Ca. XII.

⁊ inuenietiſ requiē aīabꝰ ur̄is. Iugū.n. meū ſuaue eſt: ⁊ onus meū leue.CHRV. Per ea q̄ dicta ſunt in deſideriū ſui diſcipulos ꝯſtituerat: on̄dens īeffabilē ſuā v̓tutē. nūc autem eos ad ſe vocat dicēs: Uenite ad me oēs qui laboratis ⁊ onerati eſtis. AVGV. de v̓bis dn̄i: Quare enī oēs laboramꝰ? niſi qꝛ ſumus hoīes mortaleslutea vaſa portātes: q̄ faciūt īuicē anguſtias: ſꝫ ſi anguſtent̉ vaſa carnis: dilatentur ſpacia charitatis: adqͥd gͦ dicit: Uenite ad me oēs qͥ laboratis: niſi vt nōlaboretisᵐ HILA. Legis etiā difficultatibꝰ laborantes ⁊ peccatis ſeculi oneratos ad ſe aduocat.HIERO. Grauia enī eſſe onera peccati ⁊ Racharias ꝓpheta teſtat̉: iniqͥtatē dicēs ſedere ſuꝑ talentuꝫplūbi. Et pſalmiſta compleuit: Iniquitates mee aggrauate ſūt ſuꝑ mē GREG. Aſpeꝝ etiā iugū ⁊ durum ẜuitutis pōdus ē ſubeſſe tꝑalibꝰ: ambire terrena: retinere labētia: velle ſtare in nō ſtātibꝰ: appete̓quidē trāſeūtia: ſed cū trāſeūtibꝰ nolle trāfire. Dumenī ꝯͣ votū cuncta fugiūt: q̄ pͥus mētem ex deſiderioadeptionis afflixerāt: pꝰ ex pauore amiſſionis p̄mūtICHRI. Nō aūt dicit: Uenite ille ⁊ ille: ſed oēs qͥin ſolitudinibꝰ: qui in triſticijs: qͥ ī peccatis eſtis: nōvt expetā noxas: ſed vt ſoluā peccata. Uenite: n̄ qm̄indigeo veſtra gl̓a: ſed qꝛ volo veſtrā ſalutē. vn̄ dic̄.Et ego reficiā vos: nō dixit: ſaluabo ſolū: ſꝫ qd̓ multo ampliꝰ erat: Reficiā vos .i. omni quiete ꝯſtituam.RABA. Nō ſolū exonerabo: ſed interna refectione ſaturabo. REMI. Uenite dicit non pedibꝰ: ſedmoribꝰ: nō corꝑe: ſed fide. Iſte nāqꝫ eſt ſpiritalis acceſſus: quo quiſqꝫ deo appropīquat. ⁊ iō ſeqͥt̉: Tollite iugū meū ſuꝑ vos/ RAB A. Iugum chriſti eſteuāgeliū chriſti qd̓ iudeos ⁊ gentes in vnitate fideicōiungit ⁊ ſociat. Hoc aūt ſuꝑ nos iubemur ſumere.i. in honore habere: ne forte ſubtꝰ ponētes .i. illd̓ praue contēnentes luculētis pedibꝰ vitioꝝ ꝯculcemus.ſubdit̉: Diſcite a me. AVGV. de verbis dn̄i: Nonmūdū fabricare: nō in ipſo mūdo miracula facere: ſꝫquia mitis ſum ⁊ humilis corde. Magnus eē vis: aminimo incipe. Cogitas magnā fabricā ꝯſtitue̓ celſitudinis: de fundamento pͥus cogita humilitatis: ⁊quāto qͥſqꝫ vult ſuꝑimponere maius edificiū: tantoaltiꝰ fodiat fundamentū. quo aūt ꝑuentuꝝ eſt cacumen nr̄i edificij: vſqꝫ ad cōſpectū dei RAB A. Diſcendū gͦ nobis eſt a ſaluatore nr̄o: vt ſimus mitesmoribꝰ: ⁊ hūiles mētibꝰ: neminē ledamꝰ: neminemcōtēnamꝰ: ⁊ virtutes qͣs foris on̄dimꝰ ī oꝑe: ītus teneamꝰ ī corde­ CHRV. Et iō īcipiens dīnas legesab hūilitate īcipit: ⁊ maximū p̄miū ponit dicens: Etīuenietis requiē aīabus veſtris. Hoc maximū eſt p̄miū. nō enī alteri efficeris vtilis ſolū: ſꝫ teip̄ꝫ reqͥeſctͣfacis: ⁊ an̄ futurā hāc tibi dat repromiſſionē. in futuro aūt ꝑpetua gaudebis requie / CHRV. Et ne formidarēt: qꝛ dixerat Onꝰ ⁊ iugū: ſubdit: Iugū enimmeū ſuaue ē: ⁊ onꝰ meū leue. HLA. Iugi aūt ſuauis ⁊ leuis oneris blādimēta ꝓponit: vt credētibꝰeiꝰ boni ſcīa p̄ſtet: qd̓ ipſe ſolꝰ nouit in pr̄e/ GREGO. iiij. moral̓. Quid graue mētis nr̄e ceruicibꝰ imponit: qͥ vitare om̄e deſideriū qd̓ ꝑturbat p̄cipit: quideclinare laborioſa mūdi huiꝰ itinera monet. HILA. Et qͥd iugo ipſo ſuauiꝰ; qͥd onere leuiꝰ: ꝓbatu

