Mat theus
Si chriſtꝰ dixit cōfiteor: a quo lōge eſt oē peccatuꝫ:ꝯfeſſio nō eſt ſoliꝰ peccatoris: ſed aliqn̄ etiā laudatoris. Cōfitemur gͦ ſiue laudātes deū: ſiue accuſantesnoſmetipſos. Dixit gͦ: Cōfiteor te .i. laudo te: nō accuſo me¶ HILA. Audiāt gͦ qui ſaluatorē nō natum:ſed creatū caluniant̉ ꝙ pr̄em ſuū vocet celi ⁊ terredn̄m. Si enī ⁊ ipſe creatura eſt ⁊ creatura ꝯditoremſuū pr̄em appellare pōt: ſtultū fuit nō ⁊ ſui ⁊ celi ⁊terre dn̄m vel pr̄em ſimilit̓ appellare. Gratias auteꝫagit ꝙ apl̓is aduentꝰ ſui aperuit ſacramenta: q̄ ignorauerūt ſcribe ⁊ phariſei: qͥ ſibi ſapiētes vident̉: ⁊ incōſpectu ſuo prudētes. Et iō ſeqͥt̉: Quia abſcō. hec aſapi. ⁊ pru. ⁊ reue. ea par LAVG. de v̓bis dn̄i: Nomine ſapiētū ⁊ prudētū ſuꝑbos ītelligi ip̄e expoſuitcū ait: Reuelaſti ea paruulis: qͥd enī eſt paruulis niſi humilibꝰ? GREGO. xxvij. moral̓. Qd̓ enī nonſubiunxit Reuelaſti ea ſtultis ſed paruulis: tumorēſe dānaſſe innotuit: nō acumē. CHRY. Uel dicēsſapiētes: nō verā ſapīam dicit: ſed ea quā videbant̉ſcribe ⁊ phariſei ab eloquētia hr̄e. Propt̓ hoc neqꝫdixit: Reuelaſti ea ſtultis: ſꝫ Paruulis .i. informibꝰaut ruſticis: ī quo erudit nos ꝑ oīa ab elatione eruihumilitatē aūt zelare/ HLA. Celeſtiū gͦ v̓boruꝫarcana atqꝫ v̓tutes ſapiētibꝰ abſcondunt̉: ⁊ paruul̓reuelant̉: paruulis malicia nō ſenſu: ſapientibus v̓oſtulticie ſue p̄ſumptione: nō ſapiētie cāis. CHRI.Reuelatū aūt eſſe his dignū eſt leticia: occultari autem his nō leticia: ſed lachrymis dignū eſt. Nō gͦ ꝓpter hoc letat̉: ſed qm̄ que ſapiētes nō cognouerūt:cognouerūt hi/ HILA. Facti ſunt huiꝰ equitateꝫdn̄s pr̄ne volūtatis iudicio ꝯfirmat: vt qui indignātur paruuli in deo fieri: ſtulti deinceps in ſapīa ſuafiant. Et iō ſubdit̉: Ita pr̄: qm̄ ſic placitū fuit ante te.GRECO. xxv. moral̓. Quibꝰ v̓bis exēpla humilitatis accipimꝰ: ne temere diſcutere ſuꝑna cōſilia dealioꝝ vocatōe: alioꝝ v̓o repulſione p̄ſumamꝰ: oſtendens ꝙ iniuſtū eē n̄ pōt qd̓ placuit iuſto. ¶ HIER.In his etiā v̓bis blādientis affectu loquit̉ ad pr̄emvt ceptū in apoſtolis cōpleat̉ beneficiū. CHRY.Hec autē que dn̄s diſcipulis dixit ſtudioſiores eosfecerunt. qꝛ enī ꝯn̄s erat eos de ſe magna ſapere qͥademones abigebant: ideo hinc eos reprimit: reuelatio enī erat qd̓ eis ſcm̄ eſt non illoꝝ ſtudiū: iōqꝫ ſcribe ſapiētes ⁊ prudētes exiſtimātes ſe eſſe: exciderūtꝓpter ꝓpriū timorē. vn̄ ſi ꝓpter hoc ab eis abſcōdita ſūt dei myſteria: timete dicit ⁊ vos ⁊ manēte paruuli: hoc enī fecit vos reuelatione potiri. Sicut autēcū paulus dicat: Tradidit illos deꝰ in reprobū ſenſum. nō hoc dicit īducens deū hoc agentē: ſed illosqui cām tribuerūt: ita ⁊ hic: Abſcōdiſti hec a ſapientibus ⁊ prudētibus. Et ꝓpter qͥd abſcōdita ſunt abillis; audi paulū dicentē: quoniā querentes ꝓpriaꝫiuſticiā ſtatuere: iuſticie dei nō ſunt ſubiecti¶ Omnia mihi tradita ſunt a patremeo. Et nemo nouit filiū niſi paterneqꝫ prēm quis nouit niſi filius: etcui uoluerit filiꝰ reuelareCHRl. Quia dixerat: Confiteor tibi pr̄: qm̄ abſcōdiſti hec a ſapientibꝰ: vt n̄ eſtimes qm̄ ita gr̄as agitpr̄i: ſicut ſi ipſe ſit hac v̓tute pͥuatus. Cōſequēter adiungit: Oīa mihi tradita ſunt a pr̄e meo. Cū autē au
