Mattheus

cens: Nolite arbi. qꝛ pa. ve. mit. in terrā. Nō ve. pa.mit. ſed gladiū. GLO. Uel aliter cōtinua: Sicutimors nō debet attrahere ſic nec carnalis affectꝰ.CHRY. Qualit̓ gͦ eis iniūxit vt in vnāquāqꝫ domūingredientes pacē indicerēt? Qualiter etiā ⁊ angelidixerūt: Gloria in excelſis deo: ⁊ in t̓ra pax hoībus.qm̄ hec maxīe ē pax cuꝫ id qd̓ egrotat incidit̉: cū idqd̓ litē infert ſeꝑat̉: ita enī poſſibile erit celum terrecopulari. Nā ⁊ medicꝰ ita reliquū ꝯſeruat corpus:cū id qd̓ inſanabilit̉ ſe hꝫ abſciderit. Ita qͥdē ⁊ ī turri babel geſtū ē: malā enī pacē bona diſſonātia ſoluit. Ita ⁊ paulꝰ eos qͥ aduerſus eū cōſonabāt diuiſit. Non enī vbiqꝫ ꝯcordia bonū eſt: nā ⁊ latronesꝯſonabāt. Hoc aūt p̄liū nō ē ſui ꝓpoſiti: ſꝫ illoꝝ cōſilij¶HIE. Ad fidē enī chriſti totꝰ orbis ꝯͣ ſe diuiſeſt. Unaqueqꝫ domꝰ ⁊ infideles habuit ⁊ credētes:ppterea bellū miſſū ē bonū: vt rūperet̉ pax mala.CHRY. Hoc aūt dixit qͣſi diſcipulos ꝯſolans: acſi diceret: Ne turbemī: qͣſi p̄ter ſpem his ꝯtingentibus: ꝓpter hoc enī veni vt p̄liū mittā: Et nō dixit p̄liū: ſꝫ qd̓ difficiliꝰ ē: gladiū. Uoluit enim aſperitateverboꝝ eoꝝ excitare auditū: vt nō in difficultate rerū deficiāt: ne aliqͥs dicat ꝙ blanda ſuaſit: ſꝫ difficilia occultauit. Meliꝰ ē in rebus māſuetudinē videre qͣꝫ ī verbis. ⁊ ꝓpter hoc ī his nō ſtetit: ſꝫ exponēsp̄lij ſpeciē on̄dit hoc eē ciuili bello difficiliꝰ dicens:Ueni enī ſeꝑare hoīem aduerſus patrē ſuū: ⁊ filiaꝫaduer. ma. ſuā: ⁊ nurū aduer. ſocꝝ ſuā. In quo oſtēdit ꝙ nō ſolū in familiaribꝰ erit hoc p̄liū: ſꝫ in amantiſſimis ⁊ valde neceſſarijs: qd̓ maxime chriſti v̓tutē on̄dit: ꝙ diſcipuli hec audiētes ⁊ ipſi ſuſceperūt:⁊ alijs ſuaſerūt. Quāuis aūt nō ipſe chriſtꝰ hanc ſeparationē fecerit: ſed illoꝝ malicia: tn̄ dicit ſe facereẜm ſcripture ꝯſuetudinē. Scriptum ē enī. Dedit cisdeꝰ oculos vt nō videāt. Hoc aūt maxime on̄dit vetus teſtamentū nouo eē cognatum. Etenī in iudeisvnuſqͥſqꝫ ꝓximū int̓ficiebat: qn̄ vitulū fecerūt: ⁊ qn̄belphegor īmolauerūt. vn̄ vt monſtraret eūdē eſſecui hec ⁊ illa placuerūt: ꝓphetie meminit dicēs: Etinimici hoīs domeſtici eiꝰ. Et in iudeis tale aliquidꝯtigit. erant enī prophete ⁊ p̄ſeudo ꝓphete ⁊ plebsſcindebat̉: ⁊ domꝰ diuidebant̉: ⁊ hī quidē his credebant: alij aūt illis HIE. Hic aūt locꝰ ꝓpe hiſdēverbis in michea propheta ſcribit̉. Et notādum vbicūqꝫ de veteri inſtrumēto teſtimoniū ponit̉ vtrumſenſus tm̄ an̄ ⁊ verba ꝯſentiāt. HILA. Myſticeaūt gladiꝰ teloꝝ oīm acutiſſimū ē: in quo ius ptātꝭ⁊ iudicij ſeueritas ⁊ aīaduerſio pctōꝝ. Dei igit̉ v̓būnūcupatū meminerimꝰ in gladio: qui gladiꝰ miſſuseſt ī terrā .i. p̄dicatio eiꝰ hoīm cordibus infuſa. Hicigit̉ qͥnqꝫ habitātes ī vna domo diuidit: tres ī duo⁊ duo in tres. ⁊ tria ad hoīem referimꝰ .i. corpꝰ ⁊ animā ⁊ volūtatē. nā vt corꝑi aīa data ē: ita ⁊ ptās hoīvtēdi vtroqꝫ vt vellet indulta ē. At ob illud lex ē ꝓpoſita volūtati: ſed hoc tm̄ in illis dep̄hēdit̉: qͥ pͥmia deo figurati ſūt. Sꝫ ex pctō atqꝫ infidelitate pͥmiparētis ſequētibꝰ generationibꝰ cepit eē corꝑis nr̄ipr̄ peccatū: mr̄ anime infidelitas. Uolūtas autē ſuavnicuiqꝫ adiacet: gͦ iam vniꝰ domꝰ qͥnqꝫ ſūt. Cum gͦinnouamur baptiſmi lauacro ꝑ virtutē v̓bi ab originis nr̄e pctīs ſeꝑamur reciſi: qꝛ qͣdā obfectiōe gladij dei a patris ⁊ matris affectiōibꝰ diſſidemꝰ: ſitqꝫ

