Ca. XII.

plaſphemia ſpūs nō remittet̉: neqꝫ dixiſſe qͥ dixeritquodcūqꝫ verbū ꝯtra ſpmn̄ſanctū: ſꝫ qͥ dixerit verbuꝫQuapropter nō ē neceſſe vt omnē blaſphemiam ⁊oē verbū qd̓ dr̄ ꝯͣ ſpm̄ſanctū: remiſſionē quiſqͣꝫ exiſtimet nō habere. ſed neceſſe ē plane vt ſit aliquodverbū qd̓ ſi dicatur ꝯͣ ſpiritūſcm̄: nullā remiſſionemmereat̉. Solēt enī ſcripture ita loqͥ vt qn̄ aliqͥd ſicdr̄ vt neqꝫ ex toto neqꝫ ex ꝑte dictū ſit: nō ſit neceſſevt ex toto fieri poſſit vt ex parte nō intelligat̉: ſicutcū dn̄s dixit iudeis: Si nō veniſſem ⁊ locutꝰ eis nōfuiſſem: pctm̄ nō haberēt. Nō enī ita dictū ē: vt ſinevllo oīno peccato vellet ītelligi futuros fuiſſe iudeos: ſed eē aliqd̓ pctm̄ qd̓ nō haberēt niſi chriſtꝰ veniſſet. Quis autē ſit iſte modꝰ ꝯͣ ſpirituſanctū ordopoſtulat vt dicamꝰ: Inſinuat̉ ſiquidē nobiſ ī patreauctoritao: in filio natiuitas: in ſpūſcō patris filijqꝫcōitaſ. Quod gͦ cōe eſt patri ⁊ filio: ꝑ hoc nos voluerūt habe̓ cōionē ⁊ inter nos ⁊ ſecū. Charitas enimdei diffuſa eſt in cordibꝰ noſtris ꝑ ſpiritūſanctuꝫ odatus ē nobis. ⁊ qꝛ pctīs alienabamur a poſſeſſiōebonoꝝ veroꝝ: charitas operit multitudinē pctōruꝫQd̓ enī chriſtus ſpūſcō pctā dimittat: hinc intelligipōt ꝙ cū dixiſſet diſcipulis. Accipite ſpiritūſanctuꝫꝯtinuo ſubiecit: Si cui dimiſeritꝭ pctā: dimitēt̉ illiPrimū itaqꝫ credentiū bn̄ficiū eſt ī ſpūſcō remiſſiopctōꝝ: ꝯtra hoc donū gratuitū loqͥt̉ cor impenitēs.ipſa gͦ impenitētia ē ſpūſ blaſphemia q̄ nō remittet̉neqꝫ in hͦ ſcl̓o neqꝫ in futuro. Cōtra enī ſpm̄ſanctūquo pctā dimittūt̉ v̓bū valde malū ſiue cogitatiōeſiue lingua ſua facit: qui ẜm duriciā cordiſ ſui ⁊ corimpenitēs theſaurizat ſibi irā in die ire. hec oīno impenitētia nō hꝫ remiſſionē neqꝫ in hͦ ſcl̓o neqꝫ in futuro: qꝛ pnīa impetrat remiſſionē ī hͦ ſcl̓o q̄ erit ī futuro. ſed iſta impnīa qͣꝫdiu quiſqꝫ ī hac carne viuit:nō pōt iudicari. de nullo enī deſperādū ē qͣꝫdiu patientia dei ad pnīam adducit. Quid enī ſi iſti quosin quocūqꝫ genere erroris notas: ⁊ tāqͣꝫ deſperatiſſimos dānas an̄qͣꝫ iſtā vitā finiāt agāt pnīam: īueniāt verā pnīaꝫ ī futuro? Hec āt blaſphemia qͣꝫuisꝓlixa ⁊ pluribꝰ v̓bis ꝯtexta ſit: ſolet tn̄ ſcriptura etiam multa v̓ba verbū appellare. neqꝫ enī vnū verbūlocutꝰ ē dn̄s cū ꝓpheta: ⁊ tn̄ legit̉: Uerbū qd̓ factūeſt ad illū vel ad illū prophetā. Hic aūt fortaſſis aliqͥs q̄rat vtꝝ tm̄mō ſpūſſcus pct̄ā dimittat: an ⁊ pr̄ ⁊filius. ipſe enī filiꝰ de pr̄e dic̄: Dimittet vobis patervr̄ pct̄ā vr̄a. ⁊ de ſe ait. Filiꝰ hoīs ptātē hꝫ ī terra dimittēdi pctā. Cur gͦ illa īpenitētia q̄ nūqͣꝫ dimittit̉:ſolū ad ſpūſſcī blaſphemiā dr̄ ꝑtine̓: tāqͣꝫ ille qͥ in hͦīpenitētie pctō fuerit obligatꝰ: dono ſpūſſcī reſiſte̓videat̉ ꝙ eo dono fiat remiſſio pctōꝝ. ſed pctā qͥap̄ter eccleſiā nō dimittūt̉ ī eo ſpū dimitti oportebatquo ī vnū eccl̓ia ꝯgregat̉. Remiſſio gͦ pctōꝝ quā tota trinitas facit: ꝓpe ad ſpm̄ſcm̄ dr̄ ꝑtine̓. ipſe enī ſpiritus adoptiōis filioꝝ in quo clamamꝰ abba pr̄: vtei poſſimꝰ dice̓: Dimitte nobis debita nr̄a. ⁊ in hocꝯgnoſcimꝰ ſic̄ dic̄ iohānes: Qm̄ chriſtꝰ manet ī nobis de ſpūſcō quē dedit nobis. Ad ipſuꝫ etiā ꝑtinetſocietas qua efficimur vnū corpꝰ vnici filij dei: quodammō ſocietas pr̄is ⁊ filij ē ipſe ſpūſſeūs. quiſqͥs gͦreus fuerit impenitētia contra ſpiritūſanctu: in quovnitas ⁊ ſocietas cōmunionis cōgregatur eccleſie:nunqͣꝫ illi remittitur ¶CHRV. Uel aliter ẜm pͥmā

