Mattheus
ceſſerat: qͣꝫ ꝙ ipſe per hanc viā incederet: aliter iohānes nihil plus oſtendit p̄ter vitā ⁊ iuſticiā: chriſtusaūt ⁊ a miraculis teſtimoniū habebat. dimittens gͦiohannē ieiunio fluere: ipſe contrariā inceſſit viā: admenſam intrās publicanoꝝ ⁊ manducās ⁊ bibens.HI ERD. Si ergo ieiuniū vobis placet: cur iohannes diſplicuit? ſi ſaturitas: cur filius hominis? quoꝝalterū demouiū habentē alterū voracē ⁊ ebriū nuncupaſtis. CHRY. Qualem igit̉ iam excuſationemaccipiēt; ꝓpter hoc ſubdit: Et iuſtificata eſt ſapiētiaa filijs ſuis. hoc eſt Etſi vos ꝑſuaſi non eſtis: ſed meiam incuſare nō habetis: qd̓ ⁊ de pr̄e ait propheta:Ut iuſtificeris in ſermonibꝰ tuis. ⁊ ſi enī nihil in vobis expleat̉ a ꝓcuratione dei: que eſt circa vos: oīaque ſunt ex ꝑte ſua cōplet: vt in verecūdis: neqꝫ vmibram relinquat ingrate dubitationis/ HIERQIuſtificata eſt ergo ſapientia a filijs ſuis .i. dei diſpēſatio atqꝫ doctrina: vel ip̄e chriſtꝰ: qui eſt dei virtus⁊ dei ſapiētia iuſte feciſſe ab apoſtolis ſuis filijs cōprobatus eſt. HILA. Eſt aūt ipſe ſapientia nō exeffectu: ſed ex natura. Plures enī dictū apoſtolicuꝫꝙ ait chriſtuꝫ dei ſapientiā ⁊ dei virtutē: his modisſolent eludere: ꝙ in eo ex virgine creādo efficax deiſapientia ⁊ virtꝰ extiterit. ſed ne tale poſſet intelligiip̄m ſe ſapientiā nūcupauit eā in ſe: que nō ſunt eion̄dens. Nō enī idem opus virtutis ⁊ virtuſ: ⁊ efficiens diſcernit̉ ab effectu. AVGV. Uel iuſtificataeſt ſapīa a filijs ſuis: qꝛ ſancti apoſtoli intellexeruntregnū dei nō eſſe in eſca ⁊ potu: ſed in equanimitatetolerandi: quos nec copia ſubleuat: nec dep̄mit egeſtas. vn̄ ⁊ paulus dicebat: Scio abūdare ⁊ penuriaꝫpati / HIERO. In quibuſdā libris legit̉: Iuſtificata eſt ſapīa ab operibꝰ ſuis. ſapīa nāqꝫ nō querit vocis teſtimoniū ſed opeꝝ/ CHRI. Si aūt exemplavilia ſunt de pueris nō mireris. ad ībecillitatē enimaudientiū loquebat̉: ſicut Ezechiel multa dicit exēpla iudeis cōuenientia dei magnitudine indigna.HILA. Myſtice aūt iudeos nec iohānis p̄dicatioinflexit: quibꝰ ⁊ lex grauis viſa eſt: potibꝰ cibiſqꝫ preſcribitis ⁊ difficilis ⁊ moleſta: peccatum in ſe qd̓. demoniū nūcupat hn̄s: qꝛ ꝑ obſeruātie difficultatemneceſſe eis eſſet ī lege peccare. rurſuſqꝫ ī chriſto euāgelij p̄dicatio vite libertate non placuit: ꝑ quā difficultates legis ⁊ onera. laxata ſunt. Et ad eā publicani peccatoreſqꝫ crediderūt: atqꝫ tot ⁊ tantis admonitionū generibꝰ fruſtra habitis nec ꝑ gr̄am iuſtificātur: ⁊ a lege ſūt abdicati: ⁊ iuſtificata ē ſapīa a filijsſuis: ab his .ſ. qͥ regnū celoꝝ fidei iuſtificatiōe diripiunt: cōfitentes iuſtū ſapientie opus ꝙ munꝰ ſuumad fideles a cōtumacibus tranſtulerit.¶ Tūc cepit exprobrare ciuitatibꝰ īꝗbus facte ſūt plurime uirtutes eiꝰqꝛ non egiſſent pnīam: Ue tibi corozaim: ue tibi bethſaida: qꝛ ſi ī tyro ⁊ſidone facte eēnt uirtutos q̄ fcē ſūtin uobis: olī ī cilicio ⁊ cinere pnīamegiſſent. Uerutn̄ dico uobis: tyro ⁊ſidoni remiſſiuſ erit in die iudicij qͣꝫ
