure īſinuās cū dic̄: Adhuc eo loquēte. ac ſi dice̓tNūqͥd nō erat tp̄s aliud? Quid aūt ⁊ loqͥ volebantſi ꝓ v̓itatis dogmatibꝰ cōiter hoc ꝓpone̓ oportebatvt ⁊ alios lucrarēt̉. ſi āt de alijs ſibupſis ꝑtinētibusnō oportebat ita feſtināter vocare: vn̄ manifeſtū eſtqm̄ ſolū ex vana gl̓a hoc faciebāt. ¶ AVG. de natura ⁊ gr̄a: Si īqͥt dicat̉ de frībꝰ de ſcā v̓gine Maria

i 2