dieris qm̄ tradita ſunt: nihil humanuꝫ ſuſpiceris. vtenī nō duos deos ingenitos eſſe eſtimes hāc ponidictionē. Simul enī cū genitꝰ eſt: oīum dominatfuit. HIERO. Alioqͥn ſi iuxta nr̄aꝫ fragilitatē ſentire volumꝰ: cū ceperit hr̄e qd̓ accipit: incipiet nohabere qd̓ dedit. Uel tradita ſibi oīa: nō celū ⁊ ira⁊ elemēta ītelligenda ſūt: ⁊ cetera que ip̄e fecit ⁊ cōdidit: ſed hi qui ꝑ filiū acceſſum hn̄t ad patrem.HLA. Uel hoc dicit: ne quid in illo minꝰ qͣꝫ qd̓ indeo eſt eſtimaret̉. AVGV. ꝯͣ maximū: Nā ſiminus habet in ptāte aliqͥd qͣꝫ pater: non ſunt eiꝰ oīa q̄habet pr̄. gignēdo enī dedit pr̄ potētiam filio: ſicuroīa que habet in ſubſtātia ſua gignēdo dedit ei qugenuit de ſubſtātia ſuā. HLA. Deinde in mutucognitione pr̄is ⁊ filij dat ītelligere nō aliud ī filioqͣꝫ qd̓ in pr̄e extitiſſe. Sequit̉ enī: Et nemo nouit fuliū niſi pr̄: neqꝫ pr̄em quis nouit: niſi filiꝰ/ CHRyEx eo enī ꝙ ſolꝰ pr̄em nouit: latēter on̄dit eiuſdenſe eē ſubſtātie: ac ſi diceret: Quid miꝝ eſt: ſi omniſum dominator: cū aliqͥd aliud maius habeā .ſ. ſcirepr̄em: ⁊ eiuſdē eē ſubſtātie. HILA. Eandē enivtriuſqꝫ in mutua cognitione docet eē ſubſtātiā: cūqͥ filiū cognoſceret: pr̄em quoqꝫ cogniturus eſſet infilio: qꝛ oīa ei a pr̄e ſunt tradita/ CHRl. Cū audicat: Neqꝫ pr̄em aliqͥs cognoſcit niſi filiꝰ: non hocait: qm̄ eū oēs oīno ignorēt: ſed qm̄ cognitione: quaipſe eū nouit: nullꝰ eū ſcit: qd̓ ⁊ de filio dicēdum eNeqꝫ etiā d̓ ignoto quodā deo hoc dixit: ſicut mation ait: deniqꝫ ꝓpt̓ ſubſtātie inſeꝑabilitatē ſufficienter aliqn̄ noīat vel ſolꝰ pr̄ vel ſolꝰ filiꝰ: nec īde ſeparat̉ vtriuſqꝫ ſpūs: qͥ ꝓpͥe dr̄ ſpūs veritatis. IHIER.Erubeſcat gͦ eunomiꝰ hereticꝰ tāqͣꝫ ſibi notīcia pr̄is⁊ filij: quātā alterutrū īter ſe hn̄t vendicās: qd̓ ſi idecōtendit: ⁊ ſuā ꝯſolat̉ inſaniā: qꝛ ſequit̉: Et cui voluerit filiꝰ reuelare. Aliud eſt nature equalitate noſſeqd̓ noueris: aliud reuelātis dignationē.GIvij. de ciui. dei: Reuelat̉ aūt pr̄ ꝑ filiū .i. ꝑ v̓bū ſiSi enī hoc v̓bū qd̓ nos ꝓferimꝰ tꝑare: ⁊ tranſitoriū⁊ ſeip̄m on̄dit: ⁊ illud de quo loqͥmur: quātomagisv̓bū dei: ꝑ qd̓ fcā ſūt oīa: qd̓ ita on̄dit pr̄em: ficuti ēpr̄: qꝛ ⁊ ip̄m ita eſt: ⁊ hoc eſt qd̓ pater̄. AVGV. deque. euā. Cū aūt dice̓t: Nemo nouit filiū niſi pr̄. nōdixit: ⁊ cui voluerit filiū reuelare pr̄: qd̓ nō ita ītelligendū eſt qͣſi filiꝰ a nullo poſſit agnoſci: niſi a patreſolo. Pr̄ aūt nō ſolū a filio: ſed etiā ab eis qͥbꝰ reuelauerit filiꝰ. ſic enī potiꝰ dcm̄ eſt vt ītelligamꝰ pre⁊ ip̄m filiū ꝑ filiū reuelari: qꝛ ipſe eſt mēti nr̄e lumvt qd̓ poſtea ītulit: Et cui voluerit filiꝰ reuelare: nōtm̄ pr̄eꝫ: ſed etiā filiū accipiamꝰ: ad totū enī qd̓ dijillatum ē: v̓bo enī ſuo ſe pr̄ declarat. Uerbū aut nōſolū qd̓ ꝑ v̓bū declarat̉: ſed etiam ſeip̄m declarat.CHRI. Si gͦ pr̄em reuelat: ⁊ ſeip̄m reuelat. Sedhoc qͥde vt manifeſtum dimiſit: illd̓ aūt poſuit: qꝛpoterat eē dubiū: ꝑ hoc etiā īſtruit ꝙ adeo ꝯcordapr̄i: ꝙ nō eſt poſſibile aliquē venire ad pr̄em nini ꝑfiliū: hoc enī maxīe ſcādalizabat: ꝙ videbat̉ deoꝰus: Et ideo per oīa hoc deſtruere ſtuduit.Uenite ad me oēs ꝗ laboratis ēonerati eſtis: ⁊ ego reficiā uos. Follite iugū meū ſuper uos: ⁊ diſcitē ame: quia mitis ſum ⁊ humiliſ corde