uociſ. Et tu capharnaū: uūꝗduſorin celū exaltaberis? Uſqꝫ in īfernideſcēdens. Quia ſi ī ſodomis factefuiſſent uirtutes q̄ facte ſūt ī te: forte māſiſſentuſqꝫ ī hāc diē. Uerūtūdico uobis: qꝛ terre ſodomorum reiſſimꝰ erit in die iudicij qͣꝫ tibi.GLO. Hucuſqꝫ iudeoſ cōiter īcrepauerat: nūc autem quaſi noīatim quaſdā ciuitates īcreꝑat: quibꝰſpecialiter p̄dicauerat: nec tn̄ cōuerti volebant. vndedr̄: Tūc cepit exprobrare ciuitatibꝰ in qͥbus facte ſūtplurime virtutes eiꝰ qꝛ nō egiſſent pnīaꝫ / HIER.Exprobratio enī ciuitatū cororaim ⁊ bethſaide ⁊ capharnaū: capituli huiꝰ titulo pandit̉: ꝙ iō exprobrauerat eis: qꝛ poſt factas virtutes ⁊ ſigna qͣꝫplurimanō egerint pnīam. vn̄ ſubdit̉: Ue tibi cororaim: Uetibi bethſaida/ CHRV. Ut aūt dicas nō a naturaipſos eē malos: ponit nomē ciuitatis .ſ. bethſaida: aqua qn̄qꝫ ꝓceſſerunt apoſtoli: etenī philippꝰ: ⁊ duobinarij pͥncipaliū apoſtoloꝝ hinc fuerūt .ſ. petrus ⁊andreas: iacobꝰ ⁊ iohannes HI FRO. Sed ꝑhocqd̓ dicit Ue: he vrbes galilee a ſaluatore plāguturpoſt tanta ſigna atqꝫ virtuteſ nō egerīt penitētiā.R ABA. Cororaim aūt que īterpretat̉ myſteriuꝫmeū ⁊ bethſaida q̄ domꝰ fructuū vel domꝰ venatorū dr̄: ciuitates ſunt galilee ſite in littore maris galilee. Plangit gͦ dn̄s ciuitates que quōdā myſteriumdei tenuerūt: ⁊ v̓tutū iam fructuꝫ gignere debuerūt⁊ in quas ſpiritales venatores ſūt miſſi. HIEROEt p̄ferunt̉ eis tyrus ⁊ ſidon vrbes idolatre: ⁊ vitujsdedite. ⁊ ideo ſequit̉: Quia ſi in tyro ⁊ ſidone facteeēt virtutes que facte ſunt in vobis olim: in cilitio⁊ cinere penitentiā egiſſent. GRFGO.xxv. mora.In cilitio quidē aſperitas ⁊ punctio peccatorū: in cinere aūt puluis on̄dit̉ mortuoꝝ. ⁊ iccirco vtrūqꝫ hocadhiberi ad pnīam ſolet: vt in pūctione cilitij cognoſcamꝰ quid ꝑ culpā fecimꝰ: ⁊ in fauilla cineris ꝑpendamus: quid ꝑ iudiciū facti ſumꝰ RABA. Tyrusaūt ⁊ ſidon ſunt vrbes phenicis. īterpretat̉ autē Trus anguſtia: ⁊ ſidon venatio: ⁊ ſignificat gentes qͣꝫvenator diabolus in anguſtia peccatoꝝ cōprehēdūſed ſaluator ieſus ꝑ euāgeliū abſoluit. HIERO.Querimꝰ aūt vbi ſcriptū ſit ꝙ in cororaī ⁊ bethſaidadominꝰ ſigna fecerit. Supra legimꝰ: Et circuibat cuitates omnes: ⁊ vicos curans oēm infirmitate: ⁊ reliqua. inter ceteras ergo vrbes ⁊ viculos exiſtimandum eſt in cororaim ⁊ in bethſaida dominum ſignafeciſſe. AVGV. de ꝑſeuerantia: Nō ergo verū eſtꝙ his temporibꝰ: ⁊ his locis euāgeliū eiꝰ predicatunō eſt: in quibꝰ tales oēs futuros eſſe p̄ſciebat: quales multi in eius corporali pn̄tia fuerint: qui in eumnec ſuſcitatis ab eo mortuis credere voluerūt. Ecceenī dn̄s atteſtat̉ ꝙ tyrij ⁊ ſidonij acturi eēt magnehumilitatis pnīam: ſi in eis facta eſſent diuinaꝝ ſignā virtutū. Porro ſi etiā ẜm facta que facturi eeniſi viuerent: mortui iudicant̉. ꝓfecto qꝛ fideles futuꝫri erant iſti: ſi eis cū tantis miraculiſ euāgeliū fuiſſetp̄dicatum: nō ſunt vtiqꝫ puniendi: ⁊ tamen in die ſūdicij punient̉. Sequit̉ enī: Uerūtamen dico vobis