Mattheus
vnde ſequitur: Siquidē ex fructu arbor cognoſcit̉Etſi enī arbor fructus ē cauſa. ſed tn̄ fructꝰ arboriseſt demōſtratiuꝰ: vos aūt contrariū facitis. In oꝑibus enī nihil accuſare hn̄tes ꝯtrariā de arbore fertꝭſentētiā: me demoniacū appellātes. HILA. Sicgͦ in pn̄s iudeos refellit: qui cum intelligerēt chriſtioꝑa vltra hūanā eſſe v̓tutē: noluerūt tn̄ ea q̄ dei ſūtꝯfiteri. futurā v̓o oēm fidei ꝑuerſitatē coarguit: eorū .ſ. qͥ diuinitatē ⁊ cōionē paterne ſubſtātie dn̄o detrahētes in diuerſa hereſū ſtudia ceciderūt: neutruꝫfacientes: nec inter gentes ſub venia ignoratiōis habitātes: nec in veritatis cognitiōe verſantes. Arborē ſe in corꝑe poſitū ſignat: qꝛ ꝑ interiorē v̓tutis ſuefecūditatē exeat vbertas hoīs in fructꝰ: igit̉ arborbona facienda cū fructibꝰ bonis ē: aut mala ꝯſtituēda cū malis fructibꝰ: non ꝙ arbor mala poſſit ꝯſtitui q̄ bona eſt: nec econuerſo. Sed vt ꝑ hanc ſignificantia intelligeremꝰ chriſtū aūt tanqͣꝫ vtilem relinquendū: aut tanqͣꝫ bonoꝝ fructuū vtilitate retinendū: Cęterū mediū ſe agere ⁊ in chriſtū aliqͣ deferre.negare q̄ maxima ſūt venerari tāqͣꝫ deū: dei cōioneſpoliare: blaſphemia ſpūs eſt: vt cū ꝑ admirationeꝫtantoꝝ operū dei nomē detrahere non audeas: permaliuolentiā mentis generoſitatē eiꝰ abnegataⁱ paterne ſubſtātie cōione deturpas. NAVG. d̓ ver. do.Uel in hoc admonuit nos dn̄s vt bone arbores ſimus: ⁊ bonos fructꝰ ꝓducere poſſimꝰ. vbi enī ait:Facite enī arborem bonā ⁊ fructū eius bonū: eſt p̄ceptū ſalubre: cui obedientia eſt neceſſaria. Qd̓ aūtdicit: Facite arborem malā ⁊ fructu eiꝰ malū. nō p̄ceptū eſt vt faciatis: ſꝫ monitio vt caueatis. Contrahos enīdixit: Qui putabāt ſe cū mali eſſent: bona loqui poſſe. Prius enī eſt mutandꝰ hō vt oꝑa mutēt̉.ſi enī manet hō in eo ꝙ malus eſt bona oꝑa habere non pōt. ſi manet in eo qd̓ bonū eſt: mala oꝑa habere nō pōt. Omnes gͦ malas arbores chriſtꝰ īuenitſed dedit ptātē filios dei fieri credētibus ī noīe eiꝰ.YCHRY. Qui v̓o nō pro ſeipſo: ſed ꝓ ſpūſancto facit ſermonē: eos ꝯuenienter increpat dicens: Progenies viꝑaꝝ: quō poteſtis bona loqͥ cū ſitis mali?Hoc aūt dixit ⁊ eos incuſans: ⁊ eoꝝ que dicta ſuntoemōſtrationem ex ipſis p̄bens. q. d. Ecce vos cumſitis arbores male: nō poteſtiſ portare fructū bonū.non gͦ miror ꝙ hec loquimi: etenī male nutriti eſtiſa malis ꝓgenitoribꝰ ⁊ mentem malam habetis. Etvide ꝙ nō dixit: Qualiter poteſtis bona loqui cumſitis ꝓgenies viꝑaꝝ? Nihil enī hoc ad illud ꝑtinet:ſed qͣliter poteſtis bona loqui cū ſitis mali? Progenies aūt viꝑarū dixit: qꝛ in ꝓgenitoribus gloribāt̉:vt gͦ excluderet eoꝝ ſuꝑbiā: ſeꝑauit eos a cognatiōeabraam: attribuens eis ꝓgenitores ſimilium moꝝ.Uel ꝓgenies viꝑarum .i. filios ⁊ imitatores diabolieos appellat: qꝛ ſcienter bonis oꝑbus detrahūt qd̓diabolicū eſt. vn̄ ſeqͥtur: Ex abundātia enim cordisos loquitur. Ille homo ex abūdantia cordis loqͥt̉:qͥ nō ignorat ex qua intentiōe v̓ba promant̉: qd̓ aꝑtius on̄dere volēs ſubiūgit: Bonꝰ hō de bono theſauro ꝓfert bona: ⁊ malꝰ hō de malo theſauro profert mala. Theſaurꝰ cordis intētio ē cogitationis: exqua interiꝰ arbiter iudicat ꝓuētū oꝑis: vt aliqn̄ maiora minorē habeant mercedē: aliqn̄ ob incuriā cordis tepidi: maioꝝ virtutū oꝑa oſtētantes minora a
dn̄o p̄mia ſortiūtur. TCHRl. Ex his etiā denſtrat ſuā deitatē ſciente cordis occulta: qm̄ nō pͥborum ſolū: ſed etiā malaꝝ cogitationū exſoluēt vindictā. Eſt aūt nature cōuenientia ſuꝑemanantis noquitie v̓ba ꝑ os extra effundi: quare cū audieris bminē male loquētē: multo ampliorē eſtimes netiā quā verba demonſtrāt. Qd̓ enī exteriꝰ dr̄ ē ſueffluētia eius qd̓ intus ē: in quo eos vehemēter tergit. Si enī qd̓ dictū ē ab eis ita ē malū: excogita ridix verboꝝ qͣꝫ magna ē? Contingit aūt hoc decenlingua enī confuſa multociens non repente effionequitiā: cor aūt nullū hoīm hn̄s teſtē: ſine timore quecūqꝫ vult parturit mala. dei enī nō multa qra ē ei: ſed cū auget̉ multitudo maloꝝ que intꝰ ſūque interim occultabant̉: extra ꝑ verba ꝓueniunEt iō dicit: Ex abūdantia cordis os loquit̉. Et ꝙ bede theſauris cordiſ loquitur HIE. In hoc autdicit: Bonus hō de bono theſauro ⁊c̄. Uel ipſos indeos deū blaſphemātes on̄dit de qͣli theſauro blaſphemiā ꝓferant. Uel cum ſuꝑiori qōne heret ſnūꝙ quō nō poſſit bonꝰ hō ꝓferre mala nec malꝰ bna: ſic̄ nō poſſit xp̄s mala nec diabolꝰ bōa oꝑa facēDico autē uobis: qm̄ omne uerbū ocioſuꝫ qd̓ locuti fuerint hoīesreddēt rōne de eo in die iudicij. Euerbis eniꝫ tuis iuſtificaberis: ⁊euerbis tuis condemnaberis.CHRY. Poſt p̄miſſa eis dn̄s multū timorē incitit: on̄dens ꝙ vltimā dabunt vindictā qͥ talia delrunt. vn̄ dicit: Dico enī vobis ꝙ omne verbū ocioſiqd̓ locuti fuerint hoīes: reddēt rōnē de eo in die iudicij. ¶ HIE. Et eſt ſenſus: Si ocioſū verbū qd̓ neqͣꝫ edificat audientes: nō ē abſqꝫ ꝑiculo eiꝰ qͥ loqutur: ⁊ ī die iudicij reddet vnuſquiſqꝫ rōnē ſermonūſuoꝝ: quātomagis vos qͥ oꝑa ſanctiſpūs calūniamni: ⁊ dicitis me in beelzebub eijcere demonia redoturi eſtis rōnē calūnie veſtre. CHRl̓. Nō aūtorxit: Qd̓ locuti eſtis vos: ſimul quidē omne hominerudiens genus: ſimul aūt minꝰ oneroſū faciēs ſuūſermonē. Ocioſū aūt verbū ē qd̓ mendax eſt: qd̓ alūniā habet. Quidā aūt dicūt: qm̄ ⁊ vanū quale eſtqd̓ riſū mouet inordinatū: vel turpe: vel inuerdu. GRE. in hō. Uel ocioſū verbū ē: qd̓ aut vtilitate rectitudinis: aut rōne iuſte neceſſitatis careqd̓ .ſ. ſine vtilitate ⁊ loquētis dr̄ ⁊ audientis: ſi omūſis ſerijs de rebus friuolis loqͣmur: ⁊ fabulas narremus ātiquas. Ceterū qui ſcurrilia replicat: ⁊ cachinnis ora diſſoluit: ⁊ aliqͥd ꝓſert turpitudinis: hic niocioſi verbi ſed criminoſi tenebitur reus. ¶ REſmi.Ex ſuꝑioribꝰ aūt verbis adhuc ſequēs depēdet inūcū dr̄: Ex v̓bis enī tuis iuſtificaberis ⁊ ex verbis tuis cōdēnaberis. Nō ē aūt dubium qꝛ vnuſverbis ſuis male q̄ loquit̉ ꝯdēnabit̉. Uerūtamē qꝫex bonis verbis nō iuſtificat̉ quis niſi ex ītimo corde ⁊ deuota intentione ea ꝓferat. 7CHRI. Uiaaūt quia nō eſt oneroſū hoc iudiciū: nō ex quibꝰ alius dixit de te: ſꝫ ex quibꝰ ipſe locutꝰ es ſnīas iudeferet. Nō igitur accuſatos time̓ oportet ſꝫ accuſates. nō enī illi cogūtur accuſare: ſed pro his malioaaudierūt: ſed hi ꝓ his que maledixerunt.