fieri: ſcele̓ abſtine̓: bonū velle: malum nolle: amareoēs: odiſſe nullū: eterna ꝯſeqͥ: pn̄tibꝰ nō capi: nolle īferre alteri qd̓ ſibi ꝑpeti ſit moleſtū RABA. Sꝫqūo iugū chriſti ſuaue cū ſupra dicat̉: Arta eſt via q̄ducit ad vitā? Sꝫ qd̓ anguſto vitio īcipit̉: ꝓceſſu tēporis ineffabili dilectōis dulcedine dilatat̉ 7AVGV. de v̓bis dn̄i: Itē qͥ iugum dn̄i ītrepida ceruiceſubierūt: tā difficilia ꝑicula patiunt̉: vt non a laboribus ad quietē: ſꝫ a qͥete ad laborē vocari videāt̉. Sꝫꝓfecto adeſt ſpūſſcūs: qͥ ī exterioris hōis corruptōeiteriorē renouaret de die in diē: ⁊ guſtata reqͥe ſpiritali ī affluētia deliciaꝝ dei ī ſpe beatitudinis: oīa pn̄tia deliniret: aſpera ⁊ oīa grauia reuelaret: ſecari ⁊vri ſe hoīes patiunt̉: vt dolores n̄ eterni: ſꝫ aliquātodiuturnioris vlceris acrioꝝ doloꝝ p̄cio redimant̉: qͥbus tēpeſtatibꝰ vel penis īportuni ſūt mercatores:vt diuitias vēturas acqͥrāt. Sꝫ qͥ has nō amāt: eadēgrauia patiunt̉. Qui v̓o amāt: eadē qͥdē: ſꝫ n̄ grauiapati vident̉. Oīa enī ſeua ⁊ īmania ꝓrſus facilia ⁊ ꝓpe nulla efficit amor. quāto gͦ facilius ad verā beatitudinē charitas facit: qd̓ ad miſeriā qͣꝫtū potuit cupiditas fecit. HIERO. Qūo etiā leuiꝰ eſt lege euāgeliū: cū ī lege homicidiū ⁊ adulteriū: ī euāgelio iracōcupiſcētiaqꝫ puniāt̉. In lege enim multa p̄ceptaſūt: qͥ apl̓s nō poſſe ꝯpleri pleniſſime docet. In legeoꝑa reqͥrunt̉: ī euāgelio volūtas q̄rit̉: q̄ ⁊ſi effectumnō habuerit: tn̄ p̄miū nō amittit. Euāgeliū ea p̄cipitq̄ poſſumꝰ: ne .ſ. cōcupiſcamꝰ. hoc in nr̄o arbitrio eſtlex cū volūtatē nō puniat: punit effectū: ne adulterium facias. Finge ī ꝑſecutiōe aliquā virginē ꝓſtitutam: hec apud euāgeliū qꝛ volūtate nō peccat virgoſuſcipit̉: in lege qͣſi corrupta repudiat̉. CA. XII.N illo tꝑe abijt ieſus ꝑ ſataſabbato: diſcipuli autē eiuseſuriētes ceperūt uellere ſpicas ⁊ māducare. Phariſei aut uidētes dixerūt ei: Ecce diſcipuli tui faciūt qd̓ n̄ licet eis facere ſabbatis. atille dixit eis: Nō legiſtis ꝗd feceritdauid qn̄ eſurijt ⁊ ꝗ cū eo erāt: qūoītrauit ī domū dei: ⁊ panes ꝓpoſitōnis comedit: quos nō licebat ei edere neqꝫ his ꝗ cū eo erāt: niſi ſolis ſacerdotibꝰ? Aut nō legiſtis ī lege: qꝛſabbatis ſacerdotes ī tēplo ſabbatuuiolāt: ⁊ ſine crimine ſūt? Dico aūtuobis: qꝛ tēplo maior eſt hic. Si autem ſciretis ꝗd eſt: miſericordiaꝫ uolo ⁊ nō ſacrificiū: nūqͣꝫ cōdēnaſſetisinocētes. Dominꝰ enī eſt filiꝰ hominis: etiam ſabbati.GLO. Narrata predicatione cū miraculis vniusanni ante queſtionē iohannis factis: tranſit ad ea q̄

h 4