expoſitionē: Iudei quidē ignorabāt chriſtū qͦs eēt.ſpūs aūt ſancti ſufficiēs acceper̄t experimētū: etenīꝓphete ꝑ eum locuti ſūt. Qd̓ ergo dicit hoc ē: Eſtoꝙ me offenditis ꝓpter carnē circūpoſitam: nūquid⁊ de ſpūſancto habetis dicere: quoniā ignoramuseum ꝓpter hoc non ignoſcibilis eſt vobis hec blaſphemia: ⁊ hic ⁊ illic dabitis vindictā. quia enī demones eijcere ⁊ ſanitateſ ꝑficere: ſpūſſancti eſt. Nōergo mihi cōtumelias infertis ſolū: ſed ſpirituiſancto: ideoqꝫ vobis ineuitabilis erit condēnatio ⁊ hi⁊ illic. Etenī hoīm hi quidē hic ſolū puniūt̉: ſicut qͥindigni ꝑticipauerūt myſterijs apud corinthios: hiaūt illic ſolū ſicut diues in inferno: hi aūt hic ⁊ illicſicut ⁊ ipſi iudei qui ⁊ hic intolerabilia paſſi ſūt hieruſalē capta: ⁊ ibi difficillimam ſuſtinēt penam.RABA. In hac auteꝫ auctoritate extinguitur hereſis Prigenis qui aſſerit poſt multa ſecula omnespctōres veniā conſecutores: que refellit̉ ꝑ hoc qd̓dicitur: ꝙ non remittet̉ neqꝫ in hoc ſeculo neqꝫ ī futuro. GRE. in dialogo. Datur etiā intelligi quaſdam culpas ī hoc ſeculo: quaſdā v̓o in futuro relaxari. qd̓ enī de vno negatur de quibuſdā ꝯceditur:ſed tn̄ hoc de paruis minimiſqꝫ pctīs fieri poſſe credendū eſt: ſicut ē aſſiduꝰ ocioſus ſermo: īmoderatꝰriſus: vl̓ pctm̄ cure rei familiaris que vix ſine culpavel ab ipſis agit̉ qͥ culpam qualit̓ debeāt declinareſciūt: aut in nō grauibꝰ culpis error ignorātie: q̄ etiāpoſt mortē grauāt ſi nō in hac v̓ita adhuc poſitꝭ minime fuerint relaxata. Hoc ſciēdū ē qꝛ illic ſaltē deminimis nil qͥſqꝫ purgatōis obtinebit: niſi qͥ hoc bonis actibꝰ in hac vita poſitꝰ vt obtineat ꝓmeretur.Aut facite arborē bonā ⁊ fructūeiꝰ bonū: aut facite arborē malam ⁊fructū eiꝰ malū. Siquidē ex fructuarbor agnoſcit̉. Progenies uiꝑaꝝ:quō poteſtis bona loqui cū ſitis mali? Ex abūdantia enī cordis os loꝗtur. Bonus hō de bono theſauroꝓfert bona: ⁊ malus homo de malo theſauro profert mala.CHRX. Poſt priores redargutiones rurſus eosaliter confundit. hoc aūt facit nō vt ſeipſū accuſatione liberet. ad hoc enim ſufficiebant priora: ſed eoscorrigere volens. vn̄ dicit: Aut facite arborē bonaꝫ⁊ fructū eius bonū: aut facite arborē malam ⁊ fructū eius malū. Ac fi dicat: Nullus veſtꝝ dixit ꝙ malum eſt aliquos a demone liberare. ſed quia oꝑbꝰnō maledicebant: ſed diabolū dicebāt hoc oꝑanteꝫdemōſtrat ꝙ hec accuſatio ē p̄ter ꝯſequentiā reꝝ ⁊p̄ter oēs ꝯceptiōes. talia aūt ꝯfinge̓ ē īmēſe verecūdie CHIE. Cōſtringit gͦ eos ſylogiſmo quem grecivocāt a ficton: nos ieuitabilē poſſumꝰ appellare: qͥint̓rogatos hincinde ꝯcludit: ⁊ ī vtroqꝫ cor impͥmit.Si inqͥt diabolꝰ malus ē: bona oꝑa facere nō pōt.ſi aūt bona ſūt q̄ facta cernitis: ſequitur vt nō ſit diabolꝰ qͥ illa fecit. neqꝫ enī fieri pōt vt ex malo bonū:aut ex bono oriatur malū. CHRX̓. Etenī arborisdijudicatio a fructu apparet: nō fructus ab arbore.