Ca. X.
FHRV. Deinde vt nō moleſte ferant illi .ſ. qͥbusam̄or dei p̄fert̉: ad altiorē adducit ſermonē. aīa enīnihil ē familiariꝰ alicui. ſed tn̄ ⁊ hanc nō ſimplicitercam haberi odio iuſſit: ſed vt eā quis tradat in occiſiones ⁊ ſanguines on̄dens ꝙ non ſolū ad mortemoportet eē paratū: ſed ad mortē violentā ⁊ exrepropratiſſimā .ſ. mortē crucis. vnde ſeqͥt̉: Et qui nō accipit crucē ſuā ⁊ ſequitur me: nō eſt me dignꝰ. Nihilautem adhuc eis de ꝓpria dixerat paſſione. ſꝫ interīin his eos erudit: vt ſermonē de paſſione eiꝰ magisſuſcipiāt. Uel qͥ chriſti ſūt: crucifixerūt corpꝰ ſuū cūvitijs ⁊ cōcupiſcētijs: et indignꝰ eſt chriſto qͥ nō crucē ſuā in qua cōpatimur: cōmorimur: cōſepelimur:cōſurgimꝰ: accipiēs dn̄m ſit ſecutꝰ in hoc ſacramento fidei ſpūs nouitate victurꝰ ¶GRE. in ho. Cruxquippe a cruciatu dr̄. ⁊ duobꝰ modis crucē dn̄i baiulamª: cū aut ꝑ abſtinentiā carnē affligimꝰ: aut ꝑcōpaſſionē ꝓximi neceſſitatē illiꝰ noſtrā putamꝰ.Sciēdū v̓o ē ꝙ ſūt nonnulli qͥ carnis abſtinentiamnō ꝓ deo: ſꝫ ꝓ inani gloria exhibēt. ⁊ ſūt nōnulli ocōpaſſionē ꝓximo: non ſpiritalit̓ ſꝫ carnaliter impēdūt: vt ei nō ad virtutē: ſed qͣſi miſerādo ad culpasfoueāt. Hi itaqꝫ crucē vide̓t̉ ferre: ſꝫ dn̄m nō ſequūtur. Et iō ait: Et ſequit̉ me. 7CHRV. Quia v̓o p̄cepta hec q̄ iniūgūt̉ oneroſa vident̉: ponit ⁊ vtilitatēeoꝝ maximā exiſtētē dicēs: Qui inuenit aīam ſuaꝫꝑdet eam. Quafi. d. Non ſolū hec q̄ p̄miſi nō nocēt:ſed maxime ꝓderūt: ꝯͣria v̓o nocebūt: ⁊ hͦ vbiqꝫ fac̄.Ab his enī q̄ hoīes cōcupiſcūt inducit: ſicut ſi dicat:Propter qͥd nō vis ꝯtēnere aīam tuā? qꝛ diligiſ eā.Quocirca ꝓpter hoc ꝯtēne: ⁊ tūc ei maxime ꝓderꝭ.REMI. Aīa aūt in hoc loco nō ſubſtātia ē intelligenda: ſꝫ hec vita pn̄s. ⁊ eſt ſenſus: Qui inuenit aīaꝫſuā .ſ. hāc pn̄tē vitā .i. qͥ hāc lucē ⁊ eiꝰ dilectiōꝫ ⁊ voluptates ad hoc deſiderat vt ſemꝑ inuenire poſſit:iſtā quā ſemꝑ ſeruare cupit ꝑdet: ⁊ aīam ſuā eternedānatiōi p̄ꝑat̉. RAB A. Uel aliter: Qui ſalutemaīe ſue q̄rit: eternā ꝑdere: hoc ē ī mortē dare nō dubitat. vtriqꝫ aūt ſenſui cōgruit aꝑte qd̓ ſeqͥt̉: Et qͥ ꝑderit aiam ſuā ꝓpter me: inueniet eā/ REMI. Ideſt qͥ hāc tꝑalē lucē ⁊ eiꝰ dilectiōes ⁊ voluptates tēpore ꝑſecutiōis ꝓpter ꝯfeſſionē noīs mei ꝯtēpſerit:aīe ſue īueniet eternā ſalutē. HILA. Sic gͦ ꝓficitlucrū aīe in mortē: ⁊ oānū in ſalutē. detrimēto eniꝫbreuis vite fenꝰ īmortalitatis acquiritur.¶ Qui recipit uos me recipit. ⁊ quime recipit: recipit eum ꝗ me miſit.Qui recipit ꝓphetā ī noīe ꝓphete:mercedē ꝓphete accipiet. Et ꝗ recipit iuſtū ī noīe iuſti mercedē iuſti. accipiet. Et ꝗcunqꝫ potū dederit uniex minimis iſtiſ calicē aq̄ frigide tm̄in nomīe diſcipuli: amē dico uobisnon perdet mercedem ſuam.HI E. Dn̄s ad p̄dicationē diſcipuloſ mittēs: docetpericula nō timēda: affectū ſubijcit religioni: auruꝫſupra tulerat: es d̓ zona excuſſerat dura euāgeliſtarū cōditio. Un̄ gͦ ſūptus? vnde victꝰ: vnde neceſſa-
ria? ⁊ cetera. Et iō auſteritateꝫ p̄ceptoꝝ ſpe tēperatꝓmiſſoꝝ inquiēs: Qui recipit vos me recipit. vt inſuſcipiendis apl̓is vnuſquiſqꝫ credentium chriſtū ſeſuſcepiſſe arbitret̉ CHRV. Sufficiētia ſiqͥdē erātp̄miſſa ad ꝑſuadendū eis qͣiū erant apl̓os ſuſcepturi. Quis enī eos qͥ ita erāt fortes ⁊ oēs ꝯtēnebant:vt alij ſaluarēt̉: nō ſuſciperet oī cū deſiderio? Et ſuperiꝰ quidē penā cōminatꝰ ē his qͥ nō reciꝑent: hicaūt retributiōꝫ ꝓmittit recipientibꝰ. Et pͥmo qͥdē repromittit honorē ſuſcipiētibꝰ apl̓os vt chriſtū ſuſcipiāt ⁊ etiā patrem. vn̄ ſubdit: Et qͥ me recipit: recipiteū qͥ me miſit. Quid āt huic honori fiet eqͥle: vt quiſpatrē ⁊ filiū recipiat. THILA. In qͥbꝰ v̓bis docetetiā ī ſe mediatoris officiū: qͣui cū ſit receptꝰ a nobisatqꝫ ipſe ꝓfectꝰ ex deo ſit: deꝰ ꝑ illū trāſfuſus ī nobisſit: ⁊ ꝑ hūc ordinē gr̄aꝝ nō aliud apl̓os recepiſſe qͣꝫdeꝰ: ⁊ ī illiſ chriſtꝰ: ⁊ ī chriſto deꝰ habitat / CHRV.Promittit aūt pꝰ hec ⁊ aliā retributiōeꝫ dicēs: Quireci. ꝓphe. ī no. ꝓ. merce. pro. accipiet. Nō āt ſimplicit̉ dixit: Qui ſuſcipit ꝓphetā: aut qͥ ſuſcipit iuſtū: ſꝫaddit: In noīe ꝓph̓e: ⁊ ī noīe iuſti: hoc ē ſi nō ꝓptervite huiꝰ eminētiā: neqꝫ ꝓpt̓ aliud tꝑaliū ſuſceꝑit: ſꝫqꝛ vel ꝓpheta ē: vel iuſtꝰ HIE. Uel alit̓: Quia adſuſceptionē magiſtroꝝ diſcipulos ꝓuocauerat: poterat credētiū occulta eē rn̄ſio. gͦ ⁊ pſeudo ꝓphetas⁊ iudā ꝓditorē debemꝰ ſuſciꝑe. vn̄ dn̄s dicit nō ꝑſonas ſuſcipiēdas eē ſꝫ noīa: ⁊ mercedē nō perite ſuſcipiētis: licꝫ indignꝰ fuerit ſuſceptijs ſil. THRY.Dicit aūt: Mercedē ꝓphete ⁊ mercedē iuſti accipiet .i. qualē decēs eſt acciꝑe eū qͥ ſuſcipit ꝓphetā veliuſtū vel qualē ꝓpheta aut iuſtꝰ eſt accepturus.CHRl̓. ī hō. Nō enī vt mercedē de ꝓph̓a vel iuſtoſꝫ mercedē ꝓph̓e uel iuſti. Iſte enī fortaſſe iuſtꝰ ē: ⁊qͣnto in hͦ mūdo nihil poſſidet tāto loquēdi ꝓ iuſticia fiduciā maiorē hꝫ: hūc cū ille ſuſtētat qͥ in hͦ mūdo aliqͥd poſſidꝫ illiꝰ iuſticie libertatē ſibi participēfacit: ⁊ cū eo parit̓ iuſticie pͥmia recipit quē ſuſtentādo adiuuit. Ille ꝓphetie ſpū plenꝰ eſt: ſed tn̄ corporeo eget alimēto. Et ſi corpꝰ nō reficit̉: certuꝫ eſt ꝙvox ipſa ſubtrahat̉. Qui igit̉ ꝓphete alimēta tribuit: vires illi ad loquēdū dedit. Cū propheta gͦ mercedē prophete accipiet: qui hoc ante dei oculos exhibuit quod audiuit HIE. Myſtice aūt qͥ ꝓphetam recipit vt prophetā: ⁊ intelligit eū de futuris loquentē: hic prophete mercedē accipiet. Igit̉ iudeicarnaliter intelligētes prophetas: mercede non accipient prophetaꝝ REMI. Nonnulli v̓o prophetam intelligūt dn̄m reſu chriſtū: de quo moyſes dicit: Prophetā vobis ſuſcitabit deꝰ: quē ſil̓iter iuſtūintelligūt: qꝛ incōꝑabilit̓ iuſtꝰ eſt. Qui gͦ in noīe iuſti ⁊ proph̓e .ſ. chriſti: prophetā vel iuſtū ſuſcipit abeo recipiet remunerationē: pro cuiꝰ amore recipit.HE. Poterat aūt aliqͥs cauſari ⁊ dice̓: Pauꝑtateꝓhibeor vt hoſpitalis eē nō poſſim: ⁊ hāc excuſationē leuiſſimo exēplo diluit: vt caliceꝫ aque frigidetoto aīo porrigamꝰ dicēs: Et quicūqꝫ potū dederitvni ex minimis iſtis aque frigide calicē tm̄ in nomine diſcipuli: amen dico vobis nō ꝑdet mercedē ſuam. Frigide inquit nō calide: ne ⁊ in calida pauꝑtatis ⁊ penurie lignoꝝ occaſio quereretur. MEMI.Dicit aūt minimis .i. non ꝓphete: non iuſto: ſꝫ alicuiex minimis. Ubi nota deum magis ad piū affectuꝫ