grauis ī domo vna diſſenſio ⁊ domeſtica nouo borerūt inimica: qꝛ ille manere in ſpūs nouitate gaubit. Ea v̓o q̄ a proſapie antiqͥtate deducta ſūt: cōſioin his qͥbꝰ oblectant̉ cōcupiſcūt. AVG. de q̄ euUel aliter: Ueni ſeꝑare ho. aduer. pa. ſuū. qꝛ renūcat qͥs diabolo qͥ fuit filiꝰ eiꝰ: Et filiā aduerſus matrē ſuā. plebs dei aduerſus mūdanā ciuitatē: hͦ ē pernitioſam ſocietatē generis humani: quā nūc babrlonia: nūc egypto: nūc ſodoma: nunc alijs atqꝫ alijsnoībus ſcriptura ſignat. Nurū aduerſus ſocꝝ ſuaeccleſiā aduerſus ſynagogā: q̄ ẜm carnē chriſtū poperit ſponſū eccleſie. Diuidit̉ aūt in gladio ſpūs: qd̓eſt verbū dei. Et inimici hoīs domeſtici eiꝰ: cū qͥbuaante ꝯſuetudine implicatꝰ erat. RABA. Nullaapud eos iura cuſtodiri pn̄t: inter quos fidei bellūeſt. GLO. Uel aliter: Hoc dicit. q. d. Nō ad hͦ inthoīes veni: vt carnales affectꝰ ꝯfirmē: ſꝫ ſpiritali gladio. vn̄ recte dr̄: Et inimici homīs domeſtici eiꝰ.GRE. iiij. mora. Callidꝰ nāqꝫ aduerſariꝰ cū a bonorū cordibꝰ repelli ſe ꝯſpicit: eos qͥ ab illis valde dilgūtur exquirit. Et ꝑ eoꝝ v̓ba blandiens loquit̉ quiplus ceteris amat̉: vt dū vis amoris cor ꝑforat: facile perſuaſionis eius gladius ad intime rectitudinismunimina irrumpat.Qui amat patrē aut matrē plusqꝫ me nō ē me dignꝰ. Et ꝗ amat filiū aut filiā ſuꝑ me nō ē me dignuſ.Et ꝗ nō accipit crucē ſuā ⁊ ſeꝗt̉ menō eſt me dignꝰ. Qui īuenit aīaꝫ ſuam ꝑdet illā. ⁊ ꝗ ꝑdiderit aīam ſuaꝫropter me inueniet eam.HI E. Quia an̄ p̄miſerat: nō veni pacē mittere ſedgladiū: ⁊ diuidere hoīem aduerſus patrē ⁊ matreꝫ⁊ ſocrū: ne qͥs pietatē religioni an̄ferret ſubiecit dicēs: Qui amat patrē aūt matrē pluſqͣꝫ me: nō ē medignꝰ. Et in cātico legimꝰ cāticoꝝ: Ordinauit in mecharitatē. hic enī ordo ī oī affectu neceſſariꝰ ē. Amapꝰ deū patrē aut matrē aut filios. Si aūt neceſſitasvenerit vt amor ꝑentū aūt filioꝝ dei amori cōparetur: ⁊ nō poſſit vtrūqꝫ ſaluari: odiū ī ſuos: pietas inin deū ē. Nō gͦ prohibuit amari patrē aūt matrē: ſꝫſignāt̉ addidit: Pluſ qͣꝫ me. IHILA. Illi .n. qͥ domeſticas hoīm charitates dilectioni eiꝰ p̄tulerint:futuroꝝ bonoꝝ indigni erunt hereditate. CHRI.Si aūt paulꝰ iubet ꝑ oīa ꝑentibus obedire non mireris. in illis enī ſolū dicit obediēdū q̄ nō nocēt pietati: etenī ſcm̄ ē oēm eis aliū redde̓ honorē. Cū autāpliꝰ debito exegerīt: nō oportet aſſentire. Sūt authec veteri teſtamēto ꝯſonātia: etenī illic eos qͥ īdola colebāt: nō odio habe̓ ſolū: ſꝫ ⁊ lapidare dn̄s iubet. ⁊ ī deuteronomio dr̄: Qui dixerit pr̄i ſuo ⁊ mr̄iſue: neſcio vos: ⁊ frībꝰ ſuis ignoro illos: hi cuſtodierūt eloquiū tuū. GLO. Uidet̉ āt vt ī pluribꝰ accidere: vt ꝑentes plꝰ diligāt filios qͣꝫ filij diligāt eos:⁊ iō gͣdatim pꝰ qͣꝫ ſuū amorē amori ꝑentū eē p̄ponedū docuit: docet ꝯſequēt̓ p̄ferēdū eſſe filioꝝ amoridicēſ: Et qͥ amat fi. aut fi. ſuꝑ me: n̄ ē me dignꝰ RABA. Per qd̓ ſignat illū diuīo ꝯſortio eē indignū qͥꝯſāguītatꝭ carnalē amorē p̄pōit ſpiritali